12 juli
Kami eet zijn eigen staart op
11 juli
Na de ramp
Op de terugweg reden we over de Oosterscheldekering. Ik kom niet vaak in Zeeland en kende de N57 niet. De route beviel me. De stukken over en langs het water waren indrukwekkend – een immersive experience – en die ervoor en -na desolaat en dystopisch, ondanks of dankzij de dagjesmensen die op hun elektrische fietsen in zomerjurken en korte broeken dezelfde tocht ondernamen. Windmolens en vergeelde weilanden, ver en vlak land, het zag eruit alsof de ramp al had plaatsgevonden maar niemand er nog van op de hoogte was. Of wel, maar dat ze hadden besloten er met niemand over te praten. Onderweg belde ik ook nog via de boordcomputer met mijn moeder (ik heb een nieuwe tweedehandsauto), wat het science fiction-gehalte van de reis ten goede kwam. Op een gegeven moment ging dit ook weer voorbij en kwamen we op de bekende snelwegen terecht. Ik maak me druk om de dierlijke verkeersslachtoffers en denk na over manieren om ze te eren, zoals een verzameling van hun biografieën, fictief maar in de realiteit geworteld. Sommigen hebben drieduizend kilometer gevlogen, anderen woonden vlakbij, ze hebben partners, kinderen, verlangens, behoeften, redenen om een gevaarlijke tocht te ondernemen. Aan het eind van de middag waren we weer thuis. De honden waren moe van de logeerpartij, de katten konden weer naar buiten.
10 juli
Ovezande
9 juli
Dit doet me ook goed
Menopunks laten van zich horen.
8 juli
Natsubate
In The Guardian lees ik in een column van Polly Hudson over natsubate, een Japans woord dat de totale uitputting tijdens perioden van grote hitte en luchtvochtigheid beschrijft. Natsubate houdt na zo'n hitteperiode vaak nog een tijd aan. Ik kende het niet, maar het past wel bij hoe het de afgelopen hitteperiode en daarna voelde, dus vandaar dat ik het met jullie deel, soms helpt het een woord ergens voor te hebben, doe er je voordeel mee.
8 juli
De bladmineerders zijn flink bezig geweest
7 juli
Zomerschool
Gisteren gaf ik een lezing bij de LOVA Summer School over Animals and Gender, georganiseerd door Irene Arends. Ik had eerder al eens een lezing gegeven bij een zomerschool van LOVA, het thema was destijds feminisme en honden, en dat was echt een leuke dag. Ditmaal maakte ik behalve mijn eigen praatje niks mee, maar het was ook weer de moeite waard. Het is goed om te merken dat studenten en jonge onderzoekers nu alles al weten wat ik als student en jonge onderzoeker zelf moest uitvinden. Een bepaald type literatuur en vragen (bijvoorbeeld over dieren en gender) is nu zelfs onderdeel van de teksten die ze moeten lezen tijdens hun studie (terwijl die teksten eerder moeilijk te vinden waren). Daardoor kunnen er weer andere vragen worden gesteld. Het is een van de kleine hoopvolle veranderingen in deze tijd.
7 juli
De harde kern
Niet lang voor ik werd opgenomen kreeg ik van mijn vader De harde kern, van Frida Vogels. Ik had er niet van gehoord - ik las heel veel op de middelbare school, misschien kwam het net te vroeg uit. Ik vond het een vreemd, weerbarstig boek, een soort dagboek over familiebanden en vriendschappen die me eigenlijk niet erg interesseerden, maar waarin ik toch de hardheid of eerlijkheid (de harde eerlijkheid) van de verteller herkende. Existentialisme op zijn Nederlands, van iemand die zich erg drukmaakt over haar zelf, haar geschiedenis, en over kleine dingen die een grote rol in mensenlevens kunnen spelen. Met veel gepraat, veel brieven. Ze beschreef een heel ander soort leven dan het mijne met een heel ander soort vertelstem, maar toch gaf het vrijheid: ook dit is literatuur, ook zo kan je schrijven, een leven ontleden. Ik lees net dat Frida Vogels gestorven is en heb het boek er weer bijgepakt, ik ben benieuwd.
6 juli
Niks aan de hand
Schuin achter ons woont een grijs bulletje dat iedereen haat (behalve haar eigen mensen). Ze wordt uitgelaten aan de uitrolriem en rent keihard blaffend achter wie dan ook aan als ze de kans krijgt. De mensen roepen steeds dat ze stil moet zijn. Gisterochtend wurmde ze zich uit de halsband, en rende blaffend op ons af. Doris en Kami blaften terug, de man riep in paniek 'hier' en andere woorden, maar dat had geen effect. 'Niks aan de hand,' riep ik luid en duidelijk, en ik meende het. Ineens was het stil. De hond stond stil, Doris en Kami waren stil, de man was stil en kwam rustig naar ons toe. 'Bedankt,' zei hij toen hij de hond weer had aangelijnd. We gingen naar huis, het was tijd voor brokjes.
5 juli
Ik ben een oude man
5 juli
Padden en Gaza
Gisteren werden ineens ook Gaza en de paddenwerkgroep tegenover elkaar geplaatst - 'de een maakt zich druk om Gaza, de ander helpt padden oversteken'. Onder zo'n uitspraak liggen allerlei vragen, zoals: welke levens zijn het meest waard, welke vormen van activisme zijn effectief, hoeveel moeite wil je doen voor anderen (een bericht plaatsen op social media, een demonstratie bijwonen, een demonstratie organiseren, elke dag een paar uur werken aan een betere wereld?), wat is je morele plicht, hoe serieus ben je bereid na te denken over je eigen machtspositie (en je handelen aan te passen), waarom is het of/of (dat soort denken volgt ook uit hiërarchisch antropocentrisme)? Er was helaas geen tijd om hier verder op in te gaan. Ik bespreek deze vragen wel in Antropofascisme: Voorbij de echte mens, dat in het najaar verschijnt (lees hier meer). Uiteindelijk gaat het over je houding naar de ander en naar kwetsbaarheid in het algemeen. Het kleine toont zich altijd in het grote en het grote in het kleine. En als je het de padden, kikkers en salamanders vraagt, zien 'groot' en 'klein' er ook anders uit.
4 juli
Nog eens de mening
Vanmiddag was ik gast bij het Filosofisch Kwintet, de opnames worden op 19 juli uitgezonden. Het ging heel even over het verschil tussen mening en oordeel, dat belangrijker is dan het lijkt. Nederlanders houden erg van hun mening en de mening. In columns, op sociale media, tijdens lezingen. Terwijl meningen vaak de status quo weerspiegelen, inclusief vooroordelen en toevallige voorkeuren, en dus weinig zeggen over hoe dingen echt zijn, of wat (het meest) juist is om te doen. Daar kun je alleen bij komen door te lezen, met anderen te spreken, meningen te vergelijken, enzovoort. Als je de mening centraal stelt is er geen ruimte voor sociale vooruitgang, alleen individuele voorkeur. Meningen zijn over het algemeen ook niet echt interessant, omdat mensen elkaar nadoen. In Nederland hebben we niet echt een liefde voor discussiëren (zoals in Italië of Polen), en ook weinig respect voor cultuur (zoals in Duitsland of Frankrijk). Ik hou wel van het Nederlandse anarchisme en scepticisme, maar het leidt in deze context tot een pover publiek debat. Moreel oordelen hoort ook bij ons bestaan, en niet over dingen nadenken is ook een morele keuze omdat het de huidige situatie in stand houdt, inclusief het geweld waar we aan bijdragen. Het is veilig om de mainstream te volgen maar dat wil niet zeggen dat het ook juist is.
3 juli
Terug in de tijd wandelen
Doris moest onder narcose om te kijken of er een grasaar in haar oor zat – de dierenarts kon anders niet diep genoeg in het oor kijken, het deed te zeer om haar hoofd stil te houden. We gaan altijd nog naar onze oude dierenarts, omdat Doris haar het beste kent en ik het zelf ook prettig vind. Het is een goede dierenarts en bovendien kennen ze daar iedereen: Pika, Putih, Mo, Olli. Ik had dus een paar uur over met Kami, en besloot hem mijn oude huis te laten zien en het rondje om de Amstel. Dat rondje liep ik vaak, joggend of met de honden, en ook met vrienden en geliefden. Dus ik liep even terug de tijd in, en kwam er weer uit in de steeg naast mijn oude huis, die tegenwoordig helemaal vol staat met grote planten, een enorme vooruitgang. Het lijkt wel een jungle.
Kami vond de Amstel, de brug, de andere honden en wat we nog meer zagen interessant en fascinerend, zoals hij alles in Nederland interessant en fascinerend vindt. (De Amstel vond hij heel erg mooi, want hij vindt water zo mooi om naar te kijken.) En leuk. We kwamen uit bij het kleine hondenveldje achter de straat van de dierenarts, waar hij lang met puppy’s speelde. Dat vindt hij ook leuk (en wonderlijk: waar komt toch die eindeloze stroom honden vandaan? Maar hem hoor je niet klagen). En we dronken een te duur kopje koffie op een terras. Hij kwam bij me op het bankje zitten, want hij was best moe van alles. Het leukste was natuurlijk dat we Doris weer konden ophalen (hij had haar ook al goed beschermd bij de dierenarts, door tussen Doris en de dierenarts te gaan staan, steeds wanneer Doris iets niet wilde of eng vond). Het bleek geen grasaar te zijn, ze had gewoon te veel gekrabd, dus ze moet een kap om. Dus dat is balen voor Doris, maar we zijn wel thuis, en dat vindt iedereen fijn.
Op het hondenveldje zijn gaten in het echte gras opgevuld met nepgras.
Ik kan me niet voorstellen dat de gemeente dit heeft gedaan, het moet een buurtbewoner zijn geweest. Iemand die gewoon echt genoeg had van die gaten. Er zijn er wel een paar over, waarschijnlijk was het grastapijt op.
3 juli
Bijenslaap
Op zoek naar iets anders kwam ik een mooi artikel tegen over slapende bijen. Vooral de foto's zijn de moeite waard. Hier.
2 juli
Japans blad
Dit blad stak ik in Naoshima tussen de vellen van mijn tekeningenboekje. Ik kwam het vandaag weer tegen. Het is erg mooi geworden, een blad in een blad, wat ook heel Japans is.
1 juli
Krioelen
We zagen op onze omzwervingen een heel mooie mierenhoop, die de grens tussen bewegend en stil ter discussie stelde, op een krioelend massieve manier. De kleur was ook heel geslaagd (iets roder dan op de foto), zeker in het geheel.
1 juli
Wan bun Keti Koti
Er gaat momenteel maatschappelijk veel mis maar er zijn kleine lichtpuntjes, zoals de omarming van Keti Koti door steeds meer burgers, instanties en gemeentes. De vieringen bieden mensen een plek om met elkaar te praten over racisme en ongelijkheid maar zijn ook hoopvol. Soms wordt geweld beëindigd, in elk geval voor een deel. Voor wie vandaag nog iets wil leren over de Surinaamse geschiedenis: het Literatuurmuseum heeft een online expositie ingericht over Surinaamse schrijvers zoals Bea Vianen en Anton de Kom (en hun invloed op de onafhankelijkheid van hun land), die kun je hier bezichtigen/lezen.
30 juni
Ontmoeting II
29 juni
Talking Heads
Een mooie korte (12 minuten) docu van Kieslowski. Hier.
29 juni
Ontmoeting
28 juni
Het is heet en ik denk aan
Het is heet en ik denk aan de varkens in de stallen. Het is heet en ik denk aan de kippen op transport. Het is heet en ik denk aan de zieken die zich zieker voelen. Het is heet en ik denk aan de mensen met PAIS, die zieker worden.
Het is heet en ik denk aan de konijnen in kooien. Het is heet en ik denk aan de duiven in de stad. Het is heet en ik denk aan de amfibieën, die uitdrogen. Het is heet en ik denk aan de koeien die verbranden.
Het is heet en ik denk aan de ouderen in hun flat. Het is heet en ik denk aan de kinderen zonder buiten. Het is heet en ik denk aan de paarden in de zon. Het is heet en ik denk aan alle ongetelde doden. En er is niemand, niemand die hier iets van leert.
27 juni
Grasbal
Kami vond deze grasbal ergens in de tuin.
26 juni
Hitteplan
26 juni
Wiewiewie
Kami's nieuwe lied is een experimentele rocksong. Het eindigt in stijl als hij er abrupt genoeg van heeft en naar boven loopt om met Doris te gaan spelen (bij 29,5 °C).
25 juni
Tussendoormoment
Vroeger zette ik regelmatig zelfportretten op mijn weblog, maar de selfie heeft de betekenis van foto's van jezelf veranderd (het gaat niet om het vangen van de tijd of dingen als licht en compositie maar het plaatsen van een visitekaartje), dus daarom plaats ik ze bijna niet meer. Ik maak ze nog wel soms, om momenten te erkennen. Ook dat is anders dan eerder, toen ik foto's van mezelf maakte om te begrijpen wat een zelf (in dit geval mijn zelf) was. Hoe dan ook: bovenstaand moment is in de wc's van de universiteit van Santiago, de zoveelste universiteitswc, ze lijken allemaal op elkaar (net als de lokalen waarin conferenties plaatsvinden) en zeggen toch iets over het land. In dit geval waren de ramen oud en de handendroogblower ook, het was wel heel schoon. Mijn leven is nog steeds in tweeën gedeeld, met een voor de long covid en een erna, waardoor ik het anders en veel meer waardeer om in staat te zijn ergens naartoe te gaan in de bloedhitte, een lezing te geven, met mensen te praten, al die dingen te doen die je voor lief neemt als je niet ziek bent. En dat voel ik steeds, ook of vooral in tussendoormomenten, bijvoorbeeld als ik mijn handen sta te wassen op de wc.
24 juni
Het dierendenken
De conferentie van de afgelopen dagen werd georganiseerd door Oscar Horta, die zich inzet voor wilde dieren met zijn stichting Animal Ethics, en al decennia studenten in de dierethiek opleidt. Mijn collega Alasdair Cochrane was er ook, die in 2011 de eerste workshop over dierenpolitiek organiseerde waar ik bij was (Animal Citizens, in Londen, Sue Donaldson en Will Kymlicka waren er ook, net als Jessica Ullrich; met allemaal ben ik sinds die tijd bevriend). En Javiera Farga was er, die me vorig jaar had uitgenodigd in het andere Santiago in Chili voor een lezing. Er waren nog wat bekenden en ik ontmoette ook nieuwe mensen. De conferentie was inhoudelijk een ratjetoe, maar ik heb ook toch wat interessante nieuwe dingen gehoord, en het is belangrijk dat mensen elkaar ontmoeten. Het is voor iedereen een rare tijd: er wordt bijna overal ter wereld bezuinigd op de geesteswetenschappen en dus ook op de filosofie, en terwijl de noodzaak om kritisch over ecologische – en dierenkwesties na te denken groter is dan ooit (door de schaal van de uitbuiting van dieren en die van de vernietiging van de natuurlijke wereld, direct en indirect door de klimaatcrisis) wordt dat politiek en in het publieke debat steeds minder onderkend. Mensen die zich over dit soort onderwerpen buigen doen dat altijd tegen de stroom in, dus we zijn het gewend, maar veel wat met moeite opgebouwd is, dreigt nu te worden afgebroken. Het werk lijkt futieler dan eerder, zeker in de afgesloten ruimte van de wetenschap – wat we weten moet naar buiten, maar dat is moeilijker dan eerder door de vorm van het politieke en publieke debat. Maar de geschiedenis beweegt zich nooit in een rechte lijn, dus hopelijk buigen we snel een betere kant op af. En in de tussentijd gaan we gewoon door.
24 juni
'Dat laatste raam schilderen we er gewoon op'
23 juni
Veel mooi korstmos en mos in Santiago
Ik kwam op mijn hardlooprondje ook terecht in een geheime tuin. Er was geen uitgang dus ik ben via dezelfde weg weer teruggegaan.
22 juni
Animal Ethics and Politics
Ik ben op weg naar Santiago de Compostella, niet lopend, voor deze workshop. Ben je in de buurt, kom langs.
21 juni
De langste dag
Een goed moment om dit verhaal weer eens te plaatsen.
20 juni
De performance van vandaag is van deze twee rakkers
20 juni
Voetbalmelancholie
Mijn belangrijkste herinnering aan al die EK's en WK's uit mijn kindertijd is dat ik het zielig voor mijn vader vond als Nederland verloor, omdat hij dan teleurgesteld was. En aangezien Nederland uiteindelijk toch vrijwel altijd verliest, is dat het gevoel dat ik krijg wanneer er weer voetbal is.
19 juni
Houten stok
.jpeg)
Ter ere van Wim T. stuurde Miriam me een houten stok. Hij werd meteen in gebruik genomen door Kami.
18 juni
Mierenhoop 10 jaar
De actie van vandaag is geïnspireerd door de twee miljoen vlaggen die in het dorp hangen omdat het 700 jaar bestaat. Er is ook een feesttent ingericht op de parkeerplaats bij het sportpark waar het hele weekend feestgevierd zal worden. Ik heb meerdere mierenhopen van gele weidemieren in de tuin die minstens tien jaar oud zijn. Dat is net zo goed het vieren waard, eigenlijk nog meer, want de mieren vervuilen niets, vissen en barbecueën niet en rijden ook niet op fatbikes of in auto's rond. Dus daarom heb ik een vlag in een mierenhoop geplant (ik heb vrijwel niets verstoord) met daarop: MIERENHOOP 10 jaar!
Update: de vlag is na ongeveer een uur door de honden verwijderd.
17 juni
Hommage aan Wim T. Schippers deel II: Flesje limonade in zee bij Scheveningen
Vanochtend gooide G.C. onder toeziend oog van vier honden en twee mensen een flesje limonade leeg in de zee bij Scheveningen.
16 juni
Hommage aan Wim T. Schippers deel I
De dag begon goed. Vanochtend om vijf over vijf (het buurmeisje heeft een krantenwijk) aten de honden een ei van de straat.
Later stuurde ik Miriam een blad van de esdoorn met twee decemberzegels want die had ik nog. Laten we hopen dat het aankomt. Tussendoor gebeurde er trouwens ook nog van alles.
15 juni
Zinloos
Ter nagedachtenis aan Wim Schippers ga ik deze week elke dag een performance/actie doen. Als er wat tussen zit dat de moeite van het delen waard is zien jullie het. Ik raad jullie aan zelf ook een paar van dat soort dingen te doen de komende dagen. Gewoon om het universum een beetje de goede kant op te trekken.
14 juni
De proefrit
Om redenen die jullie mettertijd duidelijk zullen worden ben ik voornemens een grotere auto te kopen. Ik had er na veel zoeken eentje uitgezocht, had bouwjaren en kilometerstanden en nabijheid tot mijn woonplaats afgewogen, en toog naar het tankstation om mijn oude auto, die ik direct hoopte in te ruilen, een beetje op te frissen. Ik begon met stofzuigen, waar eigenlijk geen beginnen aan is, maar met twee keer twee euro in de stofzuiger zag het er nog best netjes uit. Daarna waste ik de buitenkant snel, maar ik had niet genoeg munten om al het sop eraf te spoelen. De rest woei netjes schoon. Langs de snelweg zat een meeuw, dus ik moest onderweg ook nog de politie bellen (via 144, die weten altijd wat je moet doen). Bij de garage in Heerhugowaard stonden een paar mensen buiten. Een oudere man en vrouw, en een vlotte jongeman. Ik ging ervan uit dat de laatste de autoverkoper was, maar het bleek de oude man te zijn. Ik moest even wachten, en de jongen die na me binnenkwam en een BMW wilde kopen ook. De man vertelde dat er een tekort aan arbeidskrachten was toen hij bij me kwam, en ik legde uit voor welke auto ik kwam. De auto die ik op de website had gezien was weg, maar ze hadden er nog eentje uit dezelfde serie, die wel wat duurder was, maar ik was er nu eenmaal toch. Ik mocht een proefrit maken. Die begon erg veelbelovend. De voor mijn begrippen behoorlijk nieuwe auto reed als een tank en alles leek goed te werken, tot de auto op de N-weg begon te sputteren en ermee ophield. Ik kreeg hem nog net op de vluchthaven. Na uitzetten en weer aanzetten deed ‘ie het weer, een minuut of drie. Maar toen was ik gelukkig bijna terug bij de garage. Op de koppeling rijdend kreeg ik hem (na weer uit- en aanzetten) weer terug. De man was binnen toen ik terugkwam, en leek niet onder de indruk van mijn avonturen. ‘Ja, dan blokkeert ‘ie,’ zei hij met een pokerface. Hij zei ook dat ze nog even onder de motorkap moesten kijken. Daar bleef het bij qua uitleg en sympathie. Met dezelfde pokerface onderhandelde ik nog even over de inruilwaarde van mijn oude auto, en zei ik dat ik erover moest nadenken. Op de terugweg zag ik de meeuw niet meer, wel stak een haas bij Alkmaar de weg over, oren plat in de nek, gelukkig reed ik niet erg hard.
13 juni
Slakwraak
12 juni
Hockney
En dan is ook Hockney nog dood. De mensenwereld wordt er niet mooier op. Ik vond wel deze website met veel van zijn werk.
12 juni
Diergedichten
Ik kreeg het verzoek om een weeklang gedichten uit te zoeken voor de onvolprezen mailgedichtenservice van Laurens Jz. Coster. Vandaag verschijnt de eerste, het worden vijf vrijdagen. Ik zocht naar gedichten waarin mensen en andere dieren ontologisch gelijken zijn, met o.a. Ter Balkt, Mutsaers en Kopland. Dus meld je aan en lees mee.
12 juni
Duifwraak
11 juni
Nog een lied van Kami
We zingen elke avond samen, gisteren nam ik het weer op. Dit lied is nog melancholischer dan het vorige. Hier.
10 juni
Geweten
We stellen ons voor dat er dagen zijn.
We stellen ons voor dat we lichamen hebben.
We stellen ons voor dat we vergaan als mensen.
We hebben ervan geweten, meer kunnen we er niet over zeggen.
We hebben ervan geweten en hebben er niets over kunnen zeggen.
9 juni
Vriendjes
9 juni
Door het veld met boterbloemen
Hier loopt een hondje dat haar verantwoordelijkheid nam. Iedereen weet dat je de doden niet alleen moet laten. Maakt niet uit of je klein bent, of het koud is. Of ze je kunnen zien.
Iedereen weet dat de tijd een brug naar de andere wereld is.
Degenen die onterecht stierven houden momenten open, het ene moment opent in het andere, soms komt een van die momenten in het nu uit. Of in de taal die naast de taal ligt.
Je hebt nergens recht op maar soms is er iemand die wacht of waakt. De uren twijfelen. Je hoort een nachtegaal.
Door het veld met boterbloemen loopt een pad dat wij niet zien, haar witte vacht valt weg achter kantelen van veldbeemdgras.
8 juni
Een ander soort gesprek
Een ander soort gesprek houdt zich onder het normale gesprek schuil. Houdt de oortjes tegen het hoofd, drukt het gras plat, de afdruk kan je precies een dag lang zien. In het normale gesprek halen we oudste dagen naar ons toe, hoe oud? zo oud, spreken de honden en de doden mee, wat er niet is was nog nooit zo dichtbij, was ik weer op een eiland en jij in een schuldige stad, kijk, die rode bessen in het donkergroen, kijk, het riet verbergt een verliefde eend en een onverschillige. Het andere gesprek wordt steeds luider naarmate we verder lopen, het is een kampioenschap verder lopen. In het normale gesprek vormen normale woorden een brug naar bijna alles (er blijft altijd wat verborgen, daar hoef je je niet druk over te maken) – gevlochten gras, met spuug om het te laten glimmen. In het andere gesprek stel ik een ander soort vraag en geef je een ander soort antwoord, we gebruiken geen enkel normaal woord, dat zou afleiden, alleen heel af en toe de geheime.
7 juni
Herhaling, herhaling
Omdat Uitgeverij HetMoet ermee stopt is Variaties op aanwezigheid (een prozagedicht in 45 variaties) nu voor de halve prijs te koop in de webshop. Hier.
6 juni
Welkom thuis Kami
5 juni
Rups
Foto door Gerrit Meijer, ik denk dat ik een jaar of elf ben.
4 juni
In mijn mand (dag lieve Lieke)
Ik heb niet stilgezeten,
ik heb Sartre gelezen en Kant en Kierkegaard. Als ik doodga
hoop ik op een hemel
om met hen in te kaarten
(ik vraag me af
of Marx voor geld zou spelen). Lachend
zal ik vier azen op tafel gooien, twee jokers
achter de hand. ‘Schenk mij bij!’
zal ik roepen naar een engel in een
doorzichtig gewaad,
maar de doden hebben geen stem. Natuurlijk
hebben de doden wel een stem. Driekwart
van de boeken die je leest
zijn geschreven door een dode
toen die dode nog leefde. En zo
sijpelt het verleden de toekomst in
Dying is an art, schreef Sylvia Plath
Doodgaan is weer kind zijn, denk ik
Volledig overgeleverd
aan de elementen, zonder
dat je iets te zeggen hebt
over de plekken waar het leven
(een kinderwagen als het ware)
je naartoe rijdt
Dit zal na mij zijn, wat voor mij is geweest – Seneca
Wat een dwaasheid om
verbaasd te zijn als op een dag gebeurt
wat elke dag gebeuren kan.
Ik ben een dwaas, maar dwazer is
wie leeft alsof hij morgen sterft:
wat een paniek pulseert er
vandaag door je lijf! Nooit
zul je meerdaagse plannen maken,
nooit ‘s avonds laat door het Oosterpark lopen
en verlangen naar de nazomer, nooit
een stuk taart bewaren voor morgen,
nooit kaartjes voor de biënnale kopen
Zachtjes zit ik in een kano in Frankrijk
Hoopvol zit ik weer in de zonnige erker
met bloemen
Dit zijn geen jeugdherinneringen,
maar geuren
zoals alle jeugdherinneringen op een gegeven moment
geuren worden. Proust, expert
in deze vorm van melancholie, schreef: de kracht
die de meeste keren om de aarde gaat in één seconde
is niet elektriciteit, het is pijn.
…maar hij vergat het licht, dat het allersnelst is
en altijd met dezelfde snelheid reist. Licht
dat pijn kan doen verbleken. Want wanneer ik mij
buk om de druiven die gevallen zijn
op te rapen en pijn duwt
mijn gezicht weer eens ineen
als een harmonica maar ik kijk op en zie de zon
weerkaatst in de nieuwe koelkast
die van jou en mij samen is,
wat betekent pijn dan nog?
Jij bent geboren
in de grijze flat met plastic balustrades, ik zag
mijn eerste nacht in het kleine huis
met gekleurde kozijnen
Maar dit gedicht
gaat over de dood. In mijn kist zal een donzen dekbed liggen, mijn lijf
omringd door pluchen knuffels
Ze noemden me kinderachtig,
maar dat was toen
Jonge honden waren we, voor het eerst
in een park zonder riem,
verbaasd bij alles wat ons lukte
dankzij of ondanks onszelf
en ons vermogen overal
een competitie in te zien
‘De dood accepteert geen jokers,’
zegt Kant in alle ernst
met zijn zwaarste stem
en: ‘Schenk mij bij!’
tegen de engel,
die geïrriteerd zijn breiwerk opzijlegt
en antwoordt: in je mand
(want is het zo onderhand niet evident
dat mensen voor engelen zijn
wat dieren voor mensen zijn?)
In mijn mand!
Is het mijn sterfdag?
Ik maak mij geen zorgen
Alle gelukkige momenten herhalen zich
Eerst als tragedie en dan als klucht
en daarna als elegie
Er zullen opnieuw tieners wild
na sluitingstijd een snackbar in rennen
Er zullen opnieuw geliefden in de wijnbar zitten
waar wij elkaar voor het eerst kusten
Zelfs jij zal opnieuw een geliefde in een wijnbar zijn
en opnieuw gelukkig zijn
ook al is je oude geliefde dood
Maar voor nu ben je boos
dat ik dit opschrijf
Veel te vroeg
zoals ik altijd overal
veel te vroeg ben
Maar juist daarom hou ik van je
omdat mijn ziekte soms
voor jou een bron van boosheid is
Is het mijn sterfdag?
De lucht is stil, als lucht
op een kalender
Is het mijn sterfdag?
Vergeet klokken die luiden
De lucht is stil, als lucht
Is het mijn sterfdag?
Vergeet engelen en psalmen
Ik wil de vanille van een oud boek
Ik wil een koud flesje bier
en ik wil jou, nog één keer
Vergeet vogels die zingen
Ik wil mijn hond horen drinken
Lieke Marsman, In mijn mand, Uitgeverij Pluim, 2021
3 juni
De meersoortige kalender
Met het Meersoortig Collectief maakten we een meersoortige kalender. De meeste kalenders gaan uit van mensentijd. Het Meersoortig Collectief maakte deze kalender om de tijd van andere wezens te laten zien en serieus te nemen. We vieren nieuwe feestdagen zoals Kwispeldag en Aardappeldag en staan stil bij de dieren die zijn gestorven door menselijk handelen en planten die zijn vergeten in kantoren. Ook maken we kortere en langere tijdschalen zichtbaar, want niet iedereen meet het leven in jaren. Je kunt hier meer lezen en zien. De kalender is te koop via Hi Jack Publishing. Het is een gelimiteerde oplage, dus op is op!
2 juni
Weblog Jeanette Winterson
Afgelopen week kwam ik erachter dat Jeanette Winterson een weblog heeft waarop ze een keer per week schrijft. Over de inhoud mag je zelf een oordeel vellen, maar jullie willen het vast graag weten (als je het nog niet weet). Hier.
1 juni
Animated Wor(l)ds
Ik werkte mee aan een bijzondere webpublicatie, samengesteld door Elizabeth Tavella en Eva Spiegelhofer, gepubliceerd door Radish Press. Je kunt de site hier bekijken. Mijn bijdrage gaat over Olli's holen, die kun je hier bekijken. Maar kijk vooral ook rond op de rest van de website want er staan veel mooie dingen op.
31 mei
Dit najaar
30 mei
Kami's eerste lied
Gisteren zong Kami een mooi lied. Je kunt het hier beluisteren.
29 mei
De werkgroep dierfilosofie
Na twaalf jaar stop ik met het organiseren van bijeenkomsten voor de werkgroep dierfilosofie. Het is tijd voor de jongere generatie om het stokje over te nemen. Ik nam de groep over van Bernice Bovenkerk toen ik promotie-onderzoek deed en heb door de jaren heen ongeveer elke maand een bijeenkomst georganiseerd. Op de website van de groep kun je de laatste bijeenkomsten zien (van eerdere is geen archief) en een paar van de conferenties die ik de afgelopen jaren ook organiseerde. Het zine van de Politics of not Eating Animals conferentie van vorig jaar staat ook nog op de site. Toen ik ziek was nam Brenda de Groot de coördinatie van de groep over, en daarna bleef ze co-coördinator. Wie de nieuwe co-coördinator naast Brenda zal worden is nog even afwachten, maar de groep gaat door.
28 mei
Samen wandelen is beter dan alleen
27 mei
Nog eens dierwraak
26 mei
Wolven en muizen
Volgende week geef ik twee lezingen. Op 2 juni ben ik in Eindhoven om over Muizenleven te vertellen en op 4 juni in Zutphen om bij de tentoonstelling LUPUS in Dat Bolwerck een lezing over wolven te geven. Er zijn nog een paar kaarten dus als je wil komen: meld je aan.
25 mei
Organismedemocratie
Op de conferentie in Wenen laatst ontmoette ik de mensen van Organisms Democracy. Dat is een kunstproject en/of meersoortig democratisch experiment waarbij mensen samenkomen om politieke besluiten te nemen als andere soorten. Het is dus een oefening in inleving. Hoewel ik het indelen van dieren in soorten problematisch vind en ook niet zo veel fiducie heb in de mogelijkheden van mensen om dit tot een goed einde te brengen (omdat veel mensen vooroordelen hebben over andere soorten en onze kennis van andere dieren menscentrisch is) is het wel een goed project. Het is tenminste iets. Op hun website kun je meer lezen. Op 6 juni is er weer een parlement in Berlijn, voor als je enthousiast bent geworden en mee wil doen.
