Hoewel ik de nadruk op schattigheid van dieren en het verspreiden van lieve filmpjes en plaatjes van dieren op internet problematisch vind, wil ik toch graag de aandacht vestigen op deze foto's van dierenvriendschappen omdat ze grappig en ontroerend zijn en iets zeggen over de mogelijkheden van niet-menselijke dieren om relaties aan te gaan met anderen.
vrijdag 3 februari
Vroor
Het is alsof het iets goedmaakt, de sneeuw, maar ik kan niet bedenken wat. Het heeft te maken met witheid en stilte en dat het koud is. Het heeft ermee te maken dat het zo koud is dat ik ergens zou kunnen gaan zitten en daar zou bevriezen, en dat dat een veilig idee is.
donderdag 2 februari
Er wordt hier in huis optimaal gebruik gemaakt van de verwarming
woensdag 1 februari
dinsdag 31 januari
Duif, dood
Ik zag gisteren dat een duif doodgereden werd door een taxi. De taxi reed hard door, en het duurde even voor ik begreep wat er aan de hand was. Dieren zijn wat langzamer met de kou, ik was ook langzamer. De tram kwam eraan maar de hond en ik gingen eerst kijken of de duif wel echt goed dood was, of dat er iets met haar/hem moest gebeuren. De duif was dood, we misten de tram en liepen door naar de volgende tramhalte om in beweging te blijven.
De rest van de dag was ik van streek. Soms vergat ik waarom, en ook dacht ik: dit is waarschijnlijk een van de dingen waar ik me overheen moet zetten. Anders is het niet te doen. Dat denk ik de laatste tijd vaker, dat ik me over dingen heen moet zetten. Ik weet nog niet of het helpt, daar doe ik het nog niet lang genoeg voor.
Maar goed, de arme duif, eerst vloog het beestje nog gewoon vrolijk over de straat en at z/hij dingetjes bij de Turkse supermarkt voor de deur en leefde z/hij een duivenleven, harder dan dat van sommige dieren, beter (vrijer) dan dat van andere. En toen werd het dier doodgereden (ik denk opzettelijk) door een domme man in een taxi. Dat soort mensen verdienen de doodstraf, hoewel ik tegen de doodstraf ben. En de duif heeft er niks meer aan.
maandag 30 januari
Gouden Uil
Na de Academica Literatuurprijs is Het schuwste dier genomineerd voor de Gouden Uil.
zondag 29 januari
So you move (demo)
zondag 29 januari
zaterdag 28 januari
Een dag om hoog in een boom te gaan zitten.
vrijdag 27 januari
En dan dat dier dat leeft van lucht en wind en zelf direct de kleur aanneemt van alles wat het aanraakt!
Het wordt niks met het hedonisme; de gedichten die me treffen gaan over genderdingen (To the fair Clarinda, who made love to me, imagined more than woman) of gekte - the usual - dus ik bedacht maar wat voor te lezen uit de Metamorphosen van Ovidius, die genoemd werd als inspiratiebron, en toen kwam ik natuurlijk (na Iphis) bij de dierenwonderen terecht ('Als dit verhaal al wonderbaarlijk is en ongekend, mag ook de dubbelrol van de hyena ons niet verbazen: eerst is zij 't vrouwtje dat zich laat bespringen, en daarna 't mannetje! En dan dat dier dat leeft van lucht en wind en zelf direct de kleur aanneemt van alles wat het aanraakt!'). De moraal van het verhaal is dus dat het niet mogelijk is om iets te doen waar ik niet in geïnteresseerd ben.
donderdag 26 januari
woensdag 25 januari
De krantenjongen
Ik kreeg een Parool van de krantenjongen. Eerst dacht ik dat ik zijn speciale vriendin was omdat we altijd een praatje maken, laatst zag ik hem echter met een ander meisje staan praten, op de brug, en toen begon ik te twijfelen. Maar hij zal toch niet iedereen een krant geven.
woensdag 25 januari
De capuchon van een oude dame
dinsdag 24 januari
Aphra Behn
Vrijdagavond lees ik voor op een hedonistisch feest dat geïnspireerd is door John Wilmot, de tweede graaf van Rochester. Omdat hedonisme als thema niet echt aanwezig is in mijn werk, leek het me leuk om werk van anderen voor te lezen, en meneer Wilmot heeft een aantal interessante tijdgenoten zoals Aphra Behn. Behn is een van de eerste vrouwelijke schrijvers in Engeland (die leefde van haar werk) (misschien schreef ze de eerste Engelse roman; in ieder geval een van de eerste). Ze werkte ook een tijdje als spion en schreef onder andere kritisch over slavernij en de positie van de vrouw. Ik ga wat werk van haar vertalen, wie het wil horen is vrijdag van harte welkom (en misschien plaats ik het hier).
maandag 23 januari
Alle mensen
Op een dag ken ik iedereen. Ik was gisteren bij de show van mijn zusje (die hartstikke goed was) en daar kende ik ongeveer iedereen, ook mensen die ik niet zou moeten kennen (waarvan het niet vanzelfsprekend was dat ik ze kende) en er waren mensen van de lagere school en de middelbare school, die ik vijftien jaar niet gezien had. Er waren ook mensen niet. Misschien hoort dat erbij. Dat als je eindelijk iedereen kent er altijd iemand niet is. Omdat diegene moe is of geen tijd heeft of er niet wil zijn.
zondag 22 januari
Dier
zondag 22 januari
Dier 2
zaterdag 21 januari
Too good to be true
Excuses voor de lage kwaliteit; youtube en ik zijn geen vrienden.
vrijdag 20 januari
Optische illusies
Prieelvogels doen ook aan kunst. Het bericht deed me denken aan het boek Koet van Sema Bekirovic, waar ik eerder al eens over schreef. Als meerkoeten tien keer zo groot zouden zijn, zou de wereld er heel anders uitzien - het zijn felle dieren.
donderdag 19 januari
Uiteindelijk ben ik altijd degene die de kist draagt
Gisteren begroeven we J, wat op zich niet erg was, maar het was ook niet leuk, de plek is beladen. Ik hoorde voor het eerst dat er klokken luiden als de dode bij de begraafplaats aankomt, en dat er klokken luiden na de plechtigheid, als de deuren naar achteren opengaan en we achter de kist naar buiten lopen. Ik tilde mee, er waren niet genoeg dragers, en mijn tante keek mijn vader en mij aan. Hij was niet zwaar. Mijn schoenen waren lek. Ik gooide een schepje zand op de kist met de grote foto van oma onder mijn arm. Ik mis oma, ik draag een ketting met haar camee maar het gaat na een tijdje altijd jeuken en dan doe ik hem weer af.
donderdag 19 januari
Het mist zo langzaam.
woensdag 18 januari
Krisis
Nieuw Jurk, het label van mijn zusje en haar vriendje, presenteert haar nieuwste collectie Krisis zondag 22 in de Vondelbunker (meer informatie hier) en donderdag 26 tijdens de Amsterdam Fashion Week (zie hier). Kom allemaal, het is heel goed en mooi en anti-cliché en anti-stereotypisch wat betreft mode en gender.
dinsdag 17 januari
Zou ik veel missen omdat ik zoveel slaap? (losse gedachten)
Ik werd vannacht wakker. Mijn lip is een beetje kapot door de winter en ik voelde dat en dacht: dit zijn mijn enige lippen. Ik zal nooit andere lippen hebben.
Wat ik prettig vind aan hardlopen in de kou (of in de regen, of in de storm) is dat ik erdoor vastgehouden word, door de kou, dat de lucht zich om me heen slaat.
Het verschil tussen kunst en filosofie is dat in kunst dingen niet gezegd worden en in filosofie wel. Dat wil niet zeggen dat het ene preciezer is dan het andere, het is een andere manier van precies zijn. (En het is vermoeiend om te switchen.)
Ik ging gisteren naar de opgebaarde J., die toch nog overleden is. Het was de bedoeling dat hij zijn trouwpak zou dragen maar de broek was kwijt (gestolen in het verzorgingstehuis). Hij draagt nu alleen het jasje. De koffie was niet erg lekker, en we dachten dat het was omdat die van 's ochtends was, maar de nieuwe koffie smaakte exact hetzelfde. Mijn tante had een bloemstuk laten maken met tien amaryllissen dat op een bos leek, een klein maar vol bos, in verband met het nageslacht dat hij voortgebracht heeft (de voort‘plant’ing), en ze heeft twee kilo pindarotsjes besteld voor bij de begrafenis woensdag.
zondag 15 januari
Opnieuw
Ik ben aan het nadenken over opnieuw beginnen. Ik vind het idee dat het mogelijk is om opnieuw te beginnen belangrijk omdat het een tegenwicht is tegen overgeleverd zijn aan de tijd, of aan de wereld. In mijn werk is het belangrijk omdat ik met/in ieder werk opnieuw begin. Het gaat daarin meestal niet om radicaal nieuwe handelingen, maar om opnieuw (anders) betekenis toekennen aan dingen die er al zijn of zouden kunnen zijn (het gaat in kunst en literatuur vaak om ordenen, dingen opnieuw ordenen zodat hun betekenis verschuift en nieuw licht werpt op de omgeving van het werk). Maar het gaat natuurlijk niet alleen om mijn werk. Wat mooi is aan een gesprek is dat wanneer twee (of meer) mensen met elkaar praten er altijd een element van toeval (of verrassing; ik bedoel iets dat niet door een van beiden bepaald is maar tot stand komt tussen die personen) aanwezig is. Of niet 'is', maar 'kan zijn'. Maar 'kan zijn' is genoeg.
zaterdag 14 januari
Het voortbestaan van de kunstenaar
Het is in deze tijden van crisis moeilijk om als kunstenaar het hoofd boven water te houden. Daarom breng ik nog eens wat dingen onder de aandacht: mijn cd’s zijn te koop, als download via bandcamp en in fysieke vorm bij mij. Het is daarnaast ook mogelijk om een lied op maat te bestellen of een cover van je lievelingslied. Ik teken en fotografeer in opdracht, en al het werk dat je op het weblog, op mijn website en flickr ziet is in principe te koop. Ik ben te boeken voor optredens op feesten en partijen, met muziek of proza of allebei. Ook geef ik lessen en workshops (muziek, kunst, literatuur) en verzorg ik teambuildingsactiviteiten (bijvoorbeeld in de vorm van zang- of schrijfworkshops). Ik schrijf teksten in opdracht in alle mogelijke genres. Ik kan leuke logo’s, posters en websites maken. Geld doneren is ook altijd welkom; in Nederland is dat nog niet zo in zwang maar veel Amerikaanse artiesten werken al op die manier (zie bijvoorbeeld het CASH Music project van Kristin Hersh). Behalve financiële steun waardeer ik het ook enorm als je een keer een link naar mijn werk op je website, facebook of twitter plaatst, of vrienden en familie die iets zoeken op mij attendeert. Ik hoef niet rijk te worden van mijn werk en geld an sich interesseert me niet, maar ik wil het werk wel graag kunnen blijven maken, en een keer in de zoveel jaar nieuwe schoenen kopen omdat de oude vol gaten zitten is ook geen overbodige luxe (maar iets wat ik me nu niet kan veroorloven).
vrijdag 13 januari
Huis
De kat en ik maken iedere ochtend een wandeling - hij loopt en ik loop achter hem aan. Soms blijven we rond het fietsenrek in de steeg, soms gaan we de straat in. Gisteren was hij wild vanwege de wind, en rende hij heel ver de straat in, waar kerstbomen lagen (er liggen hier overal kerstbomen). Hij kroop tussen twee kerstbomen, en stak zijn hele hoofd tussen een paar takken - hij wilde dat echt graag, misschien rook het lekker.
Vannacht gooide hij de prullenbak in de kamer om, en zocht hij iets tussen de dingen die erin zaten (dat is vooral papier). Ik hoorde hem rommelen en begreep niet wat hij aan het doen was, hij doet dat nooit. Wat bleek nu, er was bij het spelen een stuk van zijn veer afgebroken, dat had ik weggegooid, en dat heeft hij uit de prullenbak gehaald, ik vond het net in zijn mandje.
Op de foto speelt P. met zijn eend in de bovenste verdieping van zijn huis.
donderdag 12 januari
Mollenupdate
De mollen staan op de agenda, zie bijvoorbeeld hier en hier en hier.
donderdag 12 januari
Hoofddoek
De koningin is goed bezig. Eerst een wonderlijke milieubewuste kersttoespraak, en nu het statement met de hoofddoek - met maar liefst twee verschijningen en een politiek geladen uitspraak, waar het eea op aan te merken is, maar het gaat om het idee, in een tijd waarin de meeste politieke partijen lijdzaam toezien hoe de Nederlandse samenleving en rechtsstaat betekenis en inhoud verliezen - alsof dat niet een heel gevaarlijke beweging is. En wat zou het lollig zijn als het kabinet valt over een uitspraak van de koningin. (Dit overigens los van de wenselijkheid van haar autoriteit, ze heeft die autoriteit wel.)
woensdag 11 januari
De varkens
Vanmiddag ontmoette ik een heel aantal varkens. Het was een wat vluchtige ontmoeting, ze waren met veel en we hadden weinig tijd. Wel waren ze allemaal aandachtig, en hadden ze zulke pientere ogen. Het zijn prachtige dieren, die veel verschillende geluiden maken om met elkaar te communiceren - dat was me eerder niet opgevallen, hoeveel ze zeggen.
In een van de stallen stond een varken dat wat kleiner was dan de rest. Het dier begon te kwispelen toen z/hij ons zag, en kwispelde ook tegen de andere varkens. Het is nog niet duidelijk wat kwispelen precies betekent, maar waarschijnlijk is het iets dat varkens doen als ze blij zijn. Het kleine varken was nog steeds veel te groot om in mijn tas mee te nemen.
dinsdag 10 januari
Waarde
Bij het woord 'waarde' stel ik me een halfdonkere kamer voor, vol met spullen, waar het licht in valt. Het licht valt op een plek, belicht een van die dingen (een vaas met bloemen, een stoel, een boek, wat dan ook). Dat is hetgene dat iets waard is, hetgene dat meer betekent dan de dingen die het omringen.
maandag 9 januari
Het kan altijd erger
Maandagochtend, half tien. Ik zit in de trein, tegenover me drinkt een man Smirnoff wodka cola uit een blikje. Het is een normaal uitziende man, een leraar op de middelbare school, bruin leren jack, spijkerbroek, nette bruine schoenen. Hij is voorkomend, haalt zijn krant van het tafeltje als ik ga zitten. De man stapt ook uit in Delft, stopt vlak voor het station een kauwgompje in zijn mond.
zondag 8 januari
Rollenspel
Op de website van de Volkskrant las ik dat Ajax overweegt vrouwen en kinderen als publiek toe te laten bij een wedstrijd die eigenlijk zonder publiek gespeeld zou worden, dit om supporters te straffen. Behalve vrouwen en kinderen willen homo's (want hee, homo's zijn geen vrouwen en kinderen) toegelaten worden, maar ook ouderen en gehandicapten (ouderen en gehandicapten zijn tenslotte geen homo's en mannen) hebben Ajax benaderd. Ik moest erom lachen omdat het precies laat zien wat mis is met dergelijke discriminatie: het is discriminatie. Een niet-gehandicapte niet-homosexuele man tussen de 18 en 65 die altijd vredig naar een voetbalwedstrijd gaat, heeft natuurlijk net zoveel recht om die Ajax-wedstrijd bij te wonen als anderen. Nu ben ik er best voor dat blanke heterosexuele mannen eens gediscrimineerd worden zodat ze beter begrijpen wat dat inhoudt, maar dan moet dat wel als zodanig gepresenteerd worden, bijvoorbeeld in een nationaal rollenspel om privileges te ontmaskeren.
Wat ik ook nooit begrijp in de discussie over de relevantie van etniciteit in relatie tot criminaliteit is dat geslacht dan wel gender er buiten gehouden wordt - meer dan 85% van de misdrijven wordt door mannen gepleegd, en meer dan 95% van de zware misdrijven (moord en verkrachting enzo). Vrouwen zijn gelukkig in opkomst, maar als je het Marokkaans-Nederlands-zijn van mensen meerekent zou je toch ook het man-zijn moeten meerekenen. Begrijp me goed, ik ben daar natuurlijk tegen omdat het onrechtvaardig is, maar dit laat maar weer zien wie hier de grenzen trekken (we hebben lekker veel mannelijke blanke bewindspersonen in het kabinet).
zaterdag 7 januari
Draden
Tijd bestaat niet, dat weet iedereen. Woorden bestaan ook niet, en toch kan ik dit schrijven, en er zelfs iets mee weergeven, of iets mee duidelijk maken. Betekenis, tenslotte, bestaat ook niet (niet als iets losstaands in ieder geval).
Ik weet dat het ingewikkeld is om hierover na te denken. Maar ingewikkeldheid is nooit een goede reden geweest om ergens mee te stoppen en ik denk niet dat het dat ooit zal zijn.
vrijdag 6 januari
De woorden en de dieren
donderdag 5 januari
Tara
Gisteren hoorde ik dat de beste vriendin van de hond, degene met wie ze altijd speelde toen ze jong was, de hond van wie ze het meest hield, is overleden. Het is al een tijdje geleden. Ze hadden elkaar lang niet gezien. Ik vind het (behalve zielig voor Tara, dat was zo'n lief hondje) zielig voor de hond dat ze nooit meer met Tara kan spelen en dat ze haar niet meer kan zien, niet meer gezien heeft.
Het is voor honden moeilijk om contact te houden wanneer iemand verhuist, of wanneer er iets is met de mensen, terwijl honden net zo goed relaties met elkaar aangaan als mensen. Soms is het voor mensen ook moeilijk om dat in stand te houden (het hondencontact).
Op de foto spelen Pika en Tara in de sneeuw.
woensdag 4 januari
Vliegtuigje
Nadat ik gisteravond in bed eerst las over verliefdheid bij dieren (als onderscheiden van lust aan de ene kant en 'attachment' - stabiele langdurige relaties - aan de andere kant) (iets dat bij een groot aantal soorten vogels en zoogdieren op dezelfde manier voor schijnt te komen als bij mensen, met dezelfde symptomen en dezelfde chemische processen), las ik het verhaal van de achtjarige chimpansee Kakama. Kakama leefde samen met zijn moeder, die zwanger was, en er waren weinig speelkameraadjes in de buurt. Op een dag vond hij een stuk hout waarmee hij ging spelen (hij pakte het bijvoorbeeld in zijn armen en rolde ermee de berg af). Normaal gesproken laten chimpansees dingen waarmee ze iets doen liggen wanneer ze verder gaan, zoals bijvoorbeeld stenen en stokken om noten open te maken, want die zijn te zwaar om steeds mee te slepen (chimpansees maken veel gebruik van gereedschap, en hebben op verschillende plekken in een bepaald gebied, bijvoorbeeld bij bomen waar veel noten aan groeien, gereedschap liggen dat door verschillende groepen (van dezelfde groep, geen rivaliserende groepen) gebruikt wordt). Maar Kakama hield zijn stuk hout bij zich. Het viel ergens die dag nog uit een boom, en toen ging hij terug om het weer op te halen.
's Avonds nam hij het mee naar zijn nest. Daar speelde hij er vliegtuigje mee, zoals chimpansee-moeders (en mensen) met hun baby's doen; hij ging op zijn rug liggen en hield het boven zijn buik in de lucht, liet het vallen en ving het op, bewoog het heen en weer. Daarna maakte hij een klein nest naast zijn eigen nest, en legde het stuk hout erin, als een pop in een poppenbedje.
dinsdag 3 januari
Bloesems
We stellen elkaar tentoon, elkaar en onszelf.
Je schrijft me dat het lente is.
Het is maar tijd, te meten en af te tellen als vroeger voor een verjaardag.
Ik schrijf je dat het lang duurt.
Sinds een paar weken bloeit de boom in mijn tuin.
(uit de serie 'verhalen die twee kanten op te lezen zijn')
maandag 2 januari
Joost
Het was vroeg, nog voor zevenen, en ik liet de hond uit. De hond en ik staken de weg over, er reden geen auto's. Er reed wel een fietser over het fietspad, ik had hem gezien, was van plan om op de stoep tussen de weg en het fietspad te stoppen.
De fietser belde hard, klakte geërgerd met zijn tong (ook hard), ging er misschien vanuit dat ik niet oplette. Toen hij langskwam, zag ik dat het Joost was, van de middelbare school. Ik weet niet of hij mij herkende, maar ik was blij dat ik niet zo ben geworden (een geërgerde tongklakkende fietser in een lange donkere jas, 's ochtends vroeg al in een slecht humeur). (Misschien dacht Joost: ik ben blij dat ik niet zo ben geworden, een sloeber in een kleurige outfit op hardloopschoenen, met een hond.)
zondag 1 januari
Gelukkig nieuwjaar
Moge het nieuwe jaar beter worden dan het vorige en de revolutie zich uitstrekken richting de andersoortige medebewoners van onze planeet.
zaterdag 31 december
Oudjaar
Misschien is het nieuwe jaar al begonnen.
Het is een oudejaarsdag van niks - ten eerste is het een zaterdag, wat geen goede dag is voor oudjaar (maar welke dag is dat wel) en ten tweede zijn er nergens veganistische oliebollen te vinden. Wel is Amsterdam een oase van rust vergeleken met het oorlogsgebied de regio Haaglanden, waar men minstens veertien dagen uittrekt voor het knallen. Hier kun je zien hoe de vogels schrikken van het vuurwerk. Moge het vanavond stortregenen.
vrijdag 30 december
Afbakenen
Wat is het soms lastig om grip te krijgen op een situatie. Het is een simpele situatie, ik zit in de trein, het is donker, het is eind december, mensen hebben iets afwachtends – is er iets om af te wachten? De ene dag betekent iets anders dan de andere. Ik ken deze mensen niet, het voelt alsof ik hier neergezet ben, alsof ik nog gewoon thuis in de woonkamer zit terwijl de woonkamer veranderd is in een trein met mensen. Misschien is dat inderdaad de beste omschrijving: ik voel me alsof ik thuis ben, slaperig, ik draag geen bh, ik ben anoniem, ik draag de kleren die ik de hele week al droeg, waarin ik naar het park ging. Het maakt me totaal niet uit wat mensen van me denken. Ik voel me hier thuis, in de trein, tussen onbekende mensen, het is niet alleen het gevoel dat ik thuis ben maar dat de omgeving is veranderd maar dat ik me thuisvoel hier, in deze trein, misschien meer thuis dan aan mijn bureau, wat mist is de kat, en de hond mist natuurlijk. En tegelijkertijd het gevoel dat ik hier geen grip op heb, dat het me ontglipt, dat ik mezelf ontglip, omdat ik hier maar tijdelijk ben, tot station Leiden.
vrijdag 30 december
Hondennieuws
Het ontroert me hoe de hond loopt, haar pootjes van de achterkant. Dat ontroert me erg. Ze heeft een nieuwe truc met kauwgom die ze op straat vindt: ze kauwt erop en dan spuugt ze het weer uit. Vroeger raspte ze het met haar tanden van de straat af en at ze het op (slikte ze het door). Ze heeft ook een nieuwe truc met drollen. Als ze een drol ziet die ze op wil eten gaat ze er heel zielig voor staan, alsof ze ergens pijn heeft, en ze wil dan niet meer lopen. Ze weet dat ze van mij de drol niet op mag eten, en hoopt dan misschien dat ik zeg dat het wel mag omdat ze zo zielig is, maar ze is helemaal niet zielig!
Verder kwamen we in de trein een vrouw tegen die het heel grappig vond om te horen dat honden appel lusten en de hond om het uit te testen een klokhuis gaf, terwijl iedereen om ons heen toekeek en meeleefde (de man naast me riep enthousiast ‘ja!’ toen de hond het klokhuis bijna in zijn geheel doorslikte). Dat was een leuk moment.
donderdag 29 december
'Daar gaat 'ie weer, op naar de volgende halte,' zei de conducteur tegen zichzelf toen de deuren van de trein dichtgingen.
donderdag 29 december
woensdag 28 december
Het moeten
Mensen vragen me de laatste tijd vaak waarom ik schrijf. Omdat het moet, zeg ik dan, omdat ik niet anders kan, omdat ik daarvoor ben. Veel meer heb ik niet over mijn kunstenaarschap te zeggen. De relatie tussen mij en mijn werk is er een van wederzijdse afhankelijkheid; ik heb het werk nodig en het werk heeft mij nodig om te bestaan. Toch ben ik geen slachtoffer van mijn omstandigheden, jeugd of DNA: het is ook wat ik wil, en het willen en moeten zijn niet los van elkaar te zien. Mensen vragen me ook waarom ik over bepaalde dingen schrijf. Het punt is dat ik – net als alle anderen – mijn werk pas achteraf kan duiden. Werk dient zich aan, onderwerpen dienen zich aan, de uitwerking dient zich aan. Dat is alles. Ik heb er geen invloed op. Ik krijg hooguit meer grip op hoe dingen uit te werken en hoe het beste/meest effectief te werken. Wanneer werk af is, is het los van mij. Ik hoop wel dat het goed terecht komt, maar vooral voor het werk zelf, niet voor mij, ik sta in dienst van wat ik maak en niet andersom.
woensdag 28 december
Ik dacht gisteravond dat het leuk was om een keer met mijn linkerhand het eten op te scheppen, dus dat deed ik, ook al wist ik van tevoren dat het ernaast zou gaan en het ging er ook naast maar gelukkig maar een klein beetje. Het was inderdaad wel leuk om te doen.
dinsdag 27 december
Amsterdamse Bos
dinsdag 27 december
Al die bomen die elkaar nooit zullen bereiken, al dat gras
maandag 26 december
Tweede kerstdag
Het nieuws van de dag is dat hond per ongeluk bijna een slakje opat. Ze schraapte het diertje van een steen met haar voortanden, waarschijnlijk om te kijken of het eetbaar was, en spuugde haar of hem toen uit, ik zag het door het raam (ze was in de tuin aan het spelen) en ging snel kijken. Het was een donkerblauwe huisjesslak, en het dier was verder niet gewond, het huis was ook nog heel. De slakken hebben vlooien, of luizen, hier in de tuin, er leven kleine diertjes op ze - zowel op de huisjesslakken als op de naaktslakken in de keuken. Ik heb geprobeerd op internet op te zoeken wat dat voor beestjes zijn en of er wat aan te doen is maar ik kon er weinig over vinden.
Verder zijn we allemaal heel moe en is het in de buurt sinds ik hier woon nog niet zo stil geweest. Ik hoop dat het zo blijft.
zondag 25 december
December
Het is de minst decemberachtige december ooit. Met ooit bedoel ik van mijn leven; het zou best kunnen dat het daarvoor ook al eens zo weinig december was, maar daar weet ik niet van. Misschien heeft het te maken met dat ik aan het werk ben - dat ik de dingen van 2011 aan het afmaken ben en de dingen van 2012 aan het beginnen, zodat het een gewoon het ander zal worden, mij bijna niet nodig heeft, alleen om het werk uit te voeren. (Maar ik ben ieder jaar aan het werk in december.)
Het is de minst kerstachtige kerst. In mijn vorige huis hoorde ik op op kerstavond de kerkklokken; de hond zong mee vanuit bed, soms half in slaap, zong ons allebei wakker. Hier hoorde ik alleen het vroege luiden. Door de rest sliep ik heen. Door dingen heen slapen is nooit slecht.
Het is kerstochtend, het was stil op straat. De mevrouw die iedere ochtend al in de gemeenschappelijke ruimte van het bejaardentehuis zit, was er nog niet. Ik ontmoette wel twee nieuwe katten. Ik hou ervan als de stad zo grijs is, als mensen nog slapen.
zaterdag 24 december
Kerstverhalen in Perdu deel 4: De muizen
De muizen die achterin de stal woonden, hadden een weddenschap afgesloten. Barbara, de oudste muis, had gezegd dat de vrouw in de hoek zwanger was. Leo, haar broertje, vond dat onzin. De ene helft van de muizen dacht dat Barbara gelijk had, de andere helft van de muizen volgde Leo.
Om het uit te zoeken hadden ze Maartje en Miep gevraagd om te gaan kijken. Maartje en Miep waren een paar weken geleden geboren, en nog zo klein dat ze zich achter een paar strootjes konden verstoppen.
'Piep, piep, piep,' zei Maartje.
'Piep, piep, piep,' zei Miep.
'Piep, piep, piep,' zei Maartje.
'Piep, piep, piep,' zei Miep.
Ze renden terug naar Barbara en Leo.
'Piep piep pieperdepiep! Piep, piep piep,' zeiden ze in koor. 'Aha,' zei Barbara. 'Aha!' riepen alle muizen.
zaterdag 24 december
Kerstverhalen in Perdu deel 3: De os
Sjef de os hield niet van gedoe. Hij vond het eigenlijk het prettigst als iedereen normaal deed. Het kon wel zijn dat het een bijzondere dag was, maar dat was het vorige week ook al omdat de vrouw van de herberg jarig was, en de week daarvoor kwam de neef van de man van de herberg op bezoek en zo was er altijd wel wat. Hij keek naar de mensen in de hoek van de stal. Hij vond ze vies. Mensen stinken altijd een beetje, naar mens. 'Ze stinken,' zei hij tegen niemand in het bijzonder. 'Je moet niet zeuren Sjef,' zei Berry, het oudste schaap. 'Dat zeg je altijd als we mensen op bezoek krijgen, maar aan het eind van de dag ben je dan toch blij dat ze geweest zijn.' 'Deze keer niet hoor,' zei Sjef. 'Ze doen altijd maar en ze vragen ons nooit wat.' 'Maar ze geven je wel eten.' 'Ja, soms.' Miranda, een ander schaap, begon te zingen. Ze kon er niet tegen als er ruzie gemaakt werd, daar werd ze zenuwachtig van. Berry was gek op zingen, en hij viel in, net als Herman en Wiesje. Het was een mooi lied, vierstemmig, de schapen gingen er helemaal in op. 'Verrek,' zei Sjef, die het zingen stiekem mooi vond maar demonstratief de andere kant op keek, naar de mensen, 'volgens mij krijgt die vrouw straks een baby.'
vrijdag 23 december
Kerstverhalen in Perdu deel 2: De kamelen
De kamelen heetten Patrick, Peter en Pascal. Ze werden ook wel de drie P's genoemd. Toch waren ze alledrie heel verschillend van karakter. Patrick hield van sport, vooral van tafeltennis, hij was erg onstuimig, Peter kon goed nadenken en hij was bedaard en Pascal stond bekend omdat hij zo goed dromen kon interpreteren.
Ze begonnen de dag vaak met een rondje droominterpretatie. Die ochtend vertelde Patrick dat hij gedroomd had dat hij kon vliegen. Peter vertelde dat hij gedroomd had over een tent waar steeds kamelen uitkwamen en geen kamelen ingingen. De tent was veel te klein voor al die kamelen dus hij begreep niet hoe het kon. Pascal was net begonnen met de duiding toen ze op pad moesten. De wijzen zeiden dat het belangrijk was en dat ze moesten opschieten, maar dat zeiden ze altijd, het waren aardige mannen maar de kamelen vroegen zich vaak af waarom ze dan weer daarheen en dan weer daarheen moesten. Ze hadden het toch goed, op hun weide, met de tafeltennistafel en de tent. Vooral Peter vroeg het zich af. Het zat hem dwars dat hij geen antwoord kon verzinnen, maar hij had wel het gevoel dat hij er steeds dichter bij kwam. Misschien zou er vandaag iets duidelijk worden.
donderdag 22 december
Kerstverhalen in Perdu deel 1 : Het lam
Het lam werd door de herders gedragen. Het had geen naam, iedereen noemde het gewoon lam. Het was een meisje, maar iedereen noemde het het, niet zij. Het lam dacht: als je mijn naam omdraait, krijg je mal. En als je het dan nog een keer omdraait krijg je weer lam. Maar ik ben niet mal, en welk lam ben ik dan, het eerste of het tweede? Daarna viel ze in slaap.
Jongen in de tram tegen andere jongen: 'Maar kun je ook iets zeggen in het Latijn, bijvoorbeeld 'ik zit in de tram?''
dinsdag 20 december
Kerstfeest
Aanstaande donderdag vieren De Jagers kerstfeest in theater Perdu. U bent allemaal van harte welkom. Sterre en ik vertellen het verhaal van de geboorte van Jezus vanuit de positie van de dieren (de kamelen zijn gek op tafeltennis). En zaterdagmiddag speel ik liedjes in De Nieuwe Boekhandel. Daar bent u ook van harte welkom. Verder kunnen kalkoenen spinnen en hebben de konijnen het niet goed, zacht gezegd. Dat u het weet, in verband met vrede op aarde en in de harten van de mensen.
maandag 19 december
Hooi en thee
Het was vol in de tram. Ik ging op de achterste bank zitten, tussen twee jongens in. De jongen rechts naast me leek op me, zag er zo uit als ik er uit had gezien wanneer ik als jongen geboren zou zijn. Hij rook naar heroïne (heroïne ruikt naar hooi en thee). In zijn hand zaten ronde gaten. Verder zag hij er vooral mooi uit, als een diertje, hij zat ook zo, opgekruld. Ik sprak hem niet aan, ik heb genoeg aan mijn hoofd, ik wil niet ook nog een jongen die aan de heroïne is.
Bij de Bijenkorf stapte hij uit, ik zag hem naar binnen gaan.
zondag 18 december
Lip
De hond heeft een ontsteking op haar lip, in een huidplooi. We gingen ermee naar de dierenarts, die de huid schoor, behandelde met betadine en antibiotica meegaf. Het bloedde door het scheren en ze piepte van de pijn maar ze liet het toe. Er was geen dwang, we zeiden dat het moest (en ze begrijpt dat pijn heeft en dat het daarom gaat) en ze kon weg maar bleef staan.
Na afloop kreeg ze vier brokjes ('dit zijn hele lekkere,' zei de dierenarts).
zaterdag 17 december
Mollen II
Ik kreeg bericht van de gemeente (via de Partij van de Dieren, die heel snel en netjes reageerden) dat er al tien jaar op deze wijze mollen worden gevangen in het Beatrixpark. Zogenaamd omdat 'mensen hun benen kunnen breken' wanneer ze door de gangen zouden zakken, terwijl er maar een paar molshopen op het hondenveld zijn en de rest op randen naast de sloot liggen. Dus nogmaals het verzoek of jullie het stadsdeel willen mailen want die gaan erover. Als dit al tien jaar aan de gang is, is het duidelijk symptoombestrijding en zou verjagen dus veel beter werken (daarnaast kunnen mollen ook levend gevangen worden).
Verder nog een tip voor mensen die wel eens in parken komen of op weilanden: als er een (grijs of donkergroen, antenne-achtig) stokje schuin in een molshoop steekt (met soms een oranje labeltje), wil dat zeggen dat er een klem in de molshoop zit. Als je er met een grote stok in steekt, klapt deze dicht.
vrijdag 16 december
De mollen
Ik kwam er gisteren achter dat in het Beatrixpark mollenvallen geplaatst worden (van die wrede klemmen die dichtslaan). Er is al actie ondernomen en ook de politiek is op de hoogte, maar wat extra druk kan geen kwaad; het stadsdeel is te bereiken via deze pagina. Behalve dat het een dieronvriendelijke methode is, is het doden van mollen ook niet effectief, ze krijgen dan gewoon meer babies, het is alleen symptoombestrijding. Ook is het in strijd met de nota Dier en Ruimte. Mocht je een moment over hebben, mail met je vragen en klachten. Mollen kunnen tunnels graven van wel 200 meter en ze slapen rechtopstaand, met hun hoofd tussen hun voorpootjes.
donderdag 15 december
Een landkaart van de dingen die we weten
In het eindejaarsnummer van Folia Magazine staat mijn verhaal 'Een landkaart van de dingen die we weten'. Je kunt het ook online lezen, en wel hier.