archief
evameijer.nl

 

 

 

26 april

Oefeningen in verdwijnen II

 

 

25 april

Oefeningen in verdwijnen I

 

 

24 april

Wolkenjacht

We rijden over een weg naar het zuiden - dat is tegelijk een metafoor en geen metafoor. Ik rijd, dat kost concentratie omdat ik de afgelopen jaren weinig gereden heb; ik kan niet eten en rijden tegelijk. Ik rijd door regenbuien het licht tegemoet, het nieuwe groen om de weg blinkt soms in randjes licht onder dreigend donkergrijs. Bij een tankstation net over de grens kopen we koffie. Jij loopt een stukje met de honden, ik wurm me door een buslading toeristen naar het apparaat.
In Brussel bezoeken we in Wiels een van de mooiste tentoonstellingen die ik de afgelopen jaren zag.
We rijden op de terugweg langs de Verbeke Foundation, nemen voor het deel buiten de honden mee; Olli wordt heel bang, van de zwarte paarden, van de bomen die laag over het pad groeien, van de mensen die langzaam lopen en kijken. Pas als we de kas uit zijn komt zijn staart weer omhoog. Het is zonnig nu, lente, niet warm maar licht.

In Hulst eten we friet. De auto die voor onze geparkeerd staat is van een vriendschapsmakelaar. In de snackbar is het spitsuur, de meisjes zijn allemaal bleek en hebben slechte huiden. De man die er staat stuurt ze met harde hand aan. Er worden hele emmers gevuld met friet, er wordt veel Red Bull besteld, en snackbakjes met stoofvlees.
Het is alweer zo lang licht - we hebben de hele terugweg uitzicht (velden, meer velden, bomen, hekken, wolken).

 

 

23 april

Leuke catchy naam voor een brug

 

 

22 april

Plants that want to get out



 

 

21 april

De regels

Je moet niet zomaar alles loslaten. Je moet ook niet alles vasthouden. Je moet niet te veel nadenken, maar zeker niet te weinig. Je moet niet zeggen wat moet en zeker niet als je het over kunst hebt. Je moet begrijpen dat dingen alleen betekenis krijgen binnen een groter kader en dat je dat kader ter discussie moet stellen. Je moet lief zijn. Je moet zoveel je kunt van anderen houden en het is helemaal niet erg om jezelf soms te verliezen. Het is ook niet erg om de ander soms te verliezen, als jullie elkaar maar weer terugvinden. Je moet goed om je heen kijken, dat kun je leren. Je moet dingen leren. Je moet tegelijkertijd proberen alles te begrijpen en begrijpen dat je een deeltje bent dat zo klein is dat het vanzelf weer vergaat. Je moet je overgeven aan het nieuwe. Je moet dingen goed onthouden. Je moet leren langzaam te zijn. Je moet niets, behalve je best doen. Je moet jezelf verbeteren, niet door middel van meditatie maar door ethisch een beter wezen te worden. Je moet niet alleen aan jezelf denken. Je moet soms voor anderen spreken. Je moet geven en niet te veel verwachten. Je moet aardig zijn omdat je het meent. Je moet mooie dingen maken. Je moet je bekommeren om iets heel kleins. Je moet je bekommeren om de grote lijnen. Je moet de wereld willen veranderen. Je moet voor een plantje zorgen. Je moet de dieren helpen. Je moet verlangen niet verwarren met een gat in jezelf. Je moet missen. Je moet leren dat je troost kunt vinden in het feit dat alles verdwijnt. Je moet meebewegen met wat groter is dan jij en de rest zelf bewegen. Je moet je overgeven. Je moet weerstand bieden. Je moet de lol ervan inzien. Je moet begrijpen hoe belangrijk alles is.

 

 

20 april

Voor uw agenda

Morgenavond ben ik te bekijken en beluisteren op de Nacht van de Filosofie in Nijmegen, en zaterdagmiddag geef ik een kritische lezing op de Dag van de Milieufilosofie te Artis (Het olifantenoffer). De 29e lees ik voor uit Het vogelhuis in Savannah Bay te Utrecht op Bookstore Day en op 2 mei leid ik de film Grizzly Man in in de Uitkijk, met een praatje over het verlangen een ander dier te zijn.

 

 

19 april

Vervolg 1

Doris en ik werden eerste bij het examen van de hondencursus (vervolgcursus 1). We waren het beste in de zit-blijf-hier-voet oefening, en goed in zit-sta, het rennen om de pionnen, en af en blijf. Doris won een worst en een speeltje. Ze heeft nogal veel angsten en ze vindt de cursus heel erg leuk, dus hierna gaan we de funcursus doen, en in het najaar vervolg 2 - die schijnt nogal moeilijk te zijn.

 

 

18 april

Filmpje

Het interview van vorige week vrijdag in de bieb in Den Haag is hier terug te kijken - voor wie er niet bij was en er wel bij had willen zijn.

 

 

17 april

Beter

Met mijn vader besprak ik welke cijfers bij aanduidingen van gemoedstoestanden horen. 'Het gaat' is een 6 (of een 5,5). 'Prima' een 7, 'prima de luxe' al gauw een 8,5. 'Best' is waarschijnlijk rond de 6,5. 'Zijn gangetje' is subjectief: voor sommigen is dat een 5,5, voor anderen een 7,5 (maar meer denk ik niet - dan verschuift het toch naar goed - 'hetzelfde' is zelden meer dan een 6,5). 'Heel goed' gaat het natuurlijk zelden, dat zou een 8,5 of een 9 zijn - daarna komen we in de categorie fantastisch, echt heel goed, super. Naar beneden vinden we natuurlijk ook een hele wereld, van 'niet zo' (5?), 'slecht' (4, net als 'beroerd'), 'heel klote' (3) naar de troosteloze toestanden. 'Beter' is altijd goed, en het kan bijna altijd beter gaan.

 

 

16 april

De paasvis

Bij de vijver lag een vis, een dode. Ik was al vooruit gelopen naar de volgende vijver omdat ik dacht dat Olli wilde zwemmen en die net wat minder goor is dan de eerste. Olli had de vis echter geroken en schrokte hem naar binnen. Hij had heel grote graten. Ik probeerde hem weg te trekken, toen we een meter verder waren sprong Doris op de overblijfselen om erin te rollen. Ik liet Olli los, die meteen verder schrokte, probeerde Doris weg te schoppen. Uiteindelijk was de vis op. We gingen terug met de tram, ik hoopte dat het niet al te druk zou zijn, dat was het natuurlijk wel. We gingen achterin zitten; het hele achterstel rook naar rotte vis. Bij het Victorieplein moesten acht Franse toeristen langs ons naar buiten, het was nog best een toer om de honden bij de mensen weg te houden. Doris ging tegen Olli aan staan, dus die zat er ook onder, net als de riemen, mijn handen, de plukken haar voor mijn gezicht. De toeristen negeerden ons. Nu ik dit schrijf hebben de honden een douche gehad en ik ook, maar nog steeds ruikt alles naar rotte vis: mijn handen, het huis. De honden zien er wel goed uit, fris en sterk, Olli knaagt lekker op een kluif.

 

 

15 april

Je vroeg me hoe ver het nog was

 

 

14 april

Deze rakkers zijn helemaal klaar voor de Paas

 

 

13 april

Een kleine attentie

Ik werd gevraagd voor een literaire avond in Brielle, het ging om een theaterprogramma met drie jonge schrijvers en drie singer-songwriters; een andere (nog minder jonge) schrijver dan ik had al toegezegd. Wat ik precies zou moeten doen werd niet vermeld; er stond alleen dat er een mogelijkheid was om geïnterviewd te worden. Er zou een kleine attentie tegenover staan in de vorm van een boekenbon. Ik dacht er even over na. Brielle is dik twee uur reizen, het programma zou dik twee uur duren, plus een uur eerder aanwezig = zeven uur werk (ik schat de waarde van de boekenbon in op 25-50 euro, en van boekenbonnen kun je geen boodschappen doen). Omdat het een programma is met vijf andere mensen is de exposure ook gering. Ik denk dat ik twee boeken zou verkopen (daar verdien ik dan een dikke drieënhalve euro aan). Als ik zou willen zou ik al mijn dagen met gratis dingen kunnen vullen, maar ik heb twee hondenmonden (en mijn eigen mensenmond) te vullen, dus ik heb vriendelijk bedankt. Ik kreeg als antwoord dat de reiskosten ook vergoed zouden worden, dat waren ze nog vergeten te vermelden.

 

 

12 april

Harry van de SAZ

 

 

11 april

Slecht voetpad / poëzie in Osdorp deel II

 

 

10 april

Boom worden

Het begint met het verlangen gewoon even rustig ergens te staan, maar dagen worden weken worden maanden worden jaren en voor je het weet herken je jezelf niet meer, herken je niemand meer, herkent niemand jou meer en groei je bladeren die je later zult verliezen.

 

 

9 april

Zeearenden in en om het huis

In Dutch Harbor in Alaska woont een grote groep zeearenden. Ze eten het vuilnis op, en soms een huisdier of een vos. Ze stelen ook de pizza uit de handen van mensen. Je kunt hier een mooie fotoserie zien.

 

 

8 april

Omgekeerde heimwee

Gisteravond werd ik geïnterviewd in de bibliotheek in Den Haag, in een programma waarin verder ook Herman Brusselmans, muziek, en een glazen vaas waarin lootjes gedaan werden voorkwamen. Ik liep vanaf het station de stad in, over de Turfmarkt, langs de plek waar de Anton Philipszaal stond - het voelde alsof ik naar huis liep, terwijl ik alweer meer dan zes jaar in Amsterdam woon. Je ergens thuisvoelen waar je niet woont is vreemder maar minder erg dan je niet thuisvoelen waar je wel woont, ook al verwijst het naar wat nooit meer terugkomt. Het thuis was natuurlijk vooral de dieren en de mensen die daar waren, die nu dood en weg zijn, of tenminste op afstand. Ik liep dus door de tijd, wat we altijd doen maar bijna nooit begrijpen en nu begreep ik het, voor even. Ik heb in die bibliotheek vaak opgetreden en lesgegeven en gewoon rondgedwaald, gezeten en koffie gedronken en naar de mensen gekeken. De vertrouwdheid is niet minder dan hij was (de roltrap, de verdiepingen). Misschien moet je steden waar je ooit woonde blijven bezoeken, als oude vrienden, af en toe en je hoeft niet lang te blijven.

 

 

7 april

Leuke nieuwe plantenbakken, model doodskist mini

 

 

6 april

Ravens in winter

Luister hier.

 

 

5 april

Heen en terug

 

 

 

4 april

The grammar vigilant

In Bristol is een man actief die al dertien jaar lang 's nachts de straat op gaat om verkeerd geplaatste komma's op winkelgevels en borden te verwijderen. Ze noemen hem ook wel de Banksy van de interpunctie. Je kunt hier een filmpje bekijken waarin hij op pad gaat.

 

 

3 april

Niks mis met melk

In NRC Handelsblad van maandag 3 april stond een artikel met de kop ‘Niks mis met melk’ waarin betoogd werd dat er weinig mis is met melk voor mensenkinderen. Dat zal best. Voor koeien en hun kinderen is er met melk echter veel mis. Melk geven kost koeien zoveel energie dat koeien dit vaak maar vier jaar volhouden (koeien kunnen 20 worden, melkkoeien worden vaak lang daarvoor al geslacht). 35 procent van de melkkoeien komt nooit buiten, en veel koeien lijden aan ontstekingen van hun uiers en hoeven. Om melk te geven moeten koeien kalfjes krijgen, die meestal direct na de geboorte weggehaald worden en alleen opgesloten worden. Een klein deel van de hen wordt melkkoe, de rest – waaronder dus alle stiertjes – gaat op transport naar een ander bedrijf om te worden vetgemest totdat ze oud genoeg zijn om geslacht te worden. Mensen en hun kinderen kunnen goed zonder melk, een veganistisch dieet is ook voor kleine kinderen gezond en scheelt onnoemelijk veel dierenleed. (Voor een filmpje, klik hier.)

 

 

2 april

Boomdieren

 

 

1 april

Vera

 

 

31 maart

Uitzicht

1. Aan alle bomen op de begraafplaats hangen vogelhuisjes.
2. 'Ik heb vandaag zulke erge dingen gezien,' zei mijn vader. 'Wat dan?' 'Een man met een heel klein wit hoofd en heel grote paarse oren.' Hij voegde eraan toe dat je altijd zoveel ziet als je goed kijkt.
3. In Zuid Flevoland ligt een kunstwerk van Marinus Boezem, De groene kathedraal, waarin de plattegrond van de Kathedraal van Reims op ware grootte nagemaakt is met populieren als wanden, en stenen paadjes van boom naar boom. Even verderop ligt het negatief, dezelfde vorm als gras omzoomd eiken- en beukenhagen. Onder het gebied liggen scheepswrakken, die ze niet naar boven kunnen krijgen zonder ze kapot te maken en daarom laten liggen; er staan paaltjes waar de wrakken liggen. De honden renden door de kathedraal, behalve Olli, die liep rustig, en de zon liet alle kleuren van de populieren zien - het grijs en blauw en bruin en groen, met maar kleine verschillen tussen die woorden. Toen we even stonden te praten bij het kanaal vlogen er twee zwanen over, hun vleugelslag luid, een bijna mechanische klank, hun buiken zacht en wit.

 

 

30 maart

Hiding lake

 

 

29 maart

Bewegende gedachten

Ik las dat spinnen met hun web denken. Octopussen denken met hun armen. Groepsdieren denken (ook) als groep en ik ben een groepsdier - ik mis nog steeds het lichaam van de kat die bij me hoorde, bij wie ik hoorde, als ik in bed lig en als ik op de bank zit in het zonder hem. Maar ik denk misschien vooral met mijn werk (als dat zich stoot deins ik dus terug) en mijn werk denkt door mij, dat kan niet anders. Als ik hardloop lezen mijn voeten de grond, als ik jouw hand pak leest mijn huid de jouwe (warmte, kou, wrijving, je gedachten). Kijken kan ook samenvallen met denken, net als pianospelen. Schrijven gaat vaak aan het denken vooraf; woorden zijn altijd bij benadering.

 

 

28 maart

Oranjewoud



Oranjewoud bestaat uit verschillende aan elkaar geregen landgoederen, met steeds ander landschap - recht en dan weer kronkelig. We dronken koffie op een terras waar een man zat met een toupet in een andere kleur dan het haar eronder, en een club mensen die allemaal de citroenkwark met slagroom namen. Hun gezichten leken op elkaar, L vergeleek ze met flespompoenen. Verder hoorden we steeds spechten, in een veld zagen we een ree.

 

 

27 maart

Ochtend in Sintjohannesga

 

 

26 maart

Puntje puntje rosea

Ik heb een zeldzame ziekte die geen kwaad kan en waar je rood gespikkeld van raakt. Wie maakt dat nou mee, zo rood gespikkeld raken. Het jeukt een beetje en gaat vanzelf weer over. 'O, je hebt het overal,' zei de huisarts, op een toon die misschien aanmoedigend bedoeld was maar bewonderend klonk. 'Ga maar zitten,' zei ze niet snel daarna. 'Dan leg ik je uit wat ik denk dat het is.'

 

 

25 maart

De wolkenatlas

In de nieuwe wolkenatlas staan twaalf nieuwe soorten wolken. Het is voor het eerst in veertig jaar dat er nieuwe wolkensoorten zijn toegevoegd aan het standaardwerk. Je kunt deze atlas online raadplegen, en wel hier.

 

 

24 maart

Interspecies communication

Hond Doris vond net een heel dikke muis in de tuin. Ze rende achter het diertje aan, tot de muis zich omdraaide en haar keihard in haar gezicht piepte. Doris keek naar mij, en de muis rende verder. 'Goed zo,' zei ik.

 

 

23 maart

Denken met dieren

Voor Wijsgerig Perspectief, een tijdschrift dat de ruimte tussen academische - en publieksfilosofie wil overbruggen, stelde ik een themanummer samen over dierfilosofie, met bijdragen van Clemens Driessen, Erno Eskens, Ike Kamphof en mijzelve, over o.a. denken met kippen, ontzag voor vissen, en praten met honden. Het is heel mooi geworden, en je kunt het hier bestellen.

 

 

23 maart

De man van het CBS

Het begon allemaal met een brief van het CBS. Ik was uitgekozen om een enquête in te vullen via internet. Ik begon eraan - ik wil best helpen - maar ze vroegen naar details over de relatie met mijn ouders in mijn jeugd die ik eigenlijk niet wilde delen en ik sloot het venster. Een paar dagen later kwam er iemand aan de deur. Omdat redenen die voor dit verhaal niet van belang zijn deed ik niet open. Het bleek meneer H te zijn, van het CBS. Hij deed een kaartje in de bus met zijn nummer en de boodschap dat hij maandag of dinsdag weer zou komen. Hij kwam niet, of ik was er die dagen niet; er volgde geen nieuw briefje. Dat was er een paar dagen later ineens weer wel. Ik overwoog hem te bellen om te zeggen dat ik niet mee wilde werken, maar ik had het te druk en het verschoof weer naar de achtergrond. Gisteravond stond hij weer voor de deur. Hij belde aan - we moesten weg en ik twijfelde of ik open zou doen. Door het kijkgaatje in de deur zag ik dat hij alweer een briefje schreef. Toch belde hij nog eens aan. In een opwelling deed ik open. Voor de deur stond een soort Bert en Ernie-achtige man (meer Bert dan Ernie) die me met zachte stem vroeg of ik twintig minuutjes voor hem had. Ik was van plan geweest hem af te wimpelen, maar dat vond ik nu ik hem zag zielig. Ik vertelde hem over het proefschrift en dat ik in juni pas tijd heb. Hij leek teleurgesteld, raapte zich toen toch dapper bijeen en zei dat we dan verder zouden spreken. Het is jammer dat we elkaar nu gesproken hebben, omdat ik er nooit achter zal komen hoe lang hij het anders geprobeerd zou hebben. Ik hoop trouwens niet dat hij in juni terugkomt, maar ik meende in zijn gezicht te lezen dat hij dat wel zal doen.

 

 

22 maart

Joekel op zijn kartonnen troon

Joekel is een oude straatkat, hij woont al een tijd bij de SAZ. Hij heeft geen grote plannen meer en is tevreden met de kleine dingen van het leven. Misschien droomt hij soms nog over tuinen, vijanden, of verre einders.

 

 

21 maart

Jubileum

Vandaag bestaat dit weblog tien jaar. Ik las een paar weken geleden dat de persoonlijkheid van mensen door hun leven heen zo sterk verandert dat je eigenlijk niet meer kunt spreken van dezelfde persoon (zie hier). Het weblog is ook veranderd; misschien omdat ik elders zo veel schrijf, misschien omdat ik heb leren schrijven (verandering betekent ook altijd dat er iets kwijtraakt). Ik begon het weblog ooit om te leren schrijven, mezelf te dwingen dagelijks iets te maken. Stilte is in principe perfect, dus je moet altijd met iets goeds komen om die te doorbreken (het mag wel iets kleins zijn - klein is goed voor een weblog). Er zijn tijden geweest dat het heel belangrijk voor me was, dit universumpje. Momenteel volgt het de rest een beetje. Het gaat altijd in golven.
Veel dank aan jou, lezer, voor het volgen van mijn gedachten - op naar de volgende tien jaar, op naar de volgende dag.

 

 

20 maart

Plant

Zaterdagavond was ik op een feestje waar ik bijna niemand kende. De gastheer vertelde me bij zijn vogelkooi dat hij Het vogelhuis had gelezen. Hij vond het leuk. 'Leuk,' zei ik - als iemand een boek leuk vindt, is dat leuk, meer kan ik daar niet van maken. Ik trok mijn wenkbrauwen even bevestigend omhoog. Bij het aanrecht stond een vrouw in een blauwe blouse met mijn geliefde te praten. Ze vertelde over de middelbare school van haar zoon. Ik werd onmiddelijk betrokken in het gesprek, dat geen gesprek was maar een monoloog. Tussen de brokjes tekst door blies ze hard uit. 'Dat is wel een dingetje,' zei ze dan. Ook deed ze iets met haar gezicht dat het midden hield tussen een zenuwtrek en een pantomime act. Het was heel warm in de keuken, aan de tafel zaten mensen te eten en te praten. De vrouw ging maar door. 'Ik ga even bij de vogels kijken,' zei ik. Ik had het moeten zeggen, dacht ik later, dan was er tenminste iets gebeurd. Nu was het een film die maar voortrolde. We gingen boven zitten, en ik zag dat de vrouw een ander had gevonden om tegen te praten. Boven zaten ook mensen om mee te praten, en er stond een enorme plant. 'Die krijgen ze hier nooit meer weg,' zei L.
Op de terugweg werden we aangesproken door een jongen die iets van ons wilde maar niet zei wat. De metro kwam vrijwel direct en het was druk, maar het was dan ook zaterdagavond.

 

 

19 maart

Zijn hele oor

 

 

18 maart

Vosje

 

 

17 maart

Wederkeer

's Ochtends zingen de vogels alweer zo vroeg zo hard en vasthoudend. In de boom zitten groene knoppen, die zich over een paar weken langzaam uitvouwen en in bladeren veranderen. Je moet ertegen kunnen, tegen dat cyclische, je moet proberen er troost aan te ontlenen, of gewoon je kiezen op elkaar houden - aan het eind van de dag wordt het weer donker, hoe lang die dag ook duurt.

 

 

16 maart

De houtduif met het vette hoofd

Hij of zij komt dagelijks even in de tuin kijken of er wat te eten is, meestal rond halfelf 's ochtends.