archief
evameijer.nl

 

 

15 juli

De kalfjes poseren voor mijn moeder 

 

 

15 juli

Alles verandert

vertaling van Alles wandelt sich van Bertolt Brecht (1944)

Alles verandert. Je kunt opnieuw beginnen
Met je laatste ademteug.
Maar wat is gebeurd, is gebeurd. En het water
Dat je in de wijn hebt gegoten, kun je
Er niet meer uit gieten 

Wat is gebeurd, is gebeurd. Het water
Dat je in de wijn hebt gegoten, kun je
Er niet meer uit gieten, maar
Alles verandert. Je kunt opnieuw beginnen
Met je laatste ademteug.  

 

 

14 juli

Ontmoeting met een spitsmuis 

Op het wandelpad zat een kleine spitmuis met een geschaafd snuitje. Ook een van de vingers was geschaafd. Het diertje was erg suf dus ik belde de dierenambulance voor raad en zij zeiden dat ik hen mee kon nemen, dan kwamen ze hen ophalen.    

Mijn tasje deed dienst als reismand. 

Ik merkte al snel dat de spitsmuis alleen rustig was als hen bij me zat, waarschijnlijk was het te koud in het muizenbakje. Dus we hebben twee uur samen gezeten. 

Dat was erg fijn. Ik heb hen wat water gegeven met een penseel, want ik had geen melk of juiste voeding. 

Ik hoop maar dat het goed afgelopen is. De muis kwam wel weer helemaal bij, dus met de juiste voeding zou het moeten lukken.

 

 

14 juli

Mijne ervaringen in het krankzinnigengesticht 's Gravenhage

Gisteren las ik over Johanna Stuten-te Gempt, een van de eerste activisten voor de rechten van psychiatrisch patiënten. Stuten-te Gempt werd na de dood van haar echtgenoot in 1889 opgenomen in Krankzinnigengesticht Slijkeinde in Den Haag met een depressie. Ze schreef een tekst over hoe ze daar werd behandeld (ze werd onder andere opgesloten in een smerige isoleercel omdat ze te mondig was) die in 1892 verscheen, waarna die instelling helemaal op de schop ging. Je kunt haar geschrift hier lezen.

 

 

13 juli

Leyweg 2006

 

 

12 juli

Over de koeienmelkelite

Het is ineens ook onder normale mensen in zwang om het woord havermelkelite te gebruiken. Maar dat is nogal problematisch. Want havermelk is nu juist iets dat niet elitair is: het is rechtvaardig om geen koeienmelk te gebruiken. In Nederland maakt momenteel de koeienmelkelite de dienst uit - namelijk de grote agrarische bedrijven die in de BBB aan de touwtjes trekken. Die partij faciliteert een extreemrechts kabinet, wil de komende jaren de biodiversiteit verder vernietigen en meer soorten laten uitsterven, en mishandelt en vermoordt op zeer grote schaal niet-menselijke dieren. Dus wie een rechtvaardige toekomst wil voor iedereen en niet alleen de rijken (want zoals we allemaal weten treft de klimaatcrisis gemarginaliseerde groepen zwaarder) moet niet die havermelk belachelijk of tot uitzondering maken (en veel niet-westerse mensen kunnen helemaal niet tegen koeienmelk) maar de koeienmelkmaffia.  

 

 

11 juli

Genieten van de natuur

Een nieuwe trend in het Twiske is dat ouderen selfies nemen en de hele tijd op hun telefoon zitten. Dus: de elektrische fiets wordt geparkeerd naast het bankje, en de oudere zit daar te appen (of de route op te zoeken). Of: twee ouderen zijn heel lang bij het water bezig om een selfie te maken waar ze allebei opstaan. Ze eten ook geen boterhammen meer op bankjes, zoals ze vroeger deden, het gaat alleen nog om die telefoon. Een andere trend is mannen die hun hond uitlaten met een noise cancelling koptelefoon op. Daar lopen er in het buurtje wel drie van en in het Twiske nog meer. En ten slotte zijn er dit jaar veel Italianen met ontblote bovenlichamen die in groepjes fietsen maar nog niet kunnen sturen. Ik weet niet waarom ze er ineens zijn, maar ik heb er vertrouwen in dat het met die trend aan het eind van de zomer wel weer afgelopen zal zijn. 

 

 

10 juli

Zukunft 

Linz 2001

 

 

9 juli

Nog een beeldessay in de herhaling

Over bomen en mijn vader. Hier.  

 

 

8 juli

Omdat ik vandaag de winter mis

Hier

 

 

7 juli

Niet helemaal recht op het doel af 





 

 

6 juli

Een van de rode staartmezen bij het hotel

 

 

5 juli

Meer-dan-menselijke ziekenzorg

Afgelopen week verscheen er een onderzoek over mieren die de poten van hun kameraden amputeren als ze een wond hebben zodat de gewonde mieren veel meer kans hebben om hun verwonding te overleven. In hetzelfde nieuwsbericht wordt geschreven over ziekenboegen in het nest waar zieke mieren (van een andere soort) naartoe worden gebracht om te worden behandeld. Niet alleen mieren doen aan ziekenzorg - veel niet-menselijke primaten verzorgen hun eigen wonden en die van anderen. En ziekenzorg kan ook tussensoortig zijn. Laatst sneed ik me aan het deksel van een blikje, en Doris was erg vastberaden om de pleister van de wond te knabbelen en de wond voor me te likken (hondenspeeksel bevordert bij honden de genezing van een wond). Veel dieren weten overigens ook wat ze moeten eten als ze zich niet goed voelen; grazers weten bijvoorbeeld welke planten ze moeten hebben bij kwalen. Vanwege de monocultuur kunnen koeien hier zichzelf niet meer genezen, dat is een van de vele manieren waarop mensen de andere dieren onderdrukken.   

 

 

5 juli

Assemblage

 

 

5 juli

De bonte kraai en zijn parasols

 

 

5 juli

Dingen die ik zag in Potsdam 

Zwarte roodstaarten. Ze woonden onder het dak van het hotel. Ik geloof dat dat voor het eerst was.
Een hond (een uit zijn krachten gegroeide Maltezer) in een kinderwagen die blafte tegen een kind in een kinderwagen.
Slot Sanssouci van Frederik de Grote, of eigenlijk vooral het megalomane gelijknamige park, dat een toeristische attractie bleek te zijn, terwijl ik alleen even wilde wandelen.
Zeer veel pilaren en beelden en brede straten, bogen en andere uitingen van een bepaalde interpretatie van menselijke grootsheid.
Een filmpje van een vork in de hotellift (tegen het plafond hing een monitor met wolken).
Mezelf in de hotelspiegels (in hotels hangen tegenwoordig gigantisch veel spiegels).
Een vriendelijk doch kritisch publiek, een collega die ik alleen van naam kende, een oude bekende.
Het treinstation, bonte kraaien (een van mijn lievelingssoorten), veel goed onderhouden perkjes met bloemen.  

 

 

4 juli

De onderwegtijd

De tijd werkt anders als je onderweg bent. Hij verloopt trager, je zit er meer in, omdat de omgeving zich nieuw aandient en meer ruimte vraagt in de ervaring. Tijd wordt ook een middel, zeker op langere reizen, het verstrijken ervan valt samen met het verstrijken van de ruimte. Er is een doel (in de tijd en de ruimte) dat meetbaar is in de wereld. Maar reizen laat ook de tijd van je leven anders zien. Vorige keer dat ik in Berlijn was, leefde Olli nog, ik weet dat ik steeds aan hem dacht omdat ik het moeilijk vond om weg te gaan toen hij oud was. Het was pre-covid, ik was nog mijn oude zelf, en nu word ik weer mijn oude zelf, terwijl ik ook echt ben veranderd. Ik loop hier altijd veel, de stad is ruim en groen en rustig, ik bezoek de musea die ik altijd bezoek. Zo was het en zo is het weer, nog steeds, en ook anders.  

 

 

3 juli

Berlijn 







 

 

3 juli

Bomen

Op instagram verzamel ik bomen en planten. Niet om te laten zien hoe mooi ze zijn, hoewel dat soms ook, maar om de veelheid van plantige verschijningsvormen en hun verstandhoudingen met anderen in kaart te brengen. Vaak als ik een plant of boom zie denk ik: dit is het geworden voor jou. Het is toeval waar je terechtkomt als stilstaand of bewegend wezen, of je wordt vertrapt of vergiftigd, of juist zorg krijgt en liefde. Uiteindelijk moet je het leven dat van jou is zo goed mogelijk leven. Daarin zijn we allemaal gelijk. Het stilstaande leven, dat natuurlijk evengoed beweging inhoudt, heeft eigen vormen van wijsheid, en toen ik ziek was heb ik veel gehad aan de bomen en planten in de kamer en in de tuin. Misschien omdat ze voordeden hoe je in de vertraagde tijd moet leven. 

 

 

2 juli

Istanbul is van de katten

De column vandaag gaat over de katten van Istanbul. Hier

 

 

1 juli

Na het feest 

 

 

30 juni

Tante Yvonne 75 jaar 

We vierden het met een waterpistolengevecht.  

 

 

29 juni

Sulala Animal Rescue 

Op instagram volg ik Sulala Animal Rescue. Ik kende ze al voordat de oorlog in Gaza begon, via dit interview in The Guardian. Nu laten ze via de dieren zien wat er in Gaza gebeurt. Ze helpen naast straatdieren bijvoorbeeld huisdieren (door voedsel te distribueren) en ezels en paarden - er zijn geen machines meer dus al het werk komt op de dieren neer, die het letterlijk niet kunnen dragen. Vandaag kregen ze een egel binnen met twee kinderen, maar er is geen plek waar egels terecht kunnen, misschien kunnen ze naar een boomgaard maar dat zijn afgesloten oases, dus als er daar iets gebeurt kunnen ze nergens heen. De straathonden en -katten zijn vrijgelaten omdat het te gevaarlijk is om vast te zitten in een asiel. Er zijn ook geen medicijnen voor de dieren. Buitenlandse organisaties willen alles leveren, maar het mag het land niet in. Daarom nemen ze de gehandicapte honden en de ezels en paarden met wonden soms mee naar de zee, het zoute water is goed voor hun huid.     

 

 

28 juni

Interspecies Performance 

Vandaag verscheen het book Interspecies Performance, waar ik samen met G.C. Heemskerk een bijdrage voor leverde (twee oefeningen en een fictief interview). Mocht je geïnteresseerd zijn in meer- en tussensoortige performance dan kun je het boek hier kopen. 

 

 

27 juni

Ladies Room 

In de krant lees ik over een nieuw werk van Kirsha Kaechele in het Mona, het Tasmaanse Museum of Old and New Art, in Hobart: schilderijen van Picasso op de damestoiletten. Kaechele was een tijdje terug in het nieuws met het werk Ladies Lounge, een ruimte in het museum met een tentoonstelling die alleen voor vrouwen toegankelijk was, om genderdiscriminatie aan te kaarten. Een bezoeker klaagde de kunstenaar aan omdat hij zich gediscrimineerd voelde, de rechter stelde hem in het gelijk, Kaechele zei dat het gevoel van uitsluiting dat mannen ervaren het echte werk was. Ze bezocht de rechtszitting met een groep vrouwen, allemaal hetzelfde gekleed, dat was ook een performance. En nu zoekt ze naar mazen in de wet om mannen toch te kunnen blijven discrimeren. Het is een mooi en grappig project, het werkt.

 

 

26 juni

Begin van een ander verhaal 

 

 

 

25 juni

In en uit de schaduw

Deze conferentie was de eerste na de lc, dus het was even afwachten hoe het zou gaan. Ik fietste ook voor het eerst weer naar het station, en de reis is langer dan eerdere reizen, doet weer een ander beroep op mijn uithoudingsvermogen en herstelvermogen (beide vermogens zijn aangetast met lc). Ik heb nog wat neurologische gevoeligheden, vooral voor geluid (maar ook voor geur, interessant genoeg, ik ruik alles heel sterk), maar los daarvan ging het wel. Een lezing geven is minder belastend dan luisteren naar anderen, en vooral dan socializen, omdat ik mijn aandacht op een ding kan richten en er veel ervaring in heb – gewoontes kosten minder energie –, ook al was deze lezing (over multispecies assemblies) een nieuwe. In de pauzes heb ik in de botanische tuin van de universiteit gezeten, vlakbij het gebouw waar de lezingen waren. Daar waren stille plekken in de schaduw van grote bomen. In het taoïsme noemen ze mediteren zitten en vergeten, en dat is wat ik heb gedaan; de bomen helpen daarbij. Ik heb ook niet deelgenomen aan de diners; die horen bij conferenties, maar zijn nu met alle stemmen en achtergrondgeluid te veel. Ik vind het niet heel erg, mensen worden er niet interessanter op als ze drinken, terwijl ze denken van wel, en bovendien heb ik de bekenden die er waren tijdens de pauzes gesproken. Ik heb veel mensen gesproken, dat is ook weer nieuw. Ik denk wel dat ik thuis een paar dagen met extra stilte nodig heb. Maar de vrijheid om weer te kunnen bewegen is echt een onbeschrijflijke luxe. 

 

 

24 juni

De mooiste wandeling van hotel naar universiteit ooit 









Langs de rivier, door de berg, door het bos.

 

 

23 juni

Fribourg 

Vandaag reisde ik met de trein naar Fribourg. Ik ben uitgenodigd om een lezing te geven op de 21st Annual Summer Meeting van de International Society for Environmental Ethics. Het thema is Environmental Change and Democracy. Meer informatie en het programma vind je hier. Vanuit de trein zag ik een grote vogel waarvan ik hoop dat het een raaf was want ik wil zo graag een keer een raaf zien. En aan de bosrand een dier dat een geit of gems zou kunnen zijn. Mijn hotel is vlakbij de kathedraal en die beiert er op los. 

 

 

22 juni

Omvolking

Tot nu toe had het iets abstracts, de overwinning van de PVV - het was duidelijk erg, maar hoe het vorm zou krijgen was onduidelijk. Met de voorgestelde ministers krijgt de macht van de PVV langzaam een gezicht en wordt duidelijk hoe makkelijk het is om de grenzen van wat toelaatbaar is qua racisme, islamofobie, xenofobie, en haat voor kritische wetenschap en journalistiek op te schuiven. Straks zitten mensen als Marjolein Faber en Fleur Agema op belangrijke posities, en Martin Bosma zit daar al, en dan zal het langzaamaan voor steeds meer mensen lijken het alsof het normaal is hoe ze denken en hoe ze praten, waardoor het midden verschuift, waardoor mensen anders gaan denken en de macht van PVV-achtigen steeds verder toeneemt - het is onbegrijpelijk en kwalijk dat de VVD en NSC niet meer van zich laten horen. Dit zijn natuurlijk geen nieuwe observaties maar het vindt nu plaats en dat is wel nieuw, voor dit land voor het eerst zo. Natuurlijk zijn er al mensen andere werelden aan het uitbeitelen en dat is waarschijnlijk het enige wat we kunnen doen. Doorgaan, en de toekomst staat nooit vast. Maar zo voelt het dus, als extreemsrechts denken vaste grond onder de voeten krijgt. En zo weinig kun je ertegen doen.    

 

 

21 juni

Dag en nacht

Bij Heraclitus (Alle woorden, 25a, in een nieuwe en frisse vertaling van Ben Schomakers) lees ik dat hij zich mengde een discussie over hoe dag en nacht aan elkaar vastzitten. De vraag is of ze hetzelfde huis hebben in de onderwereld en daar om en om verblijven, of uitingsvormen zijn van dezelfde kracht (dat laatste denkt Heraclitus). Ik vond het leuk om dit te lezen, als filosofische vraag is het al een paar duizend jaar niet meer echt aan de orde, maar ik denk er ook veel over na. Ik denk dat ze steeds achter elkaar bewegen, de aarde om, in een eeuwige achtervolging. Soms is de een sneller, dan weer de ander, daarom hebben de dagen en nachten die we meemaken steeds net een andere lengte.

 

 

20 juni

Uitzicht 

 

 

20 juni

Ruimtepuin

Op de website van de NOS las ik over ruimtepuin. Dat wordt blijkbaar een steeds groter probleem. De mensen vervuilen dus niet alleen de lucht, de zeeën en oceanen en het land: ook de ruimte moet eraan geloven. Ik denk dat we uiteindelijk alle heelallen die er zullen blijken te zijn zullen vervuilen. Dat kan haast niet anders. In het artikel staat ook dat ze bezig zijn met oplossingen, maar het ruimtepuin vermenigvuldigt zich steeds sneller, want hoe meer puin hoe meer botsingen hoe meer puin. Misschien zal het puin het van ons winnen. Niet de klimaatcrisis, niet AI, maar ruimtepuin. Ik typ trouwens steeds ruimtepijn. Dat is ook een mooi woord, dat misschien het gevoel kan vangen wat lezen over ruimtepuin oproept. 

 

 

19 juni

De mol voor wie ik nog net kon remmen (terug in de aarde)

 

 

18 juni

Stemmen voor een gletsjer 

De column van vandaag gaat over de Snæfellsjökull, de gletsjer die meedeed aan de presidentsverkiezingen in IJsland. Hier

 

 

17 juni

Meersoortige dialogen

Ik ben bezig met het herschrijven van het boek Multispecies Dialogues Doing Philosophy with Animals, Children, the Sea and Others, dat waarschijnlijk begin volgend jaar verschijnt bij de Amsterdam University Press (academische boeken duren altijd heel lang). Ik schreef het toen ik ziek was, om mezelf te vermaken, en de kwaliteit van de tekst valt me alleszins mee. De peer reviewers waren er enthousiast over, dus het kostte me niet veel tijd om hun opmerkingen te verwerken, en nu werk ik een aantal hoofdstukken wat bij en dan kan het weer verder. In het boek beschrijf ik verschillende dialogen - o.a. met de muizen, de padden/kikkers/salamanders, met Olli, met kinderen, met de Noordzee - om de communicatie met niet-mensen te verbeteren en het begrip 'dialoog' opnieuw te doordenken. Het zal met dank aan de NWO open access verschijnen, dus tzt kunnen jullie het allemaal zo op je computer lezen. Dit is een tekstje erover in het Engels: In Multispecies Dialogues Eva Meijer develops a new understanding of the concept ‘dialogue’, which includes embodied, material and spatial interaction. Meijer does not do this alone: each chapter of the book is devoted to a dialogue, or set of dialogues – with street dog Olli, a community of former lab mice, amphibian neighbours, the North Sea, and many other beings. Taking seriously multispecies dialogues is a way to do justice to more-than-human agency and to become more worldly in a time dominated by humans. Rethinking the model of the dialogue also opens up new ways of doing philosophy in multispecies world, which is urgently needed to address the ecological, political and philosophical problems of our time.

 

 

16 juni

Fee en Bizzy  

 

 

16 juni

Mijn vader

 

 

15 juni

Feest

Het is feest in Landsmeer. Het is lang feest, de feestweek duurt dit jaar tien dagen. Het feest uit zich in vlaggen en banieren over de weg waarop verenigingen hun eigen leden of andere verenigingen succes wensen. Er was ook al een avondvierdaagse, voorafgaand aan de feestweek, er zijn slootraces, kennisbattles, viswedstrijden voor de jeugd (want met dieren martelen kun je niet vroeg genoeg beginnen), muziekoptredens, inloopuren voor ouderen, en de openingstijden van het zwembad zijn aangepast (het is een half uur langer open). En vandaag is er een optocht. Het fijne weet ik er niet van, maar gisteren waren er twee boa’s in de straat die het busje dat voor mijn huis geparkeerd was onderzochten. Er hing namelijk een doek overheen. Het busje is van mijn buurman, en de verf kan niet tegen regen, dus vandaar dat doek. Hij had hem alvast uit de garage gehaald om vandaag mee te kunnen doen met de optocht, vertelde buurjongen Jim. De boa’s zochten het nummerbord op, en daarna waren ze gerustgesteld. ‘Soms zetten ze een wrak op een parkeerplaats,’ zei de oudste tegen me. Maar dat gevaar was weer bezworen, traag fietsten ze weg. Boa’s fietsen graag langzaam. Terwijl ik dit schrijf is de optocht aan de gang. In de verte klinkt het lied Kleine jodeljongen van Manke Nelis, een lied dat ik heel goed ken, ook al heb ik er nog nooit voor gekozen om ernaar te luisteren. Eigenlijk zou je ergens een claim moeten kunnen indienen tegen het vervuilen van je gedachten en je gehoor. Maar over tien dagen hebben we het weer gehad, dan kunnen de buren terug naar grasmaaien en barbecueën, daar zijn ze ook gek op. 

 

 

14 juni

Groene asperges

Tijdens de wandeling kwamen Doris en ik Spinoza tegen, die ik ken van de dog dinners. Hij herkende me niet maar ik hem wel; hij kwam naar alle tests en genoot erg van het eten. Zijn mens vertelde dat zijn lievelingseten nu groene asperges zijn (broccoli vindt hij ook lekker). Van haar ook. Maar die zijn erg duur dus die eten ze niet elke dag. Wel op zijn verjaardag, hij is net drie geworden.     

 

 

14 juni

Pootjes 

 

 

14 juni

Brief 

Drie studenten schreven namens de protesterende studenten op de universiteiten een goede brief als reactie op de problematische ingezonden brief van rectoren in Trouw. Lees hem hier.  

 

 

13 juni

Hallo 

 

 

12 juni

De scheiding tussen staat en kapitalisme

In aanvulling op de scheiding tussen kerk en staat moeten we een (veel duidelijkere) scheiding tussen staat en kapitalisme invoeren. Het is democratisch gezien extreem problematisch als een partij die de belangen van grote bedrijven behartigt - zoals de BBB die van de agro-industrie - de macht krijgt om de regelgeving omtrent die bedrijven vorm te geven of tenminste daar sterk hun stempel op te drukken. Dit gebeurt onherroepelijk als de minister en staatssecretaris van Landbouw BBB-ers zijn. Dit is niet alleen belangrijk omdat de niet-menselijke dieren in die industrie stelselmatig worden mishandeld. We leven in een klimaatcrisis die voor ons allemaal de wereld onleefbaar zal maken (en ondertussen is duidelijk dat de vee-industrie wereldwijd voor een groot deel van de uitstoot verantwoordelijk is). Ook los van de BBB: partijen die het grote geld nadrukkelijk niet aan banden willen leggen (zoals de VVD) offeren gegeven al het wetenschappelijk onderzoek dat er is willens en wetens de toekomst en gezondheid van menselijke kinderen en niet-menselijke wezens op. 

 

 

11 juni

De dieren de dupe 

Zowel de minister als de staatssecretaris van Landbouw zullen worden geleverd door de BBB. Daar zou je toch zin van krijgen om jezelf in brand te steken op het Binnenhof. Of tenminste een paar tractors.    

 

 

11 juni

Een internetcafé in Istanboel  



 

 

10 juni

Over het schrijven van een brief

Zoals jullie weten waren er in mei studentenprotesten op de UvA, en sindsdien ook op andere universiteiten. Bij het politieoptreden tijdens de protesten zijn collega’s van mij en studenten filosofie gewond geraakt. Met de capaciteitsgroep (de filosofieafdeling bestaat uit vier capaciteitsgroepen, ik zit bij PPA, Philosophy and Public Affairs) hebben we de afgelopen week gewerkt aan een open brief aan de CvB en decanen om ons hierover uit te spreken, ook als bericht van steun naar de studenten. Het is alleen lastig om samen een tekst op te stellen want de meningen in onze groep variëren nogal. Over het politiegeweld en de reactie van het CvB zijn we het eens: de universiteit had veel meer moeten doen om in gesprek te blijven met de studenten en heeft bovendien een zorgplicht naar ze – een deel van de collega’s vindt dat de politie sowieso nooit wat te zoeken heeft op de campus en een deel vindt dat er grenzen zijn aan protest, maar we vinden allemaal dat dit niet goed gegaan is. Over de situatie in Palestina zijn verschillen de mensen sterker van mening. Een deel is het met de studenten eens en wil dat alle banden met Israëlische wetenschappers worden verbroken. Een ander deel wil zover niet gaan en is misschien ook bang om voor antisemitisch te worden uitgemaakt (terwijl het afkeuren van de genocide daar niets mee te maken heeft). Het is een interessant experiment van democratisch handelen in de praktijk, waarin de emoties hoog oplopen. Ik zou het jammer vinden als het niet lukt omdat we te veel van mening verschillen, want als ethici en politiek filosofen denken we hier veel over na en het zou daarom goed zijn als we hier samen iets over kunnen zeggen dat hout snijdt. En daarnaast zou ik graag een duidelijke boodschap aan het CvB sturen en aan de studenten. Maar de onderlinge deliberatie is ook wat waard, en moet hoe dan ook plaatsvinden – als er zoiets gebeurt dan kun je daar als lid van de universitaire gemeenschap niet aan voorbijgaan. Veel andere afdelingen hebben ook brieven geschreven, met wisselende boodschappen, soms alleen over de protesten, soms ook over de genocide in Palestina. Vooralsnog laat het CvB zich er weinig aan gelegen liggen, maar andere universiteiten en de KNAW hebben al wel veranderingen doorgevoerd, dus de zaak is nog niet verloren. 

 

 

10 juni

Olifantentaal

Er is een onderzoek verschenen over de taal van Afrikaanse olifanten. Ze hebben roepnamen voor elkaar.  Een van de onderzoekers is Joyce Poole, en ik heb ooit al eens in een interview met haar gelezen dat ze dit onderzochten maar kon er geen studie bij vinden. Die is er dus nu, hier kun je meer lezen.

 

 

9 juni

Stappen 

Ik was vandaag met mijn moeder naar het Stedelijk en zag daar drie goede overzichtstentoonstellingen, van Marina Abramovic, stanley brouwn en Ana Lupas. Over Abramovic hebben jullie al genoeg gelezen, er waren nu twee performances te zien dus we hadden geluk (The house with the ocean view is mooi en intrigerend en t/m de 16e te zien) - omdat sommige beelden zo bekend zijn is het makkelijk om te vergeten hoe belangrijk het werk is. Van stanley brouwn zag ik nooit eerder iets in een museum terwijl ik fan van hem ben en zijn tellen en meten ontroerde me (brouwn brengt zijn stappen in kaart en met zijn stappen de wereld). Het is ook heel long covid proof, er komen bijna geen mensen op af, dat vind ik tegenwoordig een pre, en het is zacht aan de ogen en oren. Het werk van Lupas, een Roemeense kunstenaar die o.a. politiek werk maakte onder Ceausescu is op een heel andere manier poëtisch, en daarbij heel erg dapper (en erg mooi om te zien). Als bonus is de installatie van Ola Hassanain in Buro Stedelijk ook bijzonder. Dus mocht je nog een moment overhebben, dan weet je waar je naartoe moet. 

 

 

9 juni

GRASS ROOTS AGITATION IS THE ONLY HOPE

Voor het nieuwe nummer van Metropolis M schreef ik een stukje over het slagzintijdperk waar we ons in bevinden en kunst die onderzoekt hoe we daaruit kunnen komen. Bestel hem hier

 

 

8 juni

Een dag (de Gouden Hoorn) 









 

 

8 juni

Vogelnieuws

1. In het natuurgebied zag ik dat een gaai een mus lastigviel, of de mus probeerde de gaai van het nest weg te houden, en dat de mus hoog in de lucht versterking kreeg van een mannetjesmerel. Waarschijnlijk wilde hij ook zijn nest beschermen, maar het zag er spectaculair uit, ineens die zwarte medestander.
2. In het weiland (achter een sloot, dus ik kon het niet precies zien en er niet heen) vond een kraai een kievitsnest en begon de eieren of kinderen van de kievit op te eten. De kievit probeerde de kraai al steeds af te leiden en slaakte een kreet van afschuw en verdriet toen hij of zij het nest bereikte. Ik heb nog nooit zoiets gehoord, het was geen vogelkreet maar drukte iets algemeens uit dat door ons allemaal wordt gedeeld.
3. In de tuin zingt een van de koolmezen als een man onder de douche.
4. Ik las een mooie tekst over emoes, de grote loopvogels die al veel langer op onze planeet wonen dan wij van pattrice jones, hier.  

 

 

7 juni

Doris en de margrieten 

 

 

6 juni

Some people

Een rustig en waar gedicht van Rolf Jacobsen

 

 

6 juni

Meerkoetendrama 

De meerkoet was gestorven op het nest. Toen ik naar Istanboel ging waren er nog twee ouders, met vijf kinderen, die een week of twee voordien uit het ei waren gekomen. Het nest ligt in de vijver waar Doris en ik omheenlopen op ons kleine rondje, dus ik zag ze een paar keer per dag. De ene meerkoet zat op het nest met de kleintjes, als de ander kwam stoven de kinderen het water in om gevoerd te worden. Nadat ik terugkwam zag ik geen vogel meer op het nest, maar zo gaat het vaker; na een tijdje zwemmen ze rond. In het riet zag ik later die dag een meerkoet met een kind. Dat was vreemd, want meestal zijn beide ouders in de buurt. Van Jerremie, een van de buren die zich ook om de dieren bekommert, hoorde ik dat een van de ouders was gestorven op het nest, bovenop de kleintjes. De dierenambulance was gekomen, maar toen had Jerremie de gordijnen gesloten, zo erg vond hij het. En nu is er nog een kind over. We weten dus niet of de andere kinderen gestorven zijn van de honger of meegenomen. De overgebleven ouder laat het overgebleven kind niet uit zijn of haar blikveld verdwijnen. 's Avonds zwemmen ze samen naar het nest. Het kind kletst dan honderduit, ik heb nog nooit een kleintje zoveel horen praten. Ik hoop dat hij/zij/hen het redt en dat ze over een tijdje samen naar het Twiske kunnen, waar meer meerkoeten leven. 

 

 

5 juni

Krukjes 

 

 

5 juni

Ratten tellen ook mee 

Gisterochtend las ik een naar stuk in de krant, over het doodschieten van ratten. Behalve dat er niet werd stilgestaan bij het perspectief van de ratten, en niet werd ingegaan op wat voor dieren het eigenlijk zijn, was de toon sensationalistisch. Zo'n stuk draagt bij aan het idee dat ratten plaagdieren zijn (een denigrerende term) die zomaar vermoord kunnen worden, terwijl ze in de situatie die wordt beschreven zelfs uitgenodigd worden om te komen door mensen met eten. Dus ik heb een kleine reactie geschreven en die is vandaag geplaatst als ingezonden brief. Hier.  

 

 

4 juni

Europa en de andere dieren

De column van vandaag gaat over het belang van schaal, in het denken over meersoortige politiek, en het belang van Europa voor wie zich bekommert om dieren, de natuur en het klimaat. Hier

 

 

3 juni

Mooitje 

 

 

2 juni

Blijven







 

 

2 juni

Kats en mens spreken

In Istanboel kunnen de katten heel goed mens praten, en de mensen kats. Dat heb ik nooit eerder ergens zo gezien. Bij het museum van moderne kunst zag ik een portier heel lang tegen een kat vertellen waarom hij niet naar binnen mocht. De kat vroeg steeds ah, toe? Op straat bekommeren de mensen zich ook sprekend om de katten – als er een katpersoon op de straat loopt komt er meteen een mens die diegene naar de stoep stuurt omdat de auto’s en taxi’s nogal hard rijden. Ik zag een paar kittens die in de mensenstroom van een winkelstraat terechtkwamen waarna vrouwen ze oppakten en weer bij hun moeder zetten, terwijl ze ze vertelden dat ze moesten uitkijken (mijn Turks is niet je dat, maar dit was duidelijk). Ik weet dat alle bakjes water en het voer ook religieus geïnspireerde goede daden zijn, maar doordat de katten en mensen al lang zo samenleven is er veel wederzijds begrip ontstaan. En er is veel liefde, dat zie je bijvoorbeeld ook in de katten die een winkel adopteren en door de mensen daar worden verzorgd. Het is echt een mooi voorbeeld van hoe een meersoortige samenleving eruit kan zien. 

 

 

1 juni

Een paar kattenhuizen









Ze staan echt overal, en er staan ook overal bakjes water en brokken.

 

 

31 mei

Kindertijd 

Er zijn hier veel moeders met een kind. Deze jonge moeder was heel beschermend. 

Links een moeder met twee kinderen, rechts twee moeders met een kind.

 

 

31 mei

Hondenkunst 

Bij het Istanbul Museum of Modern Art zag ik slaapperformances van straathonden en een grote hoeveelheid schaduwkuilen. Ik heb de foto's op het meersoortige blog gezet. Slaapperformances en schaduwkuilen.

 

 

31 mei

Meeuwenfontein 

 

 

31 mei

Walnoten en renpaarden

Mijn Turkse uitgever leeft van de walnoten. Zijn vader fokte renpaarden en toen hij stierf erfde Alsem het bedrijf, maar hij verkocht de renpaarden en begon een walnotenfarm. Het zijn moeilijke bomen, vertelde hij, maar ze onderhouden zijn gezin. Zijn schrijven (hij schrijft romans en scenario’s) en de uitgeverij doet hij ernaast. De uitgeverij samen met zijn vrouw, maar sinds ze een kind hebben is zij vooral daarmee bezig. Alsem leidde me rond door Istanboel, we zijn uren onderweg geweest langs moskeeën, pleinen en torens, en een park. Ik kreeg op de Galatabrug ruzie met vissers die twee kleine vissen op de warme brug lieten creperen en er foto’s van maakten, een afschuwelijk gezicht. We hebben goed vegan Turks gegeten in een zaakje achteraf en veel thee gedronken in steegjes, en zijn met de oudste en kortste metro van de wereld gegaan. Het is hier nogal warm. Aan het eind van de wandeling voegden zijn vrouw en kind zich bij me. Ze is academicus en dichter en wilde over depressie praten. De grenzen van mijn taal is hier nogal populair, niet omdat het veel wordt verkocht maar het raakt mensen, bij de opening werd ik er ook al steeds over aangesproken. Gelukkig ben je niet zo depressief, zeggen ze erbij. Ik heb het gevoel dat de geestelijke gezondheidszorg hier niet goed functioneert, maar het is soms ook lastig om antwoorden op mijn vragen te krijgen, vanwege de taalbarrière en omdat mijn gesprekspartners wel open zijn, maar ook heel ontwijkend kunnen zijn. In elk geval heb ik Istanboel een beetje leren kennen, de vele steden in de stad.  

 

 

31 mei

Dutje 

 

 

31 mei

We zijn allemaal muizen 

Voor de NRC schreef ik over Kafka's dierenverhalen - hij schreef veel dierenverhalen - en dat was heel fijn om te doen, om ze te lezen met wat ik nu weet en erover na te denken. Je kunt het vandaag in de krant lezen, of hier.   

 

 

30 mei

Istanboel is van de katten  

Ik ben in Istanboel voor een literatuurfestival, ITEF (vijf van mijn boeken zijn in het Turks vertaald). De openingsreceptie was gisteren in de tuin van de Duitse ambassade (een gigantisch gebouw) en daar woonden ook katten. Ze vonden het een beetje opmerkelijk, al die mensen in hun gebied, maar warmden na een tijdje op en wilden graag worden geaaid. Vanochtend ben ik de buurt om het hotel gaan verkennen.    





De katten adopteren restaurants en hotels. 

Net als auto's en scooters.

Kind en moeder. 

En overal staan huisjes (en bakjes water en eten). 



Ik had wel wat vlooienpipetten kunnen meenemen, zeker voor de kittens. Sommige katten zagen er goed uit (zoals die bij de ambassade) maar er zijn er ook redelijk wat met huidproblemen. Het fijne van katten is dat je zo makkelijk met ze kunt praten. Behalve als ze net een dutje doen natuurlijk. 

Veel honden zag ik nog niet, maar van deze knapperd kreeg ik een kwispel. 

 

 

28 mei

Portretten 

Ik lees dat Bertien van Manen is overleden. Ze was een van de beste fotografen van Nederland. In de necrologie in de NRC zie ik een foto van haar door Eva Besnyö (ook een van de beste fotografen van NL), met een camera, dus er moet er ook eentje zijn die Van Manen op dat moment van Besnyö maakte - die foto's zou ik wel naast elkaar willen zien.

 

 

27 mei

Ruimte maken voor long covid  

Ik organiseer dit najaar een serie lezingen over long covid (en verwante ziektes), om samen na te denken over de betekenis ervan en solidariteit te creëren. Ik plak de omschrijving hieronder. Mail als je wil meedoen of wil presenteren naar het adres onderaan. Zie ook hier.

THE LONG COVID+ CONVERSATIONS
University of Amsterdam, online 

The Covid-19 pandemic caused a spur of philosophical reflection: about biopolitics, anti-vaxxers and vaccination freedom, global multispecies health and many other topics. Long covid, not so much. This is unfortunate, because it raises many philosophical questions. Phenomenological questions, concerning body and mind, rationality, and social isolation. But also political questions, concerning the lack of care in neoliberal societies, or solidarity. Making space for long covid in academia matters not only theoretically: a large number of philosophers, other academics, and students are ill long term or disabled permanently, but this is currently invisible in academic discourse and university policies.
Long covid is not a new or unknown condition: it is a post-viral illness, similar to other multisystem diseases like ME/CFS, Lyme Disease, or Q-Fever Fatigue Syndrom – the + in the name of this series is meant to reflect this similarity and to invite those suffering from these and related conditions to join the conversations. However, because the majority of the patients are female and because patients cannot advocate for themselves (or only to a very limited degree), there is a lack of medical attention for and research about these diseases. This medical-political disinterest is interconnected with a lack of solidarity with those who are ill in academia, activism and society more generally.
This series of online talks is meant to collectively investigate the philosophical meaning of long covid and similar conditions, in relation to phenomenology, politics, gender and other topics, and to contribute to a more caring status quo in academia and beyond. We invite abstracts for a series of short online presentations. All sessions will be recorded and available to watch later for those who subscribe. There will also be opportunity to connect and respond to the talks in written form. The format of the series might be updated as we go along, to be as inclusive and accessible as possible. 

Possible topics for talks include:
The phenomenology of long covid: feelings and affect, rationality and long covid, the distortion of experience in multisystem diseases.
The language of long covid: the lack of a vocabulary to describe the experience of fatigue, brain fog, PEM and related symptoms, living without being able to communicate with others, possibilities for improving speaking about and with those who are ill.
Medical gaslighting and medical misogyny.
Long covid and invisibility, long covid and the media, (the absence of) narratives, stories and art.
Long covid and gender, race, and socio-economic status.
Long covid as a zoonosis, One Health, and multispecies health.
Post-viral diseases and solidarity, relations to other long-term illnesses, intersections with other forms of marginalization.
Long covid and social isolation, loneliness, and silence.
Long-term illness and bureaucracy in neoliberal societies, including in academia.
Care in academia and beyond. 

The deadline for sending in abstracts/proposals for Fall/Winter 2024-2025 is August 1st. The conversations are organized by dr. Eva Meijer, University of Amsterdam. If you want to present, please send your abstract or idea for a conversation to Eloe Kingma: asca-fgw@uva.nl If you want to attend the talks or stay updated about the events, please email Eloe Kingma: asca-fgw@uva.nl.  

 

 

26 mei

Gasten

Hier zag ik de sneeuwhoen, maar die zag mij ook. 

Op IJsland wonen veel vogels die bij ons niet voorkomen. Zo zag ik bijvoorbeeld een sneeuwhoen en verschillende alken. Koperwieken zijn heel algemeen, ook in de stad. Maar er zijn ook gasten: bonte kraaien, kauwen en roeken broeden bijvoorbeeld niet op het eiland maar komen buiten het broedseizoen wel langs. Ik vind dat heel grappig. Dat je als vogel denkt: laten we vandaag doorvliegen naar IJsland. Ik weet dat ze er soms ook naartoe waaien. Maar dan moeten ze op een gegeven moment toch weer terug. 

 

 

26 mei

Een schemer

Het wordt deze tijd van het jaar al niet meer erg lang donker op IJsland. Vanochtend moest ik vroeg op - ik werd om drie uur wakker, vijf uur Nederlandse tijd - en het was alweer licht (een zachte schemer). Ik kwam onderweg naar de bus een oude zwarte kat tegen en een paar merels. Ik vraag me af hoe zij het licht en donker door het jaar heen beleven.

 

 

25 mei

Vandaag was ik in een bos waar veel huldufolk (verborgen mensen, ook wel elven genoemd) wonen  















 

 

25 mei

Snæfellsjökul fyrir forseta 

Ik ben op IJsland om de mensen te ontmoeten die de Snæfellsjökul (de Snæfellsgletsjer) lieten meedoen aan de presidentsverkiezingen. Door wateroverlast verviel het officiële programma maar ik heb veel leden van het campagneteam ontmoet (waaronder kunstenaars en een filosoof) en geleerd over hoe ze luisteren naar de gletsjer, de gletsjer toestemming hebben gevraagd voor het project en veel meer. De volgende keer zal ik de kandidaat zelf ontmoeten. Ik moet daar niet te lang mee wachten: over zesentwintig jaar zal het grootste deel van de ijskap zijn gesmolten en over honderd jaar is de hele gletsjer weg. Ik bedacht dat het een goed idee is om het smelten te livestreamen, want je kunt de gletsjer vanuit Reykjavik zien, zesentwintig jaar lang, een heel langzaam kunstwerk. Het leek ze een goed idee dus ik hoop dat ze het gaan doen.    

 

 

24 mei

Een heel zacht mosbospad 

 

 

24 mei

Ik waaide van een pseudokrater 

Windkracht zeven lijkt op IJsland harder dan thuis.

 

 

23 mei 

In transit

Misschien zijn de gedachten van de mensen hier in een paar simpele categorieën samen te vatten: waar moet ik naartoe, ik heb honger, ik wou dat ik er was, zo hee, die ziet er goed uit. Hun blikken zijn vergelijkbaar, zoekend maar oppervlakkig, grazend. Er loopt een vrouw rond van een reisorganisatie. Ze vraagt of er mensen zijn voor de groepsreis. Ik vind het een prettig idee dat er iemand is met verstand van zaken en nog prettiger dat ik niet mee hoef met de groepsreis. Een printer maakt geluid, het is erg hard, harder dan de bagagekarretjes. Zoveel geluid, zoveel bagage, zoveel mensen, zoveel gedachten. Het is een wonder dat de tijd ons allemaal kan dragen. De vrouw tegenover me zegt tegen haar vriendin: 'Ik wil heel graag papegaaiduikers zien. Daar heb ik geen foto's meer van, die heeft mijn ex.'  

 

 

22 mei

Een wolk merels 

In het Engels hebben groepen vogels prachtige namen. Jullie kennen de murder of crows en het parliament of owls, maar er is bv. ook een mischief of magpies, een congress of eagles, een cloud of blackbirds en een wake of buzzards. Hier staat een hele lijst.

 

 

22 mei

Kunnen spreken 

In meer dan de helft van de wereld hebben mensen geen vrijheid van meningsuiting. Rechten worden vaak ingeperkt met een beroep op nationale veiligheid of moraliteit. Dat is hier ook een risico (zeker het beroep op veiligheid, maar ook de bescherming van 'onze waarden') - het lijkt alsof burgers zich niet realiseren wat het inhoudt om een extreemrechtse regering te krijgen. In het regeerakkoord wordt voorgesteld de btw op kranten, boeken en kunst te verhogen, dat is al een stapje in de richting van ontoegankelijkheid en het intomen van de persvrijheid, omdat minder mensen een krantenabonnement kunnen nemen of boeken kunnen kopen. Het inperken van de vrijheid van meningsuiting zal geleidelijk gaan. Maar waar wij aan gewend zijn is niet de standaard en niet onaantastbaar. 

 

 

21 mei

Leven na de monocultuur

De column van vandaag gaat over de Tuinen van de Egel van Stichting Kapitaloceen, waar ik een paar weken geleden op bezoek was. Je leest hem hier.  

 

 

20 mei

Verkeersslachtoffer 

 

 

20 mei

Een performance voor de duiven 

G.C. Heemskerk is bezig met het samenstellen van een boek over duiven, samen met Shani Leseman, dus ik zocht op mijn computer naar een mogelijke bijdrage. Ik kwam beeldmateriaal tegen van de performance Duif, die ik in 2006 deed voor de duiven die nabij of in winkelcentrum Leyweg wonen. Hier. De vrouw rechtsboven begon mij ook te voeren. Ik weet niet wat ze ervan vond, maar de duiven vonden het prima dat ik er was, ze keken niet op van de performance.     

 

 

19 mei

Zelfportret van de polaroidcamera 

De camera heeft zijn/haar/hun innerlijk gefotografeerd.

 

 

19 mei

Het hele dorp verhuizen

Ik las een mooie en droevige reportage over het Servische dorp Krivelj, dat in zijn geheel wil verhuizen omdat een Chinese kopermijn alles heeft vervuild. Vrouwen blokkeren de weg. Het is de eeuwige strijd van arme en onmachtige mensen tegen grote bedrijven. Ze willen ook graag belangrijke gebouwen meenemen. Hier. In Kiruna in Zweden is het stadscentrum inclusief de kerk al verplaatst, ook vanwege een mijn.

 

 

19 mei

Het moment vangen 

Ik wil weer meer analoog gaan fotograferen en besloot te beginnen met polariod, omdat ik daar nog een oude camera van had die ik nooit had geprobeerd. Hij spuugde de eerste foto uit dus ik denk dat hij misschien zijn beste tijd heeft gehad, maar de tweede ging goed, een portret van Doris, die er mooi voor ging zitten. De kleuren en scherpte zijn in het echt veel mooier (zachter), het lijkt alsof de scanner er niet goed raad mee weet.

 

 

18 mei

Simba 

Dit is mijn grote vriend Simba, het zonnetje in huis. Hij woonde bij de buren op de hoek, die toen het buiten dertig graden was ineens genoeg van hem hadden en hem buiten zetten in een klein hok dat duidelijk al weken niet was verschoond, met een dekbed erover waardoor hij oververhit was en bijna stikte. Ik ben steeds langsgegaan en uiteindelijk kreeg ik hem mee. Zijn nagels waren helemaal onder zijn pootjes doorgegroeid en in zijn vacht zaten klitten. Dat is nu twee jaar geleden. Hij was toen al zes. Hij heeft hier twee vriendinnen gekregen, Klontje en Kruidje (ze heetten eerder Sugar en Spice). De meiden zorgen goed voor hem, ze likken de tranen van zijn ogen en houden hem warm als het koud is. Hij vrolijkt hun leven op en geeft ze rust, want ze zijn best getraumatiseerd. Ze zitten nu buiten, dat vinden ze heerlijk. Gras is hun lievelingseten en er zijn steeds interessante geuren en geluiden. Binnen is het veel saaier. Kruidje zingt als een vogel, ik heb nooit eerder een cavia gekend die dat deed (chirping in het Engels). Op internet lees ik dat het een reactie is op gevaar, maar het klinkt existentieel - hoe dan ook doet ze het maar heel zelden. Klontje is een zorgenkind, haar tanden groeien te ver door dus die moeten regelmatig worden bijgevijld. Ze vindt het fijn om gedwangvoerd te worden in de dagen na de behandeling, dus het brengt ons wel dichterbij elkaar. Verder willen ze vooral met elkaar zijn, mij vinden ze niet zo. Op Sim na, die houdt van contact.

 

 

17 mei

Nieuwe rituelen voor de meersoortige samenleving

Gisteren was de eerste online bijeenkomst van een serie die ik organiseer over de rol van rituelen in het toewerken naar een rechtvaardiger meersoortige samenleving. Ike Kamphof sprak over de paddentrek – een jaarlijks ritueel dat iets anders inhoudt voor de mensen en de padden. Miek Zwamborn sprak over bestaande en nieuwe zeewierrituelen in Schotland, Japan en op andere plekken ter wereld. En ik vertelde over de Dog Dinners, als een nieuw ritueel, ontwikkeld door honden en mensen samen. In de discussie achteraf vertelde Irina Frasin die me vorig jaar zo gastvrij ontving in Roemenië over de rituelen die zij heeft ontwikkeld met de straatkatten voor wie ze zorgt. Ze benadrukte dat rituelen zowel een belangrijke rol kunnen spelen in de omgang met halfwilde dieren (waaronder ook honden) en die met medemensen, omdat ze een positief kader kunnen bieden voor de interactie. Het was vooral een uitwisseling van verhalen, dus we moeten verder doorpraten over wat rituelen precies kunnen inhouden. Sowieso bij de volgende bijeenkomst, maar misschien ook een keer tijdens een persoonlijke bijeenkomst. 

 

 

16 mei

Monocultuur 

Het is een zwarte dag voor Nederland, want het eerste extreemrechtse kabinet gaat er komen. Het is ook een kabinet dat de geïndustrialiseerde dierenmishandeling zal intensiveren en de kunst zal beknotten - financieel en wie weet inhoudelijk, want de hoofdrolspelers weten hoe ze symboliek naar hun hand kunnen zetten en hoe ze de media en cultureel-politieke praktijken moeten beïnvloeden. Het enige wat erop zit is tegenwicht blijven geven. Veel linkse denkers pleiten voor nieuwe coalities, dus misschien is dat ook belangrijk - ik ben nu zelf vanwege de long covid nog niet echt toe aan coalities. Maar voorwaarts moeten we, en de verhaalmakers onder ons moeten zorgen dat het verhaal over de samenleving niet helemaal gekaapt wordt door het rechtsconservatieve angstdenken, dat er geen monocultuur zal ontstaan.

 

 

15 mei

Leeslijst Palestina

Het Situating Palestine Collective van de Radboud Universiteit heeft een uitgebreide leeslijst samengesteld over de situatie in Palestina, met nieuws (verdieping) en teksten. Voor wie meer wil leren of doen (vooral gericht op de academische gemeenschap maar ook interessant voor anderen). Hier.

 

 

15 mei

De hoeder van mijn ziel 

 

Gisteren was het tien jaar geleden dat Pika doodging. Ik schreef hier toen 'Pika is dood. Pika was de hoeder van mijn ziel. Hoe moet het nu verder met mijn ziel? Ik weet het niet.' Er zijn andere hoeders gekomen, maar niemand zoals zij. Putih en zij hebben me op het rechte pad gezet en geleerd te leven. Ik maakte een fotoserie over Pika's leven, die staat hier, voor als je haar ook een beetje wil leren kennen.

 

 

14 mei 

Welcome goodbye

 

 

14 mei

De schuurberk 

 

 

14 mei

Nieuwe kunst 

Er staat interessant nieuw werk op het meersoortige blog, zoals het meerkoeten-futennest dat Gijsje spotte. Hier

 

 

13 mei

De mudbody 

Als alternatief voor de beachbody introduceert Doris Meijer hier de mudbody. Gezond en koel. Dus wie nog een leuke nieuwe look zoekt deze zomer: kies eens voor modder.

 

 

13 mei

Een kwestie van schaal

Zaterdag gaf ik een lezing (over verwerelden) bij de aftrap van de Europese verkiezingen van de Partij voor de Dieren. Het was een interessante bijeenkomst, waarin de belofte en de moeilijkheid van Europa duidelijk werden. Voor dieren, natuur, biodiversiteit en behoud van soorten is Europa veel belangrijker dan Nederland. Denk aan de vee-industrie: veel van de dieren die hier worden geboren gaan op transport naar andere landen en vice versa, en behalve dat dat transport afschuwelijk is bepaalt ook de regelgeving elders hoe ze worden behandeld. Of aan gif en landbouwsubsidies: die hebben een enorme invloed op hoe onze voedselvoorziening eruitziet. Veel dieren zijn natuurlijk eerder bewoners van Europa dan van Nederland, zoals vogels of wolven. Maar het is voor mensen moeilijk om op verschillende schalen te denken. Lauren Verster presenteerde de middag en zei dat mensen om haar heen de Nederlandse politiek met een soap vergelijken. Er is veel aandacht voor in de media, we kennen de personages en hun posities. Europa is veel onzichtbaarder, zowel in hoe de politiek daar werkt als wie er deel van uitmaakt. Eigenlijk is het raar dat degenen die zich om niet-mensen bekommeren niet meer met Europa bezig zijn. Ik beschouw mezelf ook meer als Europees dan Nederlands, ook omdat mijn werk buiten Nederland meer wordt gewaardeerd en ik me nu eenmaal nogal met mijn werk identificeer. Ik ga elk geval nadenken over wat voor verhaal we nodig hebben over Europa en hoe we de verschillende schalen (het heel lokale van sommige dieren, het nationale, het Europese) beter met elkaar kunnen verbinden. 

 

 

12 mei

July en Hanna

Ik doe 's avonds nog weinig maar lees daardoor wel heel veel. De afgelopen dagen had ik geluk: twee goede boeken achter elkaar, dat wil zeggen, een goed boek en een oké boek. Het goede boek is All fours van Miranda July. Daar was ik heel blij mee want ik vind haar werk als geheel goed - ik vind Learning to love you more heel goed en de films en de boeken ook wel, maar ergens waren haar boeken nooit helemaal oprecht (ik moet hier misschien bij zeggen dat ik boeken heel vaak vind tegenvallen). En dat is dit boek wel, het combineert haar licht kokette maar ook wel grappige vreemdheid met een existentiële zoektocht naar oprechtheid. Via seks. Dus het sluit ook goed aan bij wat ik een paar columns geleden schreef, dat we nieuwe verhalen nodig hebben over seks. De roman gaat over een kunstenaar die op July lijkt en van LA naar New York wil rijden maar strandt in een motel vlakbij huis, en daar uit haar leven tot dan toe breekt. Het is een feministische en queer aansporing om oprecht te leven, en grappig bovendien, ik moest er vaak om gniffelen. En voelde me ook aangesproken om hoopvoller te leven. 
Het tweede boek is Rebel girl, een memoire van Kathleen Hanna. Hanna is ook een all time favorite - luister als je haar niet kent in elk geval even naar het liedje met dezelfde naam. Het eerste deel van het boek is het interessantst: daarin beschrijft Hanna haar jeugd, wat het zingen voor haar betekent, en hoe de verschillende bandjes waarin ze speelde begonnen. Ze beschrijft ook veel geweld, tegen haar en andere vrouwen. De tweede helft van het boek is meer een bespiegeling op haar muziekcarrière, en haar ziekte (ze had lang Lyme en is vaak en lang ziek geweest). Ook heeft ze een kind, dat wist ik niet, maar er is minder ruimte voor de ziekte en het kind dan voor die begintijd, het is een opsomming van feiten en verhalen. Toch is het wel de moeite waard, ook omdat ze een goed oog heeft voor anekdotes en slogans. Dus wie even terug wil naar de jaren negentig en nul: lees dit boek, en wie weinig weet van deze fase in de feministische geschiedenis, lees het ook. 

 

 

11 mei

Voor de activisten onder u

Vanmiddag is er een dierenbevrijdingsbijeenkomst in Amsterdam. Lees hier meer. 

 

 

10 mei

Over de studentenprotesten

Er staat een goed opiniestuk in de NRC van Saskia Bonjour en Eric Schliesser over de reactie op de studentenprotesten. Hier.   

 

 

10 mei

Een ander soort zorg  

In The Guardian zag ik een mooi foto-essay over mensen in Geel (België) die mensen met psychiatrische problemen in hun huis opnemen en samen leven. Dat is al lang een gewoonte in het dorp. Je kunt het hier lezen/bekijken. 

 

 

9 mei

The green ray

Van Tacita Dean, hier

 

 

8 mei

Hap hap 

 

 

8 mei

Blokkeren 

Ik vind het heel goed dat de studenten en collega’s van de UvA demonstreren om aandacht te vragen voor het geweld tegen de Palestijnen en de genocide in Gaza en Rafah. Ik vermijd mensenmassa’s nog maar steun ze van harte. Net las ik op de NOS dat Wilders en Van der Plas er erg tegen zijn. Van der Plas wordt geciteerd: 'Demonstreren is niks mis mee. Maar wat daar gebeurt, is complete anarchie. Hele straten worden uit elkaar gehaald en er wordt van alles geblokkeerd. Dit gaat mij allemaal veel te ver.' Ik moest lachen om dit citaat – ‘hele straten worden uit elkaar gehaald’ kan zo in een roman, maar ‘er wordt van alles geblokkeerd’ is natuurlijk een vreemde opmerking in het licht van de boerenprotesten, waarbij veel meer werd geblokkeerd dan een straatje in Amsterdam. 

 

 

7 mei

Kapitaloceen

Ik was vandaag op bezoek bij De tuinen van de egel in Gorssel. Dat is het eerste project van Stichting Kapitaloceen, een postkapitalistisch experiment waarin een groep mensen grond vrijkoopt en in samenspraak met niet-mensen beheert en gebruikt. Het is dus eigenlijk een alternatief voor het huidige systeem van voedselproductie, zowel voor hoe er met geld wordt omgegaan als hoe er met het land wordt omgegaan en met de medebewoners. Ze hebben een mooie website waarop precies staat hoe het werkt, hier.     

Dit is de aan voorkant van het kersenbos, dat bestaat uit kersenbomen die intensief werden gebruikt en nu vrij groeien. Ze staan te dicht bij elkaar, dus de mensen onderzoeken nog wat goed voor ze is en voor de rest van de bewoners van het gebied.

Zoals deze klimslak. 

Buizen, plastic en palen worden hergebruikt. Het voedselbos is nog maar net aangeplant dus dat moet de komende jaren gaan groeien.

Flip was ook op bezoek. Hij woont in Wageningen.

Dit is het uitzicht, het land ligt tussen twee intensieve landbouwbedrijven in. Een van de buren is jager. Hij vertelde dat als hij op zijn stoel zit met zijn geweer de reeën snel wegspringen en beschutting zoeken tussen de bomen van De tuinen van de egel. 

Een kleine bewoner.  

Het werk van muizen. 

Als je in Gorssel of Amsterdam woont kun je groentepakketten bestellen, zie  hier. Je betaalt naar vermogen.

 

 

7 mei

Het gesprek openen

De column van vandaag gaat over taalgeesten, over hoe we met elkaar praten en wat we tegen elkaar kunnen zeggen. Hier.

 

 

6 mei

Water 

Doris is nu acht en blijft zich ontwikkelen. Ze ging zelden in het water omdat ze er bang voor is, alleen als ze met iemand speelde rende ze er wel eens doorheen. Maar nu heeft ze een plek waar ze als het warm is graag met haar voeten in het water staat. Vorige week ging ze er zelfs in liggen om haar buik te koelen, net als Olli altijd deed.   

 

 

5 mei

Bevrijdingsdag

Gisteravond dacht ik aan de paarden, die oorlog na oorlog voor mensen moeten werken en meehelpen, er niets aan overhouden en veel verliezen - hun gezondheid, hun leven. Ik dacht ook aan de paarden en ezels in Gaza, die nu het werk overnemen van de machines die er niet meer zijn, let maar op de beelden. Tijdens de wandeling vandaag kwam ik langs een manege, of eigenlijk een stalletje met een veldje erbij, waar de paarden en pony's van elkaar worden gescheiden met schrikdraad en een paar meter hebben om heen en weer te lopen. Dat is het nadeel van dieren herdenken, ze hebben geen Bevrijdingsdag.

 

 

4 mei 

Zelf 

Op zoek naar een foto kwam ik andere foto's tegen dus ik heb de serie zelfportretten bijgewerkt. Hier.

 

 

4 mei

Als de kraai het zegt, zal het wel zo zijn 

 

 

3 mei

Orang-oetangezondheidszorg 

Rakus, een orang-oetan, gebruikte in 2022 een geneeskrachtige plant om een open wond in zijn gezicht te verzorgen. Hij kauwde op bladeren akar kuning, een plant die bekendstaat om zijn ontsmettende en ontstekingsremmende werking, en smeerde het goedje op zijn wond. Daarna dekte hij het af met bladeren. De wond genas in vijf dagen. Onderzoekers weten niet of hij het zelf bedacht of van anderen leerde, maar het laatste is natuurlijk het meest logische. Je kunt hier  meer lezen.  

 

 

3 mei

Sneeuwkikkers

We hadden vandaag weer een bijeenkomst met de werkgroep dierfilosofie. Promovendus Jin Qian (van de WUR) presenteerde haar veldwerk. Ze deed onderzoek op kikkerfokkerijen van boskikkers in het noordoosten van China. Boskikkers worden ook wel sneeuwkikkers genoemd. Ze worden gedood voor het vetweefsel naast hun eileiders, daarvan maken mensen hasma (hashima in het Chinees), een traditioneel medicijn en ingrediënt van toetjes. Er worden jaarlijks miljarden amfibieën gefokt in China (voor eten en medicijnen), en reptielen trouwens ook. Jins nieuwe onderzoek gaat over weekschildpadden. Het was geen vrolijk stemmende bijeenkomst, maar ik heb ervan geleerd. 

 

 

2 mei

Een paar topstukken uit oma's portemonnee 

Het treinkaartje uit 1977 is mijn favoriet, hoewel de 65+pas met super mooie pasfoto ook niet weg is.

 

 

1 mei

Toeval 

Paul Auster is dood, hij was zo'n sympathieke schrijver (ik wilde schrijven 'lief' maar ik ken hem niet persoonlijk). Siri Hustvedt, de schrijver met wie hij was getrouwd, schreef al ontroerend over zijn ziekte op instagram. Zijn laatste roman Baumgartner is een aanrader, net als natuurlijk Timboektoe en de New York Trilogie, maar mijn persoonlijke favoriet blijft Oefeningen in waarheid, een kort boekje over toeval en wat geen toeval is.