archief
evameijer.nl

 

 

 

28 maart

Oranjewoud



Oranjewoud bestaat uit verschillende aan elkaar geregen landgoederen, met steeds ander landschap - recht en dan weer kronkelig. We dronken koffie op een terras waar een man zat met een toupet in een andere kleur dan het haar eronder, en een club mensen die allemaal de citroenkwark met slagroom namen. Hun gezichten leken op elkaar, L vergeleek ze met flespompoenen. Verder hoorden we steeds spechten, in een veld zagen we een ree.

 

 

27 maart

Ochtend in Sintjohannesga

 

 

26 maart

Puntje puntje rosea

Ik heb een zeldzame ziekte die geen kwaad kan en waar je rood gespikkeld van raakt. Wie maakt dat nou mee, zo rood gespikkeld raken. Het jeukt een beetje en gaat vanzelf weer over. 'O, je hebt het overal,' zei de huisarts, op een toon die misschien aanmoedigend bedoeld was maar bewonderend klonk. 'Ga maar zitten,' zei ze niet snel daarna. 'Dan leg ik je uit wat ik denk dat het is.'

 

 

25 maart

De wolkenatlas

In de nieuwe wolkenatlas staan twaalf nieuwe soorten wolken. Het is voor het eerst in veertig jaar dat er nieuwe wolkensoorten zijn toegevoegd aan het standaardwerk. Je kunt deze atlas online raadplegen, en wel hier.

 

 

24 maart

Interspecies communication

Hond Doris vond net een heel dikke muis in de tuin. Ze rende achter het diertje aan, tot de muis zich omdraaide en haar keihard in haar gezicht piepte. Doris keek naar mij, en de muis rende verder. 'Goed zo,' zei ik.

 

 

23 maart

Denken met dieren

Voor Wijsgerig Perspectief, een tijdschrift dat de ruimte tussen academische - en publieksfilosofie wil overbruggen, stelde ik een themanummer samen over dierfilosofie, met bijdragen van Clemens Driessen, Erno Eskens, Ike Kamphof en mijzelve, over o.a. denken met kippen, ontzag voor vissen, en praten met honden. Het is heel mooi geworden, en je kunt het hier bestellen.

 

 

23 maart

De man van het CBS

Het begon allemaal met een brief van het CBS. Ik was uitgekozen om een enquête in te vullen via internet. Ik begon eraan - ik wil best helpen - maar ze vroegen naar details over de relatie met mijn ouders in mijn jeugd die ik eigenlijk niet wilde delen en ik sloot het venster. Een paar dagen later kwam er iemand aan de deur. Omdat redenen die voor dit verhaal niet van belang zijn deed ik niet open. Het bleek meneer H te zijn, van het CBS. Hij deed een kaartje in de bus met zijn nummer en de boodschap dat hij maandag of dinsdag weer zou komen. Hij kwam niet, of ik was er die dagen niet; er volgde geen nieuw briefje. Dat was er een paar dagen later ineens weer wel. Ik overwoog hem te bellen om te zeggen dat ik niet mee wilde werken, maar ik had het te druk en het verschoof weer naar de achtergrond. Gisteravond stond hij weer voor de deur. Hij belde aan - we moesten weg en ik twijfelde of ik open zou doen. Door het kijkgaatje in de deur zag ik dat hij alweer een briefje schreef. Toch belde hij nog eens aan. In een opwelling deed ik open. Voor de deur stond een soort Bert en Ernie-achtige man (meer Bert dan Ernie) die me met zachte stem vroeg of ik twintig minuutjes voor hem had. Ik was van plan geweest hem af te wimpelen, maar dat vond ik nu ik hem zag zielig. Ik vertelde hem over het proefschrift en dat ik in juni pas tijd heb. Hij leek teleurgesteld, raapte zich toen toch dapper bijeen en zei dat we dan verder zouden spreken. Het is jammer dat we elkaar nu gesproken hebben, omdat ik er nooit achter zal komen hoe lang hij het anders geprobeerd zou hebben. Ik hoop trouwens niet dat hij in juni terugkomt, maar ik meende in zijn gezicht te lezen dat hij dat wel zal doen.

 

 

22 maart

Joekel op zijn kartonnen troon

Joekel is een oude straatkat, hij woont al een tijd bij de SAZ. Hij heeft geen grote plannen meer en is tevreden met de kleine dingen van het leven. Misschien droomt hij soms nog over tuinen, vijanden, of verre einders.

 

 

21 maart

Jubileum

Vandaag bestaat dit weblog tien jaar. Ik las een paar weken geleden dat de persoonlijkheid van mensen door hun leven heen zo sterk verandert dat je eigenlijk niet meer kunt spreken van dezelfde persoon (zie hier). Het weblog is ook veranderd; misschien omdat ik elders zo veel schrijf, misschien omdat ik heb leren schrijven (verandering betekent ook altijd dat er iets kwijtraakt). Ik begon het weblog ooit om te leren schrijven, mezelf te dwingen dagelijks iets te maken. Stilte is in principe perfect, dus je moet altijd met iets goeds komen om die te doorbreken (het mag wel iets kleins zijn - klein is goed voor een weblog). Er zijn tijden geweest dat het heel belangrijk voor me was, dit universumpje. Momenteel volgt het de rest een beetje. Het gaat altijd in golven.
Veel dank aan jou, lezer, voor het volgen van mijn gedachten - op naar de volgende tien jaar, op naar de volgende dag.

 

 

20 maart

Plant

Zaterdagavond was ik op een feestje waar ik bijna niemand kende. De gastheer vertelde me bij zijn vogelkooi dat hij Het vogelhuis had gelezen. Hij vond het leuk. 'Leuk,' zei ik - als iemand een boek leuk vindt, is dat leuk, meer kan ik daar niet van maken. Ik trok mijn wenkbrauwen even bevestigend omhoog. Bij het aanrecht stond een vrouw in een blauwe blouse met mijn geliefde te praten. Ze vertelde over de middelbare school van haar zoon. Ik werd onmiddelijk betrokken in het gesprek, dat geen gesprek was maar een monoloog. Tussen de brokjes tekst door blies ze hard uit. 'Dat is wel een dingetje,' zei ze dan. Ook deed ze iets met haar gezicht dat het midden hield tussen een zenuwtrek en een pantomime act. Het was heel warm in de keuken, aan de tafel zaten mensen te eten en te praten. De vrouw ging maar door. 'Ik ga even bij de vogels kijken,' zei ik. Ik had het moeten zeggen, dacht ik later, dan was er tenminste iets gebeurd. Nu was het een film die maar voortrolde. We gingen boven zitten, en ik zag dat de vrouw een ander had gevonden om tegen te praten. Boven zaten ook mensen om mee te praten, en er stond een enorme plant. 'Die krijgen ze hier nooit meer weg,' zei L.
Op de terugweg werden we aangesproken door een jongen die iets van ons wilde maar niet zei wat. De metro kwam vrijwel direct en het was druk, maar het was dan ook zaterdagavond.

 

 

19 maart

Zijn hele oor

 

 

18 maart

Vosje

 

 

17 maart

Wederkeer

's Ochtends zingen de vogels alweer zo vroeg zo hard en vasthoudend. In de boom zitten groene knoppen, die zich over een paar weken langzaam uitvouwen en in bladeren veranderen. Je moet ertegen kunnen, tegen dat cyclische, je moet proberen er troost aan te ontlenen, of gewoon je kiezen op elkaar houden - aan het eind van de dag wordt het weer donker, hoe lang die dag ook duurt.

 

 

16 maart

De houtduif met het vette hoofd

Hij of zij komt dagelijks even in de tuin kijken of er wat te eten is, meestal rond halfelf 's ochtends.

 

 

15 maart

Tita (2002-2017)

 

 

14 maart

Stemadvies

Zoals altijd met de verkiezingen geef ik gratis stemadvies voor wie dat kan gebruiken. Dit keer is er een speciale bonus, namelijk dat je op mij kunt stemmen. Lijst 10, nummer 39. Voor welke partij je ook bent: stem in ieder geval op een vrouw. Wie twijfelt tussen GroenLinks en Partij voor de Dieren: allebei goed, en lees vooral dit stuk.

 

 

13 maart

Lentesokken

Het was nog best koud op het station vanochtend. De mevrouw die flyers van de SP uitdeelde had er spijt van dat ze haar lentesokken al aangetrokken had. De man die Metro's uitdeelde vroeg of ik wilde voelen hoe koud zijn vingers waren. Dat hoefde ik niet want ik had zelf al koude vingers. Hij komt uit India en is vegetariër. Dat vertelde hij me met de vorige verkiezingen ook al. Nu stemt hij SP want hij heeft een eetclub met de buurvrouw, de SP'er van de lentesokken. Daar eten ze vegetarisch, maar ze wilde me wel graag laten weten dat zij geen vegetariër is. Soms zeggen mensen dat als een vorm van boetedoening, bij haar leek het meer op normaal doen, een soort boerentrots. Normaal is trouwens een woord dat ik nooit met mezelf zou associëren. Verder stonden we vanochtend alleen met linkse partijen te flyeren (er waren een hele hoop PVDA'ers op de been), en was de stemming goed. Flyeren voelt altijd als promotie van de democratie en dat verbroedert. Na afloop zei ik 'dag lieve mensen', uit de grond van mijn hart. Bij de achterkant van het station stond nog een lieve PVDA'er. 'Pas op,' zei hij, en hij wees naar de trap. 'Bedankt hè,' zei ik, en ik wenste hem veel succes.

 

 

13 maart

Ik probeer de dromen te bewaren

 

 

12 maart

Olli

 

 

 

11 maart

At the end of my short life I decided it was time for a change

 

 

10 maart

Drie weken

'Hoe gaat het?' vroeg de caissière aan de oude man voor me in de rij die drie flesjes bier, een pak ingevroren sperziebonen, een rol wc-papier en vleeswaren kocht.
'Slecht.' Hij legde zijn bonuskaart en een andere pas op de rol wc-papier. 'Ik ben vandaag alweer drie weken alleen.'
De caissière scande de boodschappen, gaf hem zijn passen terug. 'Moeilijk hè?'
De man knikte. Zijn bril schoof omlaag toen hij geld zocht in zijn portemonnee. Hij drukte hem stevig terug op zijn neus.
'Wilt u zegels?' Haar stem was zachter dan anders. 'Voor de kleinkinderen.'
'Ja.' De man had zijn boodschappen al in de oude bruine tas gedaan. Hij schraapte zijn keel, alsof hij nog wat wou zeggen.
'Sterkte,' zei de caissière. De man knikte. Bij de uitgang kwam ik hem weer tegen, hij draaide zich om en liep terug naar binnen. Ik denk dat hij iets vergeten was.

 

 

9 maart

Joekel van de SAZ

 

 

8 maart

De verte II

Ik stond voor de deur van het restaurant, het schemerde en de spreeuwen kwamen over. Ik keek de lange straat in, steeds verschenen er nieuwe fietsers die even jou konden zijn. Ik voelde me een hond en dacht aan de honden, miste ze even, en ik bleef kijken, hoopvol bij iedere donkere jas, iedere fiets met een mandje voorop.

 

 

7 maart

4. De verte

Dit brengt ons bij de toekomst. Als we de wereld blijven vervuilen (1 op de 5 kinderen die wereldwijd sterven, sterft momenteel aan vervuiling) is er over een tijdje geen planeet meer. De wilde dieren sterven soort voor soort uit (sinds 1970 is de helft van de soorten uitgestorven door menselijk handelen), en de zeespiegel stijgt. Voor Nederland betekent dit niet dat we de dijken moeten verhogen: we moeten ons anders gaan gedragen. Dit betekent vervuiling aanpakken, de houding van mensen veranderen, (op termijn) geld afschaffen, nieuwe vormen van samenleven ontwikkelen.

 

 

6 maart

3. Hoe het zou moeten zijn, hoe het zou kunnen zijn

Ooit was Nederland een klein tegendraads progressief landje, waarin homo's konden trouwen en mensen dood konden als ze dat wilden. Trouwen en dood kunnen we nog steeds, maar we zijn geen voorloper op het gebied van innovatie - moreel noch technisch. Dat moet anders. We moeten toe naar een duurzame samenleving waarin niet het geld centraal staat, maar waardevol leven. Onderwijs en kunst spelen hier een hoofdrol, in bedenken hoe het anders kan en dat ontwerpen, en in mensen leren dat er dingen zijn die hun zelfzuchtige belang overstijgen.

 

 

5 maart

2. In in plaats van uit

In plaats van groepen tegen elkaar uitspelen moeten we burgers met elkaar verbinden. Dat betekent burgers met elkaar in gesprek laten gaan en het betekent vormen van uitsluiting signaleren en omvormen. Degenen die hulp nodig hebben moeten geholpen worden en iedereen moet de kans krijgen zich op haar of zijn manier te ontwikkelen. Relaties zijn meestal niet harmonieus, en dat moeten we ook niet verwachten; democratie is een rommelige staatsvorm - het is een taak van de regering om verschillen te koesteren en te faciliteren. Degenen buiten de landsgrenzen horen er ook bij. Vrijheid is een woord dat mensen vaak gebruiken om afstand aan te geven, maar we komen elkaar steeds tegen, en het gaat er juist om die relaties te verbeteren.

 

 

4 maart

1. Een stem op mij is een stem aan de dieren

Wij hebben lang genoeg voor ze gesproken, het is nu tijd om met ze te praten.

 

 

3 maart

Keuzes

Lieve lezers, jullie kunnen niet alleen mijn weblog en boeken lezen, muziek beluisteren en tekeningen bekijken: je kunt ook op me stemmen. En wel op 15 maart tijdens de Tweede Kamerverkiezingen. Ik sta op de lijst van de Partij voor de Dieren, op nummer 39. De komende dagen zal ik op deze plek mijn speerpunten toelichten.

 

 

2 maart

Palm

Op straat lag een wormpje. Er was geen grond in de buurt, dus ik tilde hem/haar op en liep met het diertje in mijn hand naar de dichtstbijzijnde geveltuin. Daar legde ik de worm op de aarde. Toen ik weg liep bleef ik het krioelen in mijn handpalm voelen, het hele stuk naar de hoek van de straat.

 

 

1 maart

De vijver bij de hondenschool

We zagen vleermuizen, konijnen, een reiger.

 

 

28 februari

Jazz

Er ligt de laatste dagen veel glas op straat. Het zal toeval zijn. Gisteren liep ik voor de school hierachter langs, op het pleintje hingen drie kinderen op hun fietsen, capuchons op, het motregende. Eentje hield een telefoon in zijn hand, toen ik langsliep hoorde ik dat ze naar jazz luisterden. De wereld is een stekelige plek. Als kind hield ik niet van jazz, het bevestigde een melancholie die ik nog niet kon verdragen. Verder schrijf ik dus vooral, deze dagen, in de tekst is het minder onherbergzaam. Overdag komen de duiven, 's nachts slaap ik weer.

 

 

27 februari

Oproep

Hond D moet wennen aan bezoek (ze is bang voor onbekende mensen en dat uit zich in lelijk gedrag) en daarom ben ik op zoek naar vrijwilligers die bij ons een kopje koffie of thee komen drinken. Mocht je in A'dam/De Pijp wonen/vaak komen en een momentje over hebben om ons te helpen met de training: stuur even een bericht - ik ben je heel dankbaar.

 

 

26 februari

Blijven en verdwijnen II

We gingen naar Haarlem, je bent er eigenlijk zo. We zagen verantwoorde nieuwe en oude kunst, mooie dingen, maar wat me het meest ontroerde was een fossieltje van een vis met veel wit eromheen, een vage afdruk van iemand die er heel lang geleden was en nu al heel lang weer weg is.

 

 

25 februari

Blijven en verdwijnen

Op straat kwam ik M tegen. We hadden elkaar sinds de zomer niet gezien. Dat gaf niet voor het gesprek - er kan in de tussentijd altijd zo veel gebeuren dat toch zo makkelijk te vertellen is - dit zijn de contouren, zo past het in wat er al was, in wie we al waren. Ze ontmoette hond D voor het eerst, die een paar keer het fietspad op rende omdat mensen haar tegemoet kwamen. D was eigenlijk erg lief - zoiets moet saai zijn voor een hond, maar op de paar keer schrikken na bleef ze er braaf bij zitten. Het was vrijdagmiddag en soms kwam er een groep fietsers langs. Ook stond er een vrouw naar ons te lachen. We spraken over verdwijnen en hier zijn. M vertelde dat ze in mijn huis geweest was toen ik er niet was, met oud en nieuw logeerde hier iemand die we allebei kennen. Een meisje liep langs, ze kende M en nodigde haar uit voor een concert met elektronische muziek en een piano. Ik vergat haar naam direct nadat ik hem hoorde. Het licht was heel helder toen ik wegliep, de Amstel spiegelde de lucht, en D was blij dat we weer liepen, en nog wel in de richting van het huis, want thuis is Olli en is alles bekend en vertrouwd.

 

 

24 februari

Lezingen etc

In maart komt er weer een zwikje optredens aan: klik hier voor de volledige lijst.

 

 

23 februari

oriëntatie (detail)

de bladeren van de rode boom vielen op de aarde, zachte doffe ploffen, we vertrokken, zoals ieder jaar, niemand weet waarom we vertrekken maar we weten wanneer we moeten gaan, de zomer had ons hier gelaten, het was niet heet, de beek bleef nat, we waren met evenveel als toen we kwamen, voor het eerst in jaren, het late lege land liet zich zo verlaten, het gras boog om, groen naar grijs, naar oud blauw, we vlogen dagen, tot de boom aan de rand van de zee aan het eind van de derde dag, de rand van de dag, een paar bomen voor de nacht, we zochten eten, we waren voorzichtig, we hielden de wacht, we kennen de wapens, we kennen de nacht, we gingen slapen toen het volkomen donker was, zwart, zware nacht

 

 

22 februari

Nu we hier zijn

1. Mijn buurman zingt soms als hij de voordeur open doet, zachte liedjes over een andere wereld.
2. De eerste slak van het jaar zit alweer op de drempel.
3. Laat de dag je maar zachtjes omarmen, laat je maar zakken.

 

 

21 februari

Deze jongen kreeg het deksel van het voerblik en at zich in mijn afwezigheid een paar kilo zwaarder

 

 

20 februari

Kijktip 1 en 2

Het is waar maar niet hier - een leuke goeie documentaire over neo-dadaïstische kunstenaar Dick Verdult (tot de 28e te bekijken). Heart of a dog van Laurie Anderson is tot en met de 22e via de website van de NPO te bekijken, en wel hier.

 

 

19 februari

Gisteren stonden haar oren voor het eerst allebei overeind

 

 

18 februari

Denken, lezen, schrijven, lezen, denken

Op de website van Athenaeum staat een klein interview over mijn werk. Hier.

 

 

17 februari

Een kamer

In Journal of a solitude, het dagboek dat May Sarton bijhield in 1972 en 1973, lees ik dat de wereld toen ook al zo veranderde, en dat alles zo snel ging. Sarton zoekt steeds naar stilte (in de vorm van afwezigheid van de buitenwereld), omdat haar innerlijke wereld fel is en roerig. Mensen, zeker de meer gevoelige, hebben tijd nodig. Maken heeft ook tijd nodig trouwens, lege ruimte. Ik ben nu mijn proefschrift aan het afmaken (ik ploeg door velden tekst in de hoop de ruimte tussen wat er staat en wat het moet betekenen zo klein mogelijk te krijgen) en die concentratie loopt ook door als ik wat anders aan het doen ben. Lege ruimte is er dus niet. Dat is niet erg: het is een eigen wereld, met eigen wetten. Soms mis ik alleen de kleine nieuwe dingen die me kunnen optillen en alles even op een andere manier laten zien.

 

 

16 februari

Aanbieding

Mijn cd's The things a girl should do en A long way zijn tijdelijk voor maar 5 euro (ex. verzendkosten) te koop. Je kunt ze hier beluisteren.

 

 

15 februari

Cassis

Voor het fietsenrek bij de Media Markt in Osdorp lag een blikje. Het lag precies op de plek waar ik mijn fiets altijd neerzet. De rest van het rek was bijna leeg. Toch wilde ik mijn fiets weer ongeveer daar neerzetten. Ik liep om het blikje, en zette mijn fiets neer zonder het aan te raken, net een beetje schuin (nu lijkt het net alsof ik hierover nadacht, maar eigenlijk ging het vanzelf). Het is een heel lang fietsenrek, heel lang en leeg altijd - ze gaan in Osdorp niet vaak met de fiets -, en mijn fiets stond precies waar het blikje lag, cassis was het, van een B-merk.

 

 

14 februari

 

 

13 februari

Sneeuwbal

Tijdens het hardlooprondje gisteren met D (als deel van haar socialisatie, ze heeft in de tijd dat ze voor mij kwam flinke angst ontwikkeld) gooide een jongen van een jaar of 15 van dichtbij een sneeuwbal tegen haar aan. D schrok zich dood, ik ging naar hem toe en legde hem uit dat zij bang is, dat honden dit niet begrijpen, dat hij moet opletten naar wie hij gooit. De jongen keek me niet aan, liep weg voor ik uitgesproken was, draaide zich even om en gooide nog hard een sneeuwbal naar ons. Ik pakte mijn telefoon om een foto van hem te maken en liep achter hem aan. Op de hoek dacht ik: laat gaan. Ik ben niet te beroerd om met iemand op de vuist te gaan als dat nut zou hebben, maar ik weet niet of dit nut zou hebben en bovendien stond ik daar met een hond die haar staart tussen haar achterbenen geklemd had (ik word altijd heel kwaad als iemand mijn honden - of andere beesten - wat doet en denk vaak: gelukkig heb ik geen vuurwapen).
In de film Heart of a Dog vertelt Laurie Anderson dat haar Boeddhistische leraar zei dat je als je iemand verliest niet moet huilen, niet verdrietig moet zijn, en in plaats daarvan iedere keer als je aan iemand denkt (en eigenlijk moet huilen) iets moet geven. Ik ben niet tegen huilen, maar ik vind het wel belangrijk om iets te doen met bepaalde ervaringen. Toen mijn kat vorige zomer doodging heb ik me aangemeld als vrijwilliger bij de zwerfkattenclub (en een artikel geschreven over dieren en euthanasie). Van gewonde dieren die ik op straat vind maak ik vaak een tekening. Soms organiseer ik een lezing ergens over of een congres of ik schrijf een boek of ik ga de straat op. Geld geven kan ook altijd. Voor de jongen van de sneeuwbal twijfel ik tussen Bont voor Dieren en een educatieprogramma - ik denk dat het een donatie aan het eerste wordt.
Hiermee wil ik niet zeggen dat er altijd iets goeds van iets slechts kan komen want ik denk eigenlijk dat er allerlei dingen zijn die zo slecht zijn (de vee-industrie, de situatie in gebieden in Syrië, etc etc - onze samenleving is gedrenkt in geweld) dat er helemaal niks goeds van kan komen. Maar wij zijn ook weer niet machteloos.
Je kunt vaak iets doen, doe iets.

 

 

12 februari

Wortels

De sneeuwmannen op het pleintje voor de school om de hoek maakten hond D. gisteren twee keer ontzettend aan het schrikken. Vannacht heeft iemand ze in elkaar geslagen. De honden renden vanochtend vroeg op de resten af, zochten de wortels die als neus hadden gediend tussen de brokstukken vandaan en knaagden die met smaak op.

 

 

11 februari

Schiedam

Google maps heeft er zin in vandaag.

Schiedam heeft er überhaupt zin in.

 

 

10 februari

Op een veld op een woensdagavond

Bij de cursus ontmoetten we een Belgische hond die 3,5 jaar aan de ketting had gelegen en nu constant zijn best deed het begrip 'vreugde' uit te beelden, een mederoemeen die regelmatig in het dierenziekenhuis terecht komt omdat ze junkenpoep heeft gegeten, een klein hondje met enorme oren dat alle oefeningen goed meedoet, een blaffende harige springhond, en nog wat andere honden en mensen. D ging vooral steeds braaf zitten, ze houdt van zitten. Liggen wou ze niet, het was weer even eng, zeker toen er een trein aan kwam en alle andere honden gingen blaffen - ze blafte niet mee maar ging bibberen en daarna was haar aandacht weg. Nieuw was dat ze met de anderen ging spelen, ze voelde zich in ieder geval blijer dan bij aanvang van de vorige cursus.

 

 

9 februari

Omleiding

Het was druk in de tram en hij reed om omdat iemand bij het Leidseplein een handgranaat een café ingegooid had. D en ik waren op weg naar de eerste les van onze nieuwe cursus (Vervolg I) en ik was zenuwachtig omdat ik dacht dat we niet op tijd zouden komen - er zijn ergere dingen, maar ik kom niet graag te laat (soms denk ik dat ik dat moet oefenen: anderen zijn heel vaak te laat, ik eigenlijk nooit; ik vind het een onverantwoorde claim op andermens tijd terwijl ik het zelf vaak niet erg vind om te wachten). We waren achterin gaan zitten omdat daar wat ruimte is voor een hond. Toen ik opkeek zag ik in het halletje bij het hokje van de conducteur iemand staan van wie ik ooit veel hield. Zij zag mij ook, we keken elkaar aan - tenminste dat denk ik, zeker weet ik het niet want ze ziet niet goed en is verstrooid. Ik wendde mijn gezicht af, het meisje naast me wilde D aaien dus ik moest haar uitleggen dat dat niet zomaar kon. De tram reed door en na een tijdje vergat ik wie ik had gezien, tot mijn ogen het halletje weer ingingen en haar rug zagen. Ze stapte ergens bij het Leidseplein uit, denk ik, ik zag het niet, op een gegeven moment zat ze er gewoon niet meer.

 

 

8 februari

Mysterie

Toen ik na een lange middag bij de kattenclub thuis kwam, vond ik in de hondenmand een paar snippertjes. Het waren resten van een DHL-briefje. Het deeltje met het nummer van het huis waar het pakketje in mijn afwezigheid bezorgd was, miste. Ik denk dat ze dat opgegeten hebben.

 

 

7 februari

Westfries Museum II

Tafereeltjes uit de tijd dat mensen nog geen gezicht hadden.

 

 

6 februari

Westfries Museum

 

 

5 februari

Wit

Mist trok de bomen steeds terug de verte in, het witte in. Ik ken het stuk dat ik fietste, maar wist doordat ik maar een paar meter vooruit zag steeds minder goed waar ik was. Ik verbood mezelf foto's te maken, ik moest gewoon kijken. Naar een wereld die in de vorm van een paar bomen steeds bij me bleef en steeds veranderde. De clou is je daar thuis te voelen, in die paar meter zicht, nieuwsgierig blijven naar wat erbuiten is maar het niet willen vastpakken. Vastpakken is sowieso vaak geen goed idee: de geschiedenis die aangroeit is niet van jou. Wielrenners doemden op, eenden, en toen vijf vissers, netjes op een rijtje, die ik stuk voor stuk uitschold voor loser - net hard genoeg om het ze te laten horen. Je stuurde een berichtje toen ik langs de volkstuintjes fietste, alweer bijna thuis, ik schreef je terug - het was stil, zondagochtend, ik hoefde maar af en toe op te kijken om nergens tegenaan te fietsen.

 

 

4 februari

Ondertussen in de slaapkamer

 

 

3 februari

Iets ouds dat zich aan het nieuwe hecht

Ik keek lang naar de bloemen en koos uiteindelijk voor anemonen, diep rode. Een oude man in een statige beige jas blokkeerde het pad naar de kassa, ik wrong me langs hem heen. Het stonk, ik rook even aan de bloemen of zij dat waren maar het was de man. Hij deed nog steeds geen stap opzij. 'Het bloed van Adonis,' zei hij. Hij stonk ook verschrikkelijk uit zijn mond. Zijn dochter riep hem, of hij dan geen amaryllissen wou. Ik rekende de anemonen af, met hun donkere gezichtjes, de man keek me niet meer aan, misschien was hij al vergeten dat hij iets gezegd had, ik weet het niet.

 

 

2 februari

Waarschijnlijk is bewaren altijd maar beperkt mogelijk

'Ik probeer de dromen te bewaren,' zei de schrijver die na mij geïnterviewd werd, en aan die zin bleven mijn gedachten haken. Romans beginnen in het schemerige gebied tussen weten wat je wil zeggen en dat nog niet weten, doemen dan steeds helderder op - maar dat kost tijd en toewijding, vertrouwen in iets dat helemaal nog niet bestaat en dat misschien ook nooit zal doen. En steeds moet je weer terug naar die plek waar je het niet helemaal weet, steeds moet je eigenlijk weer beginnen, pas op het laatst zijn dingen duidelijk, en dan nog maar alleen vanuit mijn perspectief.
Ons publiek bestond vrijwel helemaal uit vrouwen. Een van hen zei tijdens het signeren 'ik vind haar toch zo'n schatje' tegen de anderen - ze klopte erbij op mijn schouder en keek alsof ze me zelf had uitgevonden. Ik voelde me wel gewaardeerd. De andere schrijver en ik kregen een huis van chocola cadeau, of eigenlijk alleen een voorgevel, in de trein at ik de helft ervan op. De andere helft heb ik in het keukenkastje gelegd, ik was het eigenlijk alweer vergeten, tot ik dit nu opschrijf.

 

 

1 februari

Het zingt alleen voor jou

Soms kun je muziek horen in het afremmen van de trein, echt waar, luister maar.

 

 

31 januari

Nieuwe vriendjes

Ruud

Heksje

Toby

 

 

30 januari

384.400

In de Ketelfactory te Schiedam is de tentoonstelling It can talk in any language in 384.400 kilometer van de Weense kunstenaar Sarah Pichlkostner te zien en dat is een echte aanrader. Gaat dat zien mensen, en neem uw vriendjes mee.

 

 

29 januari

I fell for no reason, no reason at all

 

 

28 januari

Hazen

IJs ontdooit traag en onregelmatig. Het wordt hier nooit oud, toch geeft het die indruk. Hetzelfde geldt voor water. Ik fiets langs weilanden waar hazen rennen (alleen - ik zie er twee) en denk aan gras vlak voor mijn neus, de grote open lucht. In een huis zitten een man en een vrouw met allebei een blauw mondkapje op tegenover elkaar aan tafel. In het volgende huis zitten twee blonde koningspoedels naast elkaar op een beige bank. Het licht is blauwer dan de afgelopen dagen, lijkt ouder. Ik probeer de ruimte in mijn hoofd in te laten nemen door wat ik zie (weilanden, huizen, koningspoedels, namen, een dode kuifeend, een meerkoet die een andere meerkoet de weg op jaagt, wielrenners, een wandelende vrouw die lang naar me kijkt) en voel (trui, jas, warmte, kou) - dagen zijn heel vaak als vroeger, het buiten als toen ik vroeger buiten kwam, ze ruiken heel vaak naar vroeger. Bij de brug stop ik om een foto te maken, het water is niet zoals ik het in beeld zou willen en ik fiets door. De stad is er alweer, ze hebben nieuwe fietsrekken bij het station gezet - een trein vertrekt, hij rijdt boven mijn hoofd langs.

 

 

27 januari

Hoe je ons de tijd liet zien

 

 

26 januari

Verderop in de wereld

Noorwegen wil Finland een berg geven.
Een filmpje over de laatste diatomist.
Mensen breien truien voor olifanten die het koud hebben.
Greenpeace activisten hangen een doek met 'resist' boven het Witte Huis. (Ik neem aan dat jullie de beelden van de Women's March allemaal gezien hebben.)

 

 

25 januari

En iedere dag is een nieuwe dag

1. Vandaag is het de eerste verjaardag van Doris. We hebben veel gewandeld - er waren in het park genoeg vrienden om mee te spelen -, ze mocht Pika's verjaardagstuigje aan en kreeg als voorgerecht bij het avondeten een lekkere vegaburger op een mooi bordje. Zij heeft geluk gehad - de meeste straathonden in Roemenië overleven dat eerste jaar niet (en wereldwijd trouwens ook niet). Ze vond het zingen trouwens heel erg leuk, vooral het 'hoera' aan het eind.
2. Ik ben bezig met het afmaken van mijn proefschrift - daar ben ik al even mee bezig en het duurt nog wel even, omdat wat er staat precies moet zijn en alles er zoveel mogelijk in moet staan. Dat klinkt algemeen, maar dat is het niet. Ondertussen lees ik op twitter dat meneer Trump de wetenschap aan banden legt - stukken over klimaatverandering en milieuproblematiek mogen pas gepubliceerd als hij het zegt - en de publicatie van feiten over het milieu via twitteraccount van een National Park heeft gestopt. Het is zo belangrijk om onderzoek te doen dat de macht onwelgevallig is en om dat onderzoek onder de aandacht te brengen - dat laatste is een van de redenen waarom ik zoveel conferenties organiseer.
3. Olli at toen ik weg was een gat in een zak voer die in de hoek van de keuken stond. Ik had de zak niet gezien. Hij at er een kilo brokken uit, ik kreeg hem later nauwelijks over de trap mee naar beneden. Langzaam waggelde hij mee naar huis. Ik sliep zonder oordoppen, zodat ik het zo kunnen horen als hij erge buikpijn kreeg.

 

 

24 januari

Paden

Ik las over de cyanometer, een instrument dat meet hoe blauw de lucht is, en daarna over iemand die probeerde dat in woorden te vangen. Ik zag het blauw ook zelf, voor het dichttrok, grijs over grijs, dikke lagen tot aan het einde van de dag. Het is wel weer langer licht, de dagen rekken zich wat uit.

 

 

23 januari

Voorbij Zaandam

 

 

23 januari

Informatie

In het NRC Handelsblad stond een stuk over informatie als fundamentele bouwsteen van het universum, inclusief de tijd en de zwaartekracht. Die informatie kun je meten en opsporen, maar wat informatie eigenlijk is, weet niemand (de mogelijkheid van structuur of metafoor wordt in het stuk niet geopperd - uiteindelijk zijn alle feiten die in de taal gevangen zijn misschien metaforen). Je kunt het hier lezen.

 

 

22 januari

Openingen naar een andere wereld

 

 

22 januari

Bergen

Vannacht droomde ik dat mijn hond een week op vakantie naar Zwitserland ging met een onbekende vrouw. Ik vond het niet leuk maar het was al geregeld. Ze gingen wandelen in de bergen.

 

 

21 januari

Nieuw sterrenstelsel

 

 

20 januari

Vegan tosti

Ik ben aan het experimenteren met recepten voor een veganistische tosti - de beste vulling is tot nu toe vegan kookroom combineren met vegan mayo (gelijke delen, of wat je lekker vindt), en dan edelgistvlokken toevoegen tot het een stroef papje is. Misschien vind ik de komende tijd nog wat beters, dan laat ik jullie dat weten.

 

 

19 januari

Starry skies

 

 

18 januari

Manieren om een ochtend te beschrijven

1. De verwarming, voetstappen van de buurman van tweehoog op de trap - de voordeur, een brommer door de straat, een auto, de ademhaling van de hond, de geiser, mijn vingers op het toetsenbord, een fiets die van het slot gehaald wordt in de steeg, een merel (het is nog donker), vooral de verwarming eigenlijk, met boventonen, en die vingers op het toetsenbord.
2. De routine: knuffelen met D, knuffelen met O, voer in de week zetten, wandelen, honden eten, koffie, werk, boterhammen roosteren.
3. Een droom die onderbroken wordt - het was iets met jou, ik wist het nog toen ik wakker werd. Iets met een roltrap en dingen die geregeld moesten worden.
4. Ik lees dat dieren in Mexico Stad rechten krijgen, het onduidelijk hoe en welke en wat het betekent, dat nijlpaarden door geur communiceren (in de poep) - dat was al bekend en wordt als nieuws gebracht, Chelsea Manning krijgt gelukkig echt strafvermindering, ik moet C mailen en Y en M, C en L, en dan moet ik enz.
5. De vacht van O is dik en zacht. Ik viel in slaap met de gedachte dat ik zo blij was dat hij hier is, en niet in de kou van Roemenië.

 

 

17 januari

Vriezen

Jinx bleef in zijn rieten mandje vandaag, hij had geen zin in de andere katten.

Gisteren belde een vrouw naar de SAZ omdat er steeds een kat haar tuin in kwam die luid miauwde, ze dacht dat hij van de overleden buurvrouw was. Wij moeten eerst folderen voordat we een kat mogen ophalen en de mevrouw was zelf niet in staat met de kat naar een asiel te gaan. We hebben haar in contact gebracht met een dame van andere organisatie, die naar de mevrouw toe is gegaan - het is ten slotte nogal koud buiten, voor huispoezen. De kat bleek gechipt en bleek al een tijd zoek te zijn. Zijn mens zat op haar werk, begon meteen te huilen en ging naar huis, waar de mevrouw de kat naartoe zou brengen.
Op de fiets onderweg naar het kantoor van de SAZ zag ik eerder vooral vogels die het koud hadden, en zich in het zonnetje geïnstalleerd hadden: kokmeeuwen op molshopen, nijlganzen grazend op een grasveldje naast de weg. Ik ga de laatste dagen steeds vroeg naar bed, onder stapels dekens, het is makkelijk van de kou te houden als je een huis hebt.

 

 

16 januari

Doris en ik

 

 

15 januari

Tip van de dag

In de Boterhal in Hoorn is momenteel de tentoonstelling Urban Landscapes te zien met o.a. mooie foto's van Gerrit Meijer, gemaakt in Rotterdam. Hij heeft ook een fotoboek gemaakt met die titel, dat helemaal de moeite waard is - je kunt hem als je nieuwsgierig bent tevens volgen op Facebook.

 

 

14 januari

Eindeloze mogelijkheden

Dit woonlandschap-om-in-te-verdwalen kan ook vice versa. In Supreme.

 

 

13 januari

Oranje

Het Indiase restaurant was ingericht als een gaarkeuken, we kregen ons water in plastic flesjes zonder glazen. Het was er wel gezellig en het eten was goed, vooral het brood vooraf en de dingen die op oliebollen leken. De man die aan het tafeltje naast ons kwam zitten had een bekend gezicht. 'Een sportverslaggever van de NOS,' zei L, die nooit naar sport kijkt. Het was eigenlijk iemand die mij niet lang geleden geïnterviewd had, maar nu veel oranjener leek, en kleiner. Toen we uitgegeten waren liep ik naar hem toe. 'Jij bent toch .....' zei ik. Hij beaamde het, en gaf geen blijk van herkenning (terwijl we toch een halfuur met elkaar hadden zitten praten, maar goed, ik herkende hem in eerste instantie dus ook niet). Ik zei dat het goed ging met Het vogelhuis, en dat ik net de publieksprijs van de BNG Bank Literatuurprijs had gewonnen - Hanna had de juryprijs gewonnen en dat is ook goed. Oja, hij had over de nominatie gelezen, zei hij. Hij had begrepen dat hij me moest kennen.
Het was stil in de Van Woustraat, het regende toen we over de trappen naar beneden liepen. L vroeg of ik het gietijzeren beeldje dat ik gewonnen had terug wilde of dat ze het in de fietstas kon laten zitten. 'Laat nog maar even zitten,' zei ik. Toen fietsten we het beeld uit, het kruispunt over, steeds verder en verder.

 

 

12 januari

Ui

Vanochtend rook ik toen ik de deur van de ijskast open deed de halve ui die in het rekje van de deur lag. Ik moest meteen aan Putih denken - hij vond zijn eten nooit meer lekker als er een andere geur aan zat, en die paar keer dat ik geopende blikjes met een ui of iets anders scherp ruikends in de ijskast had gezet, kon ik het blikje weggooien (aan Olli geven dus). Hij is nu een halfjaar dood en nog niet ver weg - zijn afwezigheid loopt nog met me mee als ik naar bed ga, als ik opsta, als ik 's ochtends op de bank koffiedrink met Olli naast me, als ik thuiskom met de honden. Olli en hij begroetten elkaar ook graag. Naast hoe hij voelde (dat hij altijd op schoot lag als ik schreef) - de zachte witte lange vacht, het langere haar op zijn wangen, tussen de kussentjes onder zijn voeten - is het vooral zijn persoonlijkheid die ik mis. Hij speelde graag, dwong zijn zin af, hield van praten en dingen samen doen, ook met Olli, vond oplossingen - hij was heel slim, deed soms dingen voor mij, zonder dat hij dat zelf nou zo graag wilde. Het is een andere soort nabijheid dan met honden of mensen, woordelozer, minstens even hecht.
Misschien gaat het de komende dagen wel sneeuwen, dat zou mooi zijn. Alles gaat dan evengoed door, maar is toch voor even bedekt.

 

 

11 januari

De liefste vriend

 

 

10 januari

Vogelmuziek

Morgen ben ik te gast bij Opium op radio 4 om over Het vogelhuis te praten. Er werd gevraagd of ik klassieke muziek mee wilde nemen. Ik heb een aantal stukken uitgezocht die over vogels gaan, waarin vogels nagebootst worden en waarin mensen met vogels musiceren. Je kunt de afspeellijst hier vinden - het is work in progress, er zal meer volgen.

 

 

9 januari

Gr

Mocht je nog op zoek zijn naar iemand om je leven mee te delen maar niemand kunnen vinden omdat je een huidskleur of een leeftijd hebt: Eric doet daar niet moeilijk over, en zijn briefje hangt al maanden bij de AH.

Op facebook schreef iemand dat het ook bij de AH in Almere hangt.

 

 

8 januari

Het hertenhoofd dat we op oudejaarsdag vonden

 

 

7 januari

Sporen

Vandaag ben ik jarig en ik voel me nog het meest een boom die weer een ring om zich heen gegroeid heeft - ik zet ook uit, niet alleen in wat ik achterlaat maar ook in wat ik beter begrijp. Beter begrijpen hoe dingen werken (en hoe ik werk) betekent niet meer grip krijgen, want grip bestaat niet, is er hooguit tijdelijk. Beter achteruit kunnen kijken (het landschap overzien) helpt soms bij vooruit kijken, maar de wereld is altijd veel groter dan je denkt. In de sneeuw kun je goed zien waar je nog niet geweest bent.

 

 

6 januari

Sporen

Het mooie van dit bos was dat het nergens eindigde - op bomen volgden bomen, rijen en rijen ver, en de enige manier om er weer uit te komen was door terug te keren naar het begin.

 

 

5 januari

Môchamps

Verderop vond Doris hertenbloed in de sneeuw, op de terugweg rende ze er weer naartoe.

 

 

4 januari

Verschrijven

Nu dringt zich weer de vraag op waar de geschrapte zinnen naartoe gaan - misschien komen ze in dromen terecht, of in de tekst van een ander, of keren ze terug naar waar ze vandaan kwamen - een plek buiten mijn hoofd, net buiten mijn bereik.

 

 

4 januari

Tita langs de Ourthe

 

 

3 januari

Saint-Hubert









 

 

2 januari

Bosverhaal

Naast de weg, voorbij de greppel met zwerfvuil, lag het hoofd van een hert. Ertegenaan lag een vogel, het leek een fazant (ik zag alleen de veren, warrig en een beetje vies). De hond trok aan de riem om mijn middel, we waren samen een rondje hardlopen - zij vindt het spannend om hier te lopen en wil door, door. Ze rook het hoofd niet, het blijft maar vriezen hier en het lag lager op de helling, op een omgevallen boom. De ogen van het hert waren dicht. We stonden heel even stil, liepen toen verder naar boven, op een drafje, over bevroren bandensporen. Zij kan sneller dan ik, heeft ook meer benen. Pas een eind verderop konden we het bos in. We kwamen daar niemand tegen, zelfs geen vogel.

 

 

1 januari

Nieuwjaarsdag

Voor het nieuwe jaar wens ik jullie hoop, oog voor het goede en het vermogen om om te gaan met de wonderen die je leven inkomen als je even niet oplet.