12 april
Mijn vrienden voor de week
Ziggy
Dartel
Goofy
11 april
Het zacht gezang
Wat in je ligt, de echte jij, wat in mij ligt, de echte ik.
De altijd was en altijd waar, de enige, het uitgangspunt.
De ondertijd, de boventoon, het zacht gezang dat altijd zingt.
De ja ik wil, de nee toch niet, de of misschien, een of misschien.
10 april
De hanen
9 april
Zwaluwnest
9 april
Hoe gaat het vandaag met jouw tijd?
We zouden elkaar vaker naar de kwaliteit van onze tijd moeten vragen. Om erop te letten (anders verstrijkt de tijd zomaar) en te leren erover te praten. Tijd die alleen wordt ingevuld door ruis (telefoon checken, obligaat kletsen) gaat zo voorbij, dat is zonde. Tijd die wordt bepaald door ziekte of angst kan kostbaar zijn maar die kostbaarheid kost ook veel. Je kunt wel veel doen mits je ook aanwezig bent in de tijd (andere dieren doen ons voor hoe). Stilstaan bij (of in) de tijd is altijd de moeite waard.
8 april
Naderhand
De ruimte waarin de tijd afwacht, na het laatste uur, na de laatste dag, na de laatste zin, na de laatste gedachte, na het laatste gevoel, de ruimte waarin de tijd zich opkrult, afwacht, uitrust, tijd-af is, en alles stilstaat en wacht, voor niemand weet hoe lang, tot er weer iets of iemand in beweging komt, de adem van een hommel, de liefde van een duif, en de tijd zicht opricht, uitrekt, aangaat, alsof er niets is gebeurd, het gat wordt een litteken, het litteken weer huid en bast en water, de ruimte verdwijnt, het is alsof hij er nooit geweest is, hij is er nooit geweest, kijk maar om je heen.
7 april
Glorieuze voorpublicatie
Op de onvolprezen kunstsite Mr. Motley staat een voorpublicatie van Een glorieus soort krimpen. Hier.
6 april
Bobbie
Er was gisteren een lieve hond bij het optreden in de boekwinkel.
5 april
Werkwoorden
In de New York Times las ik een grappig artikel over hoe Trump de Engelse taal gebruikt (met veel werkwoorden en weinig inhoud). Je kunt het hier lezen (geen betaalmuur als het goed is).
4 april
Cirkels gemaakt door tafel en stoelen
4 april
Het leven als performance
Deze beverrat woont in een kunstwerk van Yayoi Kusama. De mensen fotograferen hen gretig, het lijkt hen niet veel uit te maken.
3 april
Beer
Op veel van de bussen in Kyoto is deze berensticker geplakt. Ik zoek naar de betekenis op internet, vind alleen als mogelijke verklaring dat het een ijsbeer is en op de airconditioning slaat (vroeger hadden niet alle bussen airco, de bussen die het wel hadden gebruikten deze sticker om dat aan te geven). Maar niemand weet het zeker. Misschien is het gewoon een vrolijke visuele toevoeging.
3 april
Nest
De stadsgeluiden van Tokio zijn bijna allemaal menselijk: verkeer, mensenstemmen, ambulances, sirenes, alarmen, telefoons. Van de andere wezens hoor ik alleen de kraaien. In een wijk met K-Popwolkenkrabbers zie ik een kraai de pluizen uit het verband om een boom plukken. Hen is er lang mee bezig, onopgemerkt door bewoners en toeristen met hun hippe kapsels, ik vraag me af waar je hier een nest kunt bouwen.
2 april
Shimokitazawa
1 april
Met en zonder woorden
het draakje van de tempel
Omdat Tokio zo groot is en we veel niet direct kunnen vinden (denk aan: automaten voor metrokaartjes, veganistische restaurantjes in stationsgangen, ingangen en uitgangen van stations) vragen we soms aan iemand de weg. Iedereen is ontzettend behulpzaam. Omdat mensen vriendelijk zijn en graag helpen, maar ook omdat beleefdheid een ijzeren plicht is. Ik denk dat Japanse mensen anderen weinig vragen om elkaar niet tot last te zijn. Want niemand maakt zich er makkelijk vanaf, dus anders is het niet te doen. Tijdens de lezingen hadden we het over de verschillende manieren van uitdrukken van Nederlanders en Japanners - Nederlanders zijn heel direct, Japanners heel impliciet. Natuurlijk zijn dat stereotypen, maar het sociale verkeer werkt echt anders. In Verwar het niet met afwezigheid schrijf ik over de rol die stilte speelt in de Japanse samenleving en politiek - veel wordt niet uitgesproken, zit in een hoofdknik of blik (of juist het afwenden van de blik). Daardoor wordt 'taal' ook direct breder: gebaren, blikken en stilte maken er meer deel van uit dan in Nederland. Ik vind de gerichtheid op stilte heel prettig (hoewel Tokio evengoed heel luid is). Er is meer luisterruimte, minder ruis.
31 maart
Taal en dieronderzoekers
de receptie van het Wildlife Research Center
Vandaag gaf ik een lezing voor primatologen en andere dieronderzoekers. Er waren MA- en PhD-studenten bij, docenten en onderzoekers. Mijn lezing ging over dieren en taal, ik besprak taalonderzoek en de consequenties ervan voor hoe we het begrip 'taal' hanteren. Ik ging vooral in op de consequenties van mijn werk voor dieronderzoekers (zoals het aannemen van een niet-antropocentrische houding en kritisch je onderzoeksvragen bepalen, zodat ze bijdragen aan een beter leven voor de wezens die je bestudeert). Iedereen was erg geïnteresseerd en vriendelijk. Na mij presenteerde Brenda de Groot haar onderzoek naar allomoederen bij langoeren in Vietnam en toen zat dit bliksembezoek aan het Wildlife Research Center er alweer op. Jammer genoeg was er niet echt tijd om meer te leren over het onderzoek van mijn toehoorders, misschien komt dat een volgende keer.
30 maart
Naoshima II
Wie het perspectief van de niet-menselijke dieren kan innemen heeft in onze wereld geen vrede meer. En toch is het zaak om juist daarin vrede te vinden, zoals het boeddhisme het geluk of de vrede in het lijden lokaliseert. Je moet alles doen om te veranderen wat in je macht ligt, en tegelijk accepteren dat het nooit genoeg zal zijn (anders is het onleefbaar). Op Naoshima hoorden we de golven van de zee vanuit het huisje (een soort seventies lodge met tatamimatten), maar op hetzelfde moment ook het gedreun van de vissersboten, de hele dag en nacht. Het eiland is een van de kunsteilanden, het is gewijd aan hedendaagse mensenkunst, met verschillende musea en veel werk buiten. Het werkt, ik heb niet eerder een plek gezien waar de natuur zoveel ruimte krijgt en de architectuur (van Ando) zich zo richt op het licht, het uitzicht, de bergen en de bomen. Maar er wonen ook zwerfkatten die er niet goed aan toe zijn, en alles is erg op mensen ingericht.
Luxe (naast de luxe van het reizen): ik heb 's ochtends in de Japanse Binnenzee gezwommen, het was zo koud dat ik maar even onder water kon blijven.
In deze zee wonen allerlei vissen, ze zijn goed te zien omdat het water zo helder is. De vliegende vissen zijn aan het eind van de middag het meest actief en maken dan soms series van acht sprongen na elkaar. We zagen ook visarenden.
De niet-menselijke kunst kent hier veel gedaantes.
En soms zijn de niet-mensen sterker dan de mensen.
29 maart
Naoshima
29 maart
Hashibuto-garasu
Ik zocht naar informatie over de hashibuto-garasu, de dikbekkraai of junglekraai, omdat er hier veel gemeenschappen van deze soort leven. Ik vond een artikel waarin wordt geïnventariseerd wat kraaiachtigen in Japan allemaal vernielen (de lijst bevat ook schoolkinderen). Hier.
28 maart
Denken over dieren in Japan
Gisteren gaf ik een lezing over deliberatie met dieren op de filosofieafdeling van de Universiteit van Kyoto. Er wordt in Japan weinig over dieren gedacht, maar de filosofen die me ontvingen vertelden me dat er wel steeds meer interesse voor is bij studenten. We spraken over het recht op land van verschillende gemeenschappen (menselijke, niet-menselijke en meersoortige), en conflicten en andere obstakels die mensen vermoeden als we naar rechtvaardigheid toe gaan werken. Daarna gingen we uit eten. Japan staat erom bekend dat je hier slecht vegan kan eten, maar ik vind dat erg meevallen. Ik eet veel rijstballen met zeewier, tofurepen en noodles, maar de bonenpasteitjes zijn ook vegan, en met de Happy Cow-app zijn er genoeg restaurants te vinden waar een veganist uitgebreid kan dineren. Het restaurant waar wij aten had ook een groot aanbod. Een van de filosofen vertelde me dat Peter Singer vijfentwintig jaar geleden ook op de filosofieafdeling in Kyoto was om een lezing te geven (het klonk alsof ik de tweede dierfilosoof in vijfentwintig jaar was) en de situatie toen een stuk kariger was. Ze namen hem dus mee naar een restaurant waar hij niets bleek te kunnen eten, waarna een van de filosofen thuis voor hem heeft gekookt.
Vlakbij de universiteit was een heel mooi klein tempelcomplex met een parkje erbij. Bovenop de heuvel was een kinderspeelplaats, omgeven door ceders en grote stenen met inscripties. Ik zag er ook veel vogels en insecten, dat was fijn, in de stad is alles heel schoon en arm aan niet-menselijke dieren (er zijn wel planten te vinden).
27 maart
Nog een paar haiku's
Zwarte streep geluid
De junglekraai krast ons toe
Of oefent zijn stem
De verwarming zoemt
Matrassen op de grond en
Een ochtend die wacht
Hout draagt nieuwer hout
Elke boom groeit als een boom
Omhoog of opzij
26 maart
Bomen, Kyoto
De duiven zien er hier ook goed uit.
26 maart
Museum
Hoefjes in de sneeuw
Fijn geschilderde herten
En een man die kijkt
25 maart
Het monkey park in Arashirama
Van B., die apen onderzoekt, kregen we de tip naar het apenpark te gaan in Arashiyama. Daar wonen sneeuwmakaken, die naar een hutje op de berg komen omdat mensen ze daar eten geven. Het is een verkleving van natuur en cultuur - de makaken hebben de interactie met mensen duidelijk aan hun culturele repertoire toegevoegd, en de mensen hebben er ook een hoop dingen bij bedacht (zoals borden met teksten op de berg, en uitgesproken teksten uit speakers). Het niveau van begrip tussen de soorten is minstens gelijk aan dat tussen mensen en gezelschapsdieren. Er liep bijvoorbeeld een man rond die zich als opperaap gedroeg (met veel recht aankijken) en die de apen wegjoeg als ze te dicht bij de bezoekers kwamen (ik vond het zelf ook eng, wat hij deed). Je moet als mens een steile berg op, wat veel mensen al afschrikt, dat is een goed begin om je wat nederiger te gedragen.
Op dit bordje staat dat je de sneeuwmakaken niet in de ogen mag kijken.
Ik keek deze persoon per ongeluk toch recht aan. De open mond betekent dat je diegene hebt beledigd.
De meeste makaken hadden het sowieso totaal gehad met de mensen.
Behalve deze persoon, hen zit altijd bij de onderzoekers, ze noemen hen Mr. Teacher.
Verder was het veel kijken en bekeken worden.
Deze persoon keek ik per ongeluk ook recht in de ogen. Sorry!
Pas op de foto zag ik dat er drie personen in de boom zaten.
Weer beneden kwam ik nog deze boom tegen.
25 maart
Mimicry
Bamboe als hek en bos
De nepkersenbloesem ontmoet de echte (die opgegeten werd door mussen).
Boom en steen imiteren elkaar.
Wegwijzer doet boom na of andersom.
25 maart
Het bamboebos
Het bamboebos was erg sprookjesachtig en had een rustgevende uitstraling, hoewel dat een beetje teniet werd gedaan door de stroom mensen die erdoorheen naar boven liep. Alle mensen willen zelf op de foto met het bos op de achtergrond. Dat is toch helemaal niet nodig. De bamboe is zonder mensen veel mooier.
25 maart
Een wegwijzer naar een monument voor een gedicht
25 maart
Weeping cherry blossoms en andere opmerkelijke verschijnselen in de tempeltuin
In de tuin van de Tenryu-ji tempel zag ik weer veel mooie gestutte bomen.
En een houten reling uitgevoerd in steen.
24 maart
Gelukkig logeren we hier niet
23 maart
Onderweg naar het land met de mooiste dagnamen
Japanse dagen eindigen allemaal op -youbi, 'dag van de week'. Ze zijn gebaseerd op de zon, de maan en de vijf elementen. Zondag is Nichiyoubi (zon) en maandag is Getsuyoubi (maan), net als bij ons, dinsdag heet Kayoubi (vuur), woensdag Suiyoubi (water), donderdag Mokuyoubi (hout), vrijdag Kinyoubi (metaal) en zaterdag Doyoubi (aarde).
22 maart
Lacht wel eens hardop
Uit de agenda van mijn opa, over mijn vader, 1942.
21 maart
Ready
20 maart
Houdt van knuffelen
Gisteren kwam ik een van de meest actieve vrijwilligers uit de paddenwerkgroep tegen, N. (ongeveer 8 jaar oud). Hij had een walkie-talkie bij zich waarmee hij met een vriendin kon spreken die ook meeliep, een klein meisje met een grote bril. 'Salamander' riep hij erin. 'Ik kom eraan,' hoorde ik. Even later zag ik hem weer, bij Charlie, een enorme zwart-witte kater die er erg van houdt van geaaid te worden. 'Lieve kat,' zei N. in het apparaat. 'Hij houdt van knuffelen.' 'Ik kom,' hoorde ik de vriendin zeggen, ze kwam meteen aanrennen vanaf het einde van de straat.
19 maart
Onze dagelijkse wandeling
Februari 2024
19 maart
Trek
De paddenwerkgroep is in optima forma, er lopen echt veel mensen mee dit jaar en veel lopers zijn met de jaren beter geworden (je leert de dieren steeds beter zien). Omdat het nogal koud is, laten de kikkers het nog afweten. Ze zijn er wel, maar de grote golf is nog niet geweest. Ik ben benieuwd of die volgende week komt (vaak is er een warme piek eind maart, waardoor er in een paar dagen honderden dieren oversteken), ik denk het qua weerbericht eigenlijk niet. Hopelijk steken ze pas later in april over, als het echt laat donker wordt (en dan op maandag en dinsdag zodat er ook geen verkeer is).
18 maart
Bomen op de campus van Shandong University, Jinan
Augustus vorig jaar. Het was 43 graden, dat kun je op de foto's maar een beetje zien.
17 maart
Stemadvies voor morgen
Juist de gemeente is belangrijk voor veel dieren en planten omdat hun leven zich vooral lokaal afspeelt. Ga morgen stemmen, stem op de PvdD als dat kan (in mijn gemeente helaas niet) en stem anders zo links en groen mogelijk. Het gaat globaal steeds slechter, laten we op deze schaal, die voor veel wezens een grote schaal is, voor het goede kiezen.
16 maart
De adem van een hommel
Er is een kleur roze die me aan jou doet denken. Donkerroze, richting paars, maar echt nog roze. Zoals de cello je geluid is, vacht je gevoel, fluweel. Vreemd dat ik weer aan jou denk. Waarschijnlijk is ergens in mij precies dezelfde kleur te vinden, net als in sommige bloemen. En als een kleur zichzelf heeft herkend kan hij dat nooit meer vergeten. Het herkennen is een van die gebeurtenissen die tegelijk toeval en lotsbestemming zijn. Steeds als ik nu die kleur zie word ik daaraan herinnerd, een aanraking die tegelijk heel licht en heel vol van betekenis is, zoals van de adem van een hommel.
15 maart
Vlot
De gemeente heeft trappen geplaatst in de vierkante putten, maar de ronde in de stegen zijn nog steeds kerkers voor de dieren. Gisteravond was het wat kouder dus het viel mee met dieren op straat en ik kon een ronde putten lopen. Deze salamander had toevlucht gezocht op een zilveren vlot.
14 maart
De nachttrein
Vrijdagavond stapte ik in Wenen in de nachttrein naar Amsterdam. Ik had een kleine coupé met stapelbed en badkamer (de wc was ook een douche). Het was de meest comfortabele lange reis van de afgelopen jaren. Toen ik wakker werd na een lange nacht, zag ik uit het raam besneeuwde bomen in een witte vallei. Ik vroeg me even af of ik in de verkeerde trein was gestapt, maar blijkbaar ligt er op sommige plekken in Duitsland sneeuw. Ik kreeg zelfs een vegan ontbijt. Thuis zat de beweging van de trein nog in mijn lichaam, net als die van een boot na lang varen. Ik raad deze vorm van reizen van harte aan, ook voor wie mild postviraal beperkt is (je kunt liggen en het is relatief rustig omdat je een eigen ruimte hebt - er is wel geluid en beweging, dus het kost natuurlijk wel meer energie dan thuis).
14 maart
Habermas
Als iemand maar lang genoeg leeft verwacht je niet meer dat diegene nog zal sterven, het is in het geval van Habermas toch gebeurd. Hij heeft het denken van generaties filosofen (en veel anderen, zoals sociologen en politieke wetenschappers) beïnvloed of zelfs gevormd. Lees bv deze necrologie in de NRC.
13 maart
Conviviality
Ik ben in Wenen voor een conferentie met de fancy naam de ConvivCon. Conviv staat voor conviviality en conviviality staat voor beter samenleven met de niet-mensen met wie we de planeet delen. Het is eigenlijk meer een workshop, georganiseerd door landschapsarchitecten (de reden waarom ik ja zei, ik ben heel geïnteresseerd in hoe landschapsarchitecten, stedelijke planners en anderen meersoortige deliberatie kunnen faciliteren). Ik kreeg het programma pas afgelopen week opgestuurd, gisteren duurde 13 uur, maar ik ben niet meegegaan naar het restaurant – er zitten grenzen aan mijn bereidheid en vermogen met mensen te verpozen. De dag ervoor zat ik bovendien al vijftien uur in de trein (met vertraging). Het is wel een leuk vormgegeven programma, we werken in groepen en hebben bereiden presentaties voor, gisteren ook eentje voor algemeen publiek, waardoor mensen wordt gevraagd concreet te zijn. Dat is voor academici wel goed. De rest van de deelnemers zijn voornamelijk academici, naast de lanschapsarchitecten onder andere sociologen, geografen en biologen. Er zijn ook kunstenaars, namelijk de mensen van Organisms Democracy uit Berlijn. Tot nu toe heeft mijn groep een multispecies governance framework ontwikkeld voor stedelijke planning (waarin de niet-mensen dus ook worden geconsulteerd en als subjecten in plaats van objecten worden beschouwd en behandeld). Ik heb nog niet veel geleerd, ik ken het veld te goed, maar wie weet wat er vandaag zal gebeuren.
12 maart
Wenen
11 maart
Trouwen
Op internet las ik over Kamweretho, een gebruik van de Kikuyu (een Keniaanse bevolkingsgroep) dat inhoudt dat vrouwen met zichzelf kunnen trouwen. Dat geeft ze alle voordelen van de huwelijkse staat, bijvoorbeeld als ze een kind krijgen en op financieel gebied. Ik vind het een goed idee. Als het hier ook bestond had het in de geschiedenis veel vrouwen veel ellende bespaard.
11 maart
Kind
Er liep een kind over de weg. Het was een wild bewegend kind, zonder begeleidende volwassene. Even verderop stonden wel verkeersregelaars, maar die deden alsof ze niets zagen. Omdat er sloot langs de weg loopt en de mensen in het dorp niet remmen voor eenden (waarschijnlijk wel voor een kind, maar zeker weet ik dat niet) remde ik af. Ik deed mijn raampje naar beneden en vroeg of het wel ging. Het kind probeerde door het raampje naar binnen te klimmen. Hij blies belletjes van spuug. Doris begon te blaffen. Ik duwde hem terug, draaide het raam dicht en zette de motor uit. Het kind kom direct op de motorkap. Voor ik kon uitstappen kwam er een man aanrennen. 'Hij was ineens weg,' zei hij. Het kind was ontsnapt uit de speeltuin. Het liep met de man terug, ik startte de motor weer, we reden door naar huis. De verkeersregelaars gaven me voorrang.
10 maart
Welkom thuis Hamid
Hamid zou eigenlijk verhuizen, maar vanwege slechte medische vooruitzichten blijft ze bij ons. Zmeu, Len en zijzelf zijn er blij mee (en ik stiekem ook).
9 maart
Je kan wel wat doen
Ellen Deckwitz schreef een mooie column over de paddenwerkgroep in NRC. Morgen in de krant, vandaag online.
8 maart
Meersoortige vrouwendag
Met het Meersoortig Collectief maken we een kalender met daarop nieuwe feestdagen (zoals kwispeldag en vergeten plantdag), aangepaste feestdagen (zoals meersoortige vrouwendag en meersoortige dag van de arbeid) en dagen/maanden/weken/momenten die voor andere dieren en planten belangrijk zijn. We willen ook hun tijdsbeleving laten zien, door in en uit te zoomen in de tijd en de seizoenen serieus te nemen. Vandaag is het dus meersoortige vrouwendag, waarbij we niet alleen stil staan bij de onderdrukking en uitbuiting van menselijke vrouwen, maar ook bij die van degenen met vrouwenlichamen die in de vee-industrie, proefdierindustrie, fokdierindustrie en op andere plekken worden uitgebuit. Zoals de koeien die elke keer een kind krijgen en dat moeten afstaan, en tussendoor door mensen worden leeggemelkt, de kippen die alleen bestaan om eieren te leggen voor mensen, moedervarkens die nooit hun kinderen zien opgroeien, moedermuizen in labs, walvismoeders in Chinese dolfinaria, gezelschapsdieren die seksueel worden misbruikt door mensen en veel anderen (al deze praktijken zijn overigens ook verbonden met fysiek, emotioneel en/of seksueel geweld tegen mannelijke dieren en we nodigen mensen ook uit over hun genderspecifieke uitbuiting na te denken). Solidariteit houdt niet op bij de soortgrens. Meer informatie over de kalender volgt snel.
7 maart
Een woord voor
Zoals jullie weten zijn de boeken altijd meer van zichzelf dan van mij, en als ze de wereld ingaan dan juich ik ze van de zijlijn toe, maar doet hoe het met ze gaat mij verder niet zoveel. Evengoed ben ik wel blij dat Een woord voor in korte tijd al veel lezers heeft weten te vinden en toe is aan een herdruk. Het heeft een paar enthousiaste recensies gehad en ik ben een paar keer geïnterviewd, maar er is nog niet veel persaandacht voor gekomen. Dus daarom is het extra leuk dat de lezers het wel weten te vinden. De poster hierboven is gemaakt voor de boekhandels.
6 maart
De kinderwandeling
Vanavond had ik een kinderwandeling georganiseerd met de paddenwerkgroep. Het was een groot succes. Na een korte introductie leerden de andere vrijwilligers en ik ze hoe ze de dieren moesten zoeken en overzetten. Het was druk rondom de vijvers. Er waren ook echt veel amfibieën op pad, dus het was goed dat er veel mensen waren zodat de verkeersdeelnemers hun snelheid wel moesten aanpassen.
5 maart
Waarom
Maandagavond werden de paddenlopers geïnterviewd door LOL tv (Lokale Omroep Landsmeer). Er liep ook een influencer mee met de werkgroep, met haar zusje, het was een waar mediaspektakel om de vijvers. De influencers hadden een rood hartvormig emmertje bij zich en roze tuinhandschoenen (die van mij meteen weer uit moesten, want die kunnen de dieren beschadigen). Een van onze lopers, M., zet al 15 jaar op eigen initiatief padden en kikkers over. Ze werd ook geïnterviewd en kwam na afloop naar me toe. 'Ze stelde zulke moeilijke vragen,' zei ze. 'Ze wou weten waarom ik het deed.' Ze was even stil. 'Dus ik zei iets van dat ik het sneu vind, maar ik had daar wel even over na willen denken.' Ik vond het heel mooi dat ze dit zei. Het juiste doen zonder dat je eigenlijk precies weet waarom, omdat je ziet dat er wezens zijn die hulp nodig hebben. Dat is de goede houding.
4 maart
Birds
Gisteren was ik met GC naar de tentoonstelling Birds in het Mauritshuis. Ik schreef een tekst voor de catalogus over vogels als kunstenaars maar was verhinderd met de opening. We kregen een rondleiding van curator Adrienne Quarles van Ufford. De tentoonstelling begint met vogelkunst, namelijk een groot nest gemaakt van antivogelpinnen, en binnen wordt er een spreeuwendans op groot scherm vertoond. De rest van de werken gaan vooral over hoe mensen naar vogels kijken, en ze gebruiken. Het is een mooie mix van verschillende tradities (van Carrington tot Inheemse kunst tot Van Herpen), de nadruk ligt wel vooral op vogels die mensen waarderen zoals zangvogels, pauwen, zwanen; duiven en kippen zijn een beetje afwezig. En (trigger warning) er zijn opgezette vogels te zien. De discussie daarover loopt nog niet parallel aan het vertonen van menselijke doden. Na afloop heeft GC de duiven op het Plein onderzocht, hen vond een persoon met erge draadvoet dus die ging mee in de fietstas. Het zat er erg diep in, dus de duif is naar het vogelasiel zodat ze het voetje als het goed is kan behouden.
4 maart
Iedereen vrij
Je kunt een interview met Shao Ran lezen in de NRC - online, ik weet niet wanneer het in de krant staat. Sarah Ouwerkerk kwam vrijdag naar Wageningen om haar te spreken. Je leest het verhaal van Sophie en HuaHua hier.
3 maart
Bij volle maan
2 maart
Podcast Onze Taal
Het gesprek over EWV met Onze Taal staat online, en wel hier.
2 maart
Het is allemaal een droom
1 maart
De aarde praat terug
Soms zachter en soms luider, zoals met deze zinkgaten in Karapinar, Konya (Turkije).
28 februari
Winkelcentra
Het was een goede en droevige bijeenkomst in Wageningen met Shao Ran. Ze vertelde over de verschillende vormen van mishandeling van de grote zeezoogdieren in China. Er zijn daar meer dan 300 aquaria/dolfinaria, waaronder in winkelcentra. Walvisvrouwen krijgen soms zelfs kun kind in een winkelcentrum, in een bak net groter dan zij. Er zijn ook Nederlandse dolfijnentrainers die daar werken en geweld gebruiken tegen de dieren (ook dit jaar). In de aquaparken en winkelcentra leven ook ijsberen, net als de walvissen in betonnen bakken. Ze staan vaak rechtop met hun gezicht bij het luchtrooster voor frisse/koele lucht. De bassins zijn kaal want als de mensen er versieringen in doen (bv nepkoraal van plastic) gebruiken de dieren die om zichzelf te verwonden. Het komt regelmatig voor dat walvissen zelfmoord plegen (dat doen ze door op te houden met ademen). Behalve de zeezoogdieren sprak Shao Ran over de vee-industrie in China, en vermaak met dieren, waar praktijken bij zitten die ik hier maar niet opschrijf want anders zitten jullie er ook mee. Verandering begint met kennis, laten we hopen dat deze kennis ervoor zal zorgen dat de Nederlandse dolfijnen niet naar China zullen worden gebracht (dit gebeurt vaak met dieren uit parken die sluiten of voor wie hier geen plek is).
27 februari
Opdekopfietsers naar links
Handig dat ze het bord laag hebben geplaatst, want als je op de kop fietst zie je het anders niet.
26 februari
520 dieren
We hebben de afgelopen dagen met de paddenwerkgroep al 520 dieren overgezet! Waaronder veel salamanders, die erg kwetsbaar zijn omdat ze zo klein zijn. Ik krijg het niet voor elkaar om niet te lopen omdat ik weet dat er dan slachtoffers vallen, dus ik ben moe maar wel tevreden met dit aantal. Ik verwacht de komende avonden ook nog veel beweging, misschien wordt het daarna wat kouder.
25 februari
Lezingen Shao Ran
Voor wie het eerder miste: vrijdag en zaterdag is ex-dolfijnentrainer en dierenactivist Shao Ran in Nederland op mijn uitnodiging om lezingen te geven over Sophy, de witte dolfijn die haar bijna vermoordde, en andere walvissen die te werk worden gesteld in Chinese aquaria. Vrijdag is ze in Wageningen, zie de flyer voor meer informatie, en zaterdagmiddag in Utrecht, klik hier. Wees welkom, neem je vrienden mee.
25 februari
Een glorieus soort krimpen
Omdat de actie al zo snel succesvol was, hebben we de looptijd van Een glorieus soort krimpen wat ingekort: je kunt nog tot en met het weekend een boek bestellen, voor jezelf of iemand anders. En wel hier. Dus sla je slag.
24 februari
Soms
Soms vallen we samen met waar we naar zoeken.
Soms zoeken we alleen.
En soms vallen we, alleen of samen.
23 februari
Performance met blad
22 februari
Op pad
De amfibieën zijn weer aan het ontwaken uit hun winterslaap. Gisteravond vond ik de eerste padden (op de foto hierboven), twee tegelijk, en de eerste salamander (op de foto hieronder) (en daarna nog een stuk of twintig dieren). We hebben 's middags ook geflyerd met de werkgroep, in de hoop dat de buurtbewoners hun snelheid aanpassen in de auto en op de fiets, en wat beter opletten.
22 februari
Advies
NRC vroeg of ik nog een advies had aan het nieuwe kabinet. Dat had ik. Je kunt het hier lezen, met nog twaalf andere aanbevelingen. En hier kun je een filmpje bekijken van een kip die tegen haar kinderen praat als ze nog in het ei zitten (en zij praten terug).
21 februari
We have always been here
Tekening uit een nieuwe serie.
21 februari
Heden
Ik mocht bij de Taalstaat vanochtend een kussen uitkiezen - een hoofdkussen voor de hoofdgast - en kreeg de keuze tussen een kussen met het hoofd van Wim de Bie, Renate Dorrestein of Maarten van Roozendaal. Ik koos natuurlijk voor Dorrestein en las gisteren direct Heden ik. In dat boek beschrijft ze haar leven met ME. Haar romans heb ik vrijwel allemaal gelezen en Het perpetuum mobile van de liefde natuurlijk ook. Dit lag nog op de stapel 'te lezen' in mijn hoofd. Had ik het maar eerder gelezen, dan had ik meer van de long covid begrepen. Had iedereen het maar eerder gelezen (zeker de artsen, wetenschappers en politici), dan was er na corona misschien geen schaduwpandemie ontstaan en/of was er nu een medicijn. Met humor beschrijft ze alle problemen die mensen met lc (en ME, en andere postvirale klachten) nog steeds tegenkomen: het ongeloof en de ontkenning van artsen en vrienden, de maatschappelijke vooroordelen. En ook het vreemde van deze ziekte, het zelfverlies, hoe het je leven en je relaties aantast. Hoe lang het duurt voor je er wat van snapt. Ze waarschuwt ook voor meer mensen met postvirale ziektes, mede door degradatie van onze (ecologische) leefomgeving. Een leestip dus, die niet heel veel met Een woord voor te maken heeft (hoewel ME ook je woordenschat aantast).
20 februari
Een beetje genieten van het leven
De teckel en ik hadden elkaar al gezien. De mens van de teckel probeerde er een opvoedkundige oefening van te maken, ze waren even eerder al iemand gepasseerd en toen lukte het de aandacht van de passant af te leiden met een brokje, maar een hardlopende mens was te verleidelijk. De teckel kwam linea recta op me af. Ik vroeg of ik de teckel gedag mocht zeggen, want de mensen in het recreatiegebied zijn vaak nogal agressief als je hun hond aait zonder hun toestemming (de hond wordt niets gevraagd), maar deze persoon vond het goed. We spraken even over hondenopvoeding en toen zei ze 'je moet ook een beetje genieten van het leven'. Ik vond het een mooie gelegenheid om deze uitspraak te gebruiken, die tegenwoordig populair is, vooral bij eten en drinken. Dit is eigenlijk een veel betere toepassing. Voor mij is het begroeten van honden ook een hoogtepunt tijdens het hardlopen. De teckel was overigens direct weer afgeleid door iets anders, maar het was voor alle betrokkenen een vrolijk moment.
19 februari
Krant
Op de pont stond een knappe jongen met lang haar en een racefiets. De daklozenkrantverkoper, een kleine, overdadig opgemaakte vrouw die er altijd heel goed uitziet met verschillende printjes over elkaar, bood hem een krant aan. De jongen mompelde dat hij al een krant had gekocht. De vrouw herhaalde haar vraag - ik had hem ook niet goed verstaan. Nu vertelde hij luider dat hij vorige week al een krant had gekocht. Ze bood hem aan de QR-code die op een groot gelamineerd vel papier om haar nek hangt te scannen, waardoor hij weer moest weigeren. Hij werd steeds roder. Toen ze wegliep, bewoog hij zijn fiets naar voren, onder de overkapping, zodat mensen er niet goed meer langs konden. Helaas voor hem hielp het niet, op haar terugweg kwam de daklozenkrantverkoper toch weer naar hem toe. Ze wrong zich langs hem. 'Had ik jou al gehad?' vroeg ze toen ze voor hem stond. 'Jaja,' zei de jongen, terwijl hij naar beneden bleef kijken. We waren bijna aan de overkant.
18 februari
Feest
17 februari
Woorden verzamelen
Vanaf vandaag ligt Een woord voor echt in de winkel. Er was wat vertraging vanwege de afmetingen van het omslag. Maar het zit er nu goed om. Ik was te gast bij het Instituut voor de Nederlandse Taal om een podcast op te nemen voor Onze Taal. Het Instituut voor de Nederlandse Taal 'verzamelt en beschrijft de Nederlandse taal- en woordenschat van de 6de eeuw tot het heden. Daartoe horen ook alle nieuwe woorden van de Nederlandse taal.' (ik citeer even Wikipedia). Het was dus best grappig om daar te gast te zijn en te praten over een boek waarin de woorden uit de taal verdwijnen. We zaten zelfs in een kamer met woordenboeken en andere naslagwerken. De podcast verschijnt begin volgende maand, in de tussentijd kunnen jullie mooi het boek lezen.
16 februari
Eén van de ikmannetjes
De ikmannetjes bedreigen de gemeenschappelijke wereld. Ze vermenigvuldigen zich gemakkelijk.
15 februari
De dag voor ik in een berk veranderde
De dag voor ik in een berk veranderde wist ik dat ik het moest vieren
Hoe los mijn voeten zaten en mijn armen
Hoe makkelijk ik mijn hoofd kon draaien
Dat ik kon roepen met mijn stem en fluisteren en zingen
Maar er waren andere dingen waar ik me mee bezig moest houden
Een tekst die geschreven moest worden
Gedachten die moesten worden gedacht
Gevoelens die moesten worden gevoeld
Herinneringen die zich opdrongen en hun plaats in het geheel van alles nadrukkelijk innamen
Ik ben niet gaan zwemmen
Niet gaan fietsen
Niet gaan vrijen
Ik deed gewoon wat ik altijd al deed ook al was de tijd ervoor bijna op
Hoewel je als berk ook kunt denken en voelen
Maar die andere dingen niet, of wel, wie weet
Ik weet niet of berken missen en waar de ik zal blijven
14 februari
Bedankt
Dankzij jullie gulle giften hebben we in drie dagen 100% van het bedrag ontvangen via voordekunst. We zijn meteen naar de Bahama's vertrokken. Er zijn nog wel voldoende exemplaren over, dus bestel er eentje als je dat nog niet hebt gedaan.
13 februari
Achteloos
Achteloos is het eerste woord. Achteloos gooit Mik een klokhuis in de struiken. Achteloos schuift Uma een stapel kranten opzij voordat ze haar laptop openklapt. Achteloos ondertekent de minister-president een besluit.
Achteloos is geen woord dat vaak wordt gebruikt of veel gewicht heeft. Het verdwijnen van hoi, goedemorgen, welkom, deze, tafel, is – de woorden die Mik tien minuten na het weggooien van het klokhuis gebruikt – of misschien, is, het, witste, woord, dat, ik, ken – de woorden die Uma net na het verdwijnen van achteloos intypt – of komt, voor, de, bakker – de woorden die de minister-president op hetzelfde moment uitspreekt – zou eerder opgevallen zijn. Net als het verdwijnen van het woord verdwijnen of opvallen.
Achteloos verdwijnt het woord achteloos. Het wordt pas veel later gemist.
(uit: Een woord voor, Uitgeverij Cossee 2026)
12 februari
Een woord voor
Vanaf vandaag ligt Een woord voor in de winkel, mijn leukste roman tot nu toe. Je kunt bij Athenaeum/Scheltema een voorpublicatie lezen. Hier.
