archief
evameijer.nl

 

 

3 februari

Heuglijk nieuws

In juni verschijnt mijn eerste dichtbundel, Het witste woord, bij Uitgeverij Cossee. Meer informatie volgt.     

 

 

2 februari

(Niet) eten van dieren is politiek 

Ik heb een webpagina gemaakt voor het onderzoeksproject aan de UvA, zie hier. Hij is nog niet helemaal goed maar dit is in elk geval de informatie op een rijtje.

 

 

1 februari

Die vreemde sterke wil

Voor de NRC schreef ik een stuk over The piano, die dertig jaar geleden verscheen.    

 

 

31 januari

Grenzen aan de mogelijkheden

Vandaag in de NRC, een column over het belang van gastvrijheid en hoe de taal machtsstructuren haast onzichtbaar versterkt.

 

 

30 januari

Krioelen

Onder het viaduct lag een man, een lange. Het leek alsof hij zich wilde opdrukken, en dat niet lukte, maar op een heel organische manier. Hij strekte af en toe een been uit, het woord dat in me op kwam was krioelen. Er liepen en fietsten mensen langs die hem negeerden. Toen ik dichterbij kwam zag ik dat het een oude man was. Ik stapte af en zette mijn fiets neer, die direct omwaaide. Kan ik u helpen, vroeg ik, kan ik iemand voor u bellen? De man wilde alleen overeind. Hij sprak in eenwoordige zinnen. Overeind! Ik probeerde hem overeind te krijgen met een arm onder zijn oksel, maar hij was te zwaar. Hij greep mijn been vast, ik zag hij een gehoorapparaat droeg. Kwijl en snot waaiden opzij. Er kwam een vrouw aanfietsen, ik riep naar haar. Ze kwam erbij en vroeg de man ook of hij een ambulance wilde, maar hij wilde nog steeds alleen overeind geholpen worden. Samen lukte het goed. We liepen een paar passen met hem mee, hij voelde onstabiel, maar liep toch alleen weg, zonder te bedanken, maar daar had hij ook geen tijd voor, het tempo lag hoog.

 

 

29 januari

Olli Meijer is de beste

 

 

29 januari

Nog een beetje troost 

Ooit omgewaaid, toch niet opgegeven. 

 

 

28 januari

Een beetje troost

Laurie Anderson over meditatie en het leven verder. 

 

 

27 januari

Mand

 

 

26 januari

Misantropie en een zwaan

De kritische misantropieconferentie begon gistermiddag met een inleiding door mijn mede-organisator Emelia Quinn. Ze vertelde over de achtergrond van het project – de mensenhaat heeft in onze tijd een nieuwe vorm aangenomen omdat de destructiviteit van mensen zo grootschalig is. Tegelijkertijd ligt in een kritische beschouwing van misantropie, die zelden rechtlijnig is, een andere houding voor mensen naar de wereld besloten. Na de opening begon het eerste panel, met drie presentaties over narratief en vorm, en ook weer die mens (maar welke mens – dat was een van de vragen). De eerste keynotelezing, van Bob McKay sloot de dag af. Die lezing ging over species dissidence, soortdissidentie, en McKay besprak voorbeelden van schrijvers (als Ackerley, Brophy, Duffy en Highsmith) die zich afwenden van hun eigen soort, soms de menselijke identiteit verruilen voor een dierlijke, soms de menselijke socialiteit voor een dierlijke. Vanochtend was het tijd voor de tweede keynote, van Andrew Gibson, over misantropie bij Byron 1814-1824, maar eigenlijk over veel meer. Gibson ziet de tijd van Byron als startpunt van onze moderniteit, maar er werd meer verwacht van de mens (bijvoorbeeld na de Franse Revolutie, die de belofte over een nieuwe mens niet inloste) en Byrons ambivalente misantropie reflecteert dat. Hoewel ik geen literatuurwetenschapper ben vond ik het wel een interessante lezing, en ik heb nu zin om de paradoxale misantropie van Hobbes en Rousseau uit te zoeken, want die kwamen langs in het verhaal. Daarna ben ik afgehaakt vanwege corona, ik ga morgen weer. Vanmiddag hielp ik een zwaan, die ik met Doris onderweg tegenkwam en die niet kon opstijgen op de weg. De zwaan werd bijna aangereden, mensen reden gewoon door, het was hectisch en spannend, maar hij of zij heeft netjes op een oprit gewacht en is opgehaald door de dierenambulance. 

 

 

22 januari

Geesten 

Deze is nog niet af, maar ik vind dit wel een mooi stadium.

 

 

21 januari

Stukjes schors met mos

 

 

20 januari

Kritische misantropie

Het is volgende week alweer tijd voor de kritische misantropieconferentie op de UvA, die ik met Emelia Quinn organiseer. Je kunt het programma hier vinden (en je registreren als je wil komen).  

 

 

18 januari

Meersoortige maaltijd

Eind vorig jaar benaderde ik Mediamatic om samen een meersoortige maaltijd te organiseren: een veganistische maaltijd voor honden en mensen. We hebben nieuwe rituelen nodig om beter (minder gewelddadig en leuker) te kunnen samenleven in de meersoortige gemeenschap. Ze waren meteen enthousiast en we gingen aan de slag. Gisteravond hadden we de eerste test en het was een groot succes. De honden keken alsof het eindelijk klopte: naast de mens zitten, alles mogen eten, alles samen doen.

De honden kregen het niet-alcoholische drankmenu. 

Sommige honden konden goed van tafel eten. 

Anderen aten liever wat lager. 

De voormalige straathonden pakten hun moment. 
Meer informatie over Mediamatic en hun leuke en belangrijke programma's vind je op hun website.

 

 

17 januari

Nieuwe column

Over de mails die ik krijg en wat er misgaat in het debat. Er staat voor mij ook heel veel aardigheid tegenover, tijdens lezingen merk ik dat en tussendoor, en er is een heel grote stille groep lezers en denkers. Maar er gaat ook het een en ander mis, en daar gaat de column over.  

 

 

14 januari

Takje 

 

 

13 januari

Schouder 

 

 

12 januari

Kijktip

De documentaire Nothing Compares van Kathryn Ferguson over Sinead O'Connor werd uitgezonden door Het uur van de wolf en is terug te kijken via NPO Start, en wel hier.   

 

 

12 januari

Als honden konden huilen 

Olli zou niet veel huilen, hij heeft een gelijkmatig karakter en is vrolijk van aard. Alleen van de pijn soms, dat deed hij in de afgelopen jaren ook al, en misschien heel soms van schrik. En als er iemand dood is van wie hij hield. Doris zou soms huilen van woede en soms gewoon omdat ze het even niet weet. Buiten zou je honden zien huilen als ze worden meegesleurd of als hun mens ze niets toestaat, of als een andere hond kwaad op ze wordt, en soms zou je gehuil uit een huis horen komen zoals nu geblaf. Misschien zouden de mensen hun verdriet en eenzaamheid serieuzer nemen, misschien zouden ze het negeren zoals ze nu de andere signalen negeren.  

 

 

11 januari

Meersoortig onderwijs

Voor een academisch tijdschrift over onderwijs werd ik gevraagd om een artikel te schrijven over meersoortig onderwijs. Ik praat al veel met dieren, maar weinig met kinderen, en die zouden ook recht moeten hebben om mee te denken over dit soort dingen (m.a.w. om bij te dragen aan de kennisproductie). Dus vandaag ging ik op bezoek bij een groep 7/8 in het speciaal onderwijs (met dank aan Miriam R.) om te praten over wat zij eigenlijk denken over kinderrechten en dierenrechten, onderwijs, en vragen die daarmee te maken hebben. Het werd een vrolijk gesprek waarin metaaldetectors, in slaap vallen, huisdieren, luisteren, politieke inspraak, verkeer, armoede en of je van geld gelukkig wordt en nog veel meer dingen ter sprake kwamen. Nu ga ik hun ideeën in de tekst verwerken, want samen nadenken is belangrijk en zoals de kinderen zeiden moeten zij nog lang op de aarde leven, dus hun mening telt. 

 

 

10 januari

Pluim 

 

 

9 januari

41a 

Ik wilde een OV-fiets uit een kluis halen. Neem kluis 41a, zei het apparaat. Maar de reeks ging van 42a naar 40a, en kluis 41a was het apparaat zelf. Maar ik kon hem dat niet vertellen. Toen ik het opnieuw probeerde kreeg ik gelukkig een ander nummer. 

 

 

8 januari

Appels 

 

 

7 januari

Vaasje 

 

 

6 januari

N.a.v. het vuurwerk 

 

 

 

5 januari

Bram en Wezel hebben een fantastisch nest gebouwd 

 

 

4 januari

Hildegard

Ik verdiep me een beetje in Hildegard van Bingen. Ondertussen luister ik naar haar muziek, hier bijvoorbeeld (met dank aan het internet).

 

 

3 januari

Zelfportret als stam

 

 

3 januari

Nieuwsgierigheid

Een nieuwe column, over politieke deugden en het cultiveren van nieuwsgierigheid

 

 

2 januari

The Piano

The Piano staat op Mubi, van Jane Campion. Ik denk dat ik hem in 1995 zag, ik speelde in elk geval al piano, en associeer hem ook met Heavenly Creatures uit 1994 (wisten jullie dat een van beide meisjes nu detectives schrijft? Ik leerde dat net van Google). In elk geval was het een belangrijke film in mijn hoofd in verband met die piano – ik heb de muziek heel goed onthouden en zag de piano als hoofdpersoon. Nu ik de film weer zie, lees ik de piano veel meer als object of metafoor, als stem van een mens, en die mens kiest voor een man boven de piano, wat eigenlijk raar is en ook een beetje antifeministisch. Bovendien was de film gewelddadiger en eenduidiger dan in mijn herinnering en was ik de goede afloop vergeten (Breaking the Waves zag ik een paar jaar geleden ook opnieuw en die bleek ook eenduidiger, alsof mijn geheugen lagen toevoegt en tegelijkertijd weghaalt). Evengoed is het nog steeds een aanrader, met de takken van de bomen als de baleinen in de rok, en de piano als buitenaards wezen op de bodem van de zee. Vanavond maar eens kijken of ik An Angel at my Table ergens kan vinden. 

 

 

1 januari

Hondenmand

Om twaalf uur lag ik net te slapen in Olli’s orthopedische hondenbed. Hij lag zelf op de bank, en ik wilde hem niet alleen laten. Vroeger was hij altijd erg bang, maar nu hoort hij de knallen nog nauwelijks, en hij ziet het vuurwerk ook vrijwel niet – de geneugten van het ouder worden. De vlekken in de verte vond hij verontrustend, maar alleen laat op de avond, dus dat viel mee. Mijn oudejaarsavond had ik besteed het zoeken naar een van de muizen. Ze zijn ondertussen nogal oud, dus kwijt betekent dood en ik kon Wolkje niet vinden. Haar vriendinnen hadden haar heel goed begraven achter een theedoosjeshuis. De tunnelmuizen doen dat sowieso, ze metselen hun doden altijd helemaal in met papiertjes. De muizen doen eigenlijk hetzelfde als wij als er iemand sterft. Steeds weer begroeten, dan wassen, dan begraven. Ik legde haar op de vensterbank in de keuken, dat doe ik altijd, ik laat ze daar een paar dagen, dan kan ik afscheid nemen. Daarna ging ik dus maar in de hondenmand liggen, het is een dure, maar hij ligt wel heel lekker. Tijdens het geknal dacht ik aan de vogels. Het is een daad van geweld en elk jaar voel ik me machteloos. Hier beginnen ze al maanden van tevoren, het is onderdeel van hun way of life, net als fietsen op fietsen met dikke banden, je tuin bestraten, en barbecueën natuurlijk. Ze doen het ook in het natuurgebied, toen ik twee jongens daar in oktober op aansprak en zei dat ze de vogels lieten schrikken, zeiden ze: welke vogels? Er zijn helemaal geen vogels. Nee, zei ik, want jullie steken vuurwerk af. Het zal nu ook weer een tijd duren voor de vogels in mijn tuin terug zijn, maar we hebben het weer gehad. Ik wens jullie, lieve lezers, een goed jaar toe. Ga nu in de schemer nog maar even naar buiten. Alles is er al. 

 

 

31 december

En altijd was er iemand die heel goed op me paste  

Doris had een goed jaar. Ze heeft een paar nieuwe vrienden gemaakt, honden en mensen, en het goed gehad op de hondenschool (tot ik corona kreeg), de oefeningen vindt ze heel leuk, en ze had ook een vriendje in de groep. Ze heeft het hele jaar hard gewerkt qua bescherming van het huis en van mij, en daar ben ik haar dankbaar voor. Er waren ook erge dingen. We hebben twee vrienden verloren, Toffie en Ravi, met wie we altijd wandelden. En er was verdriet en onbegrip over de ziekte van Olli, en mijn corona. Maar sinds een paar weken is ze weer heel vrolijk. Over een maand wordt ze al zeven.

 

 

30 december

De grote wandeling  

D.w.z. die met Olli, met Doris maak ik andere (en deze dus niet meer).

 

 

29 december

Malki 

Vandaag was ik op kraamvisite bij de Leemweg, om de zoon van Knuffel, Malki, te bewonderen. Malki werd een week geleden geboren. Hij is vrolijk en speels, zijn moeder erg aardig tegen de bezoekers (ook al hebben mensen in een eerder leven haar kinderen bij haar weggehaald - ze is wel heel waakzaam). Mens Bert was erg trots. Als je nog een bestemming zoekt voor je dertiende maand of elke maand geld over hebt, overweeg dan de Leemweg te steunen. Het geld komt goed terecht. Je vindt alle details op de website.

Malki heeft fantastische wimpers.

 

 

28 december

Weten wanneer je je moet verzetten, weten wanneer je mee moet buigen 

 

 

27 december

In je dromen ren je 





 

 

27 december

Over kuilen gesproken

What resembles the grave but isn't (Anne Boyer)

 

 

26 december

Hoe moet je je plek vinden in de tijd

Een kuil graven waar je inpast.
De naam van je geliefde of je hond uitspreken.
Door de sneeuw lopen (of de regen).
Lang naar een boom kijken.
Lang naar een kunstwerk kijken.
Wachten.
Wandelen.
Een nieuwe taal leren.
Met een kind praten.
Zingen.
Niet.
De tijd toelaten (de tijd kijkt ondertussen meewarig naar ons, zoals sommige mensen naar mieren, maar de mieren en wij hebben lichamen, zijn eindig en kwetsbaar, daar kan de tijd niet over meepraten).   

 

 

24 december

Het bleef de hele dag grijs

 

 

23 december

Mijn planten

Het was een goed jaar voor mijn planten. Ze zijn bijna allemaal flink gegroeid, sommigen zijn twee keer zo groot geworden als ze waren en anderen twintig. Veel planten hebben zich bovendien vermenigvuldigd, met of zonder hulp.

 

 

22 december

Verontschuldigen 

Maandag keek ik live naar de toespraak waarin onze minister-president namens de regering excuses aanbood voor de rol van de Nederlandse Staat in het slavernijverleden. Het was een goede toespraak en een ontroerende gebeurtenis. Ik vond de discussie eromheen ook heel goed – natuurlijk is het slecht dat het proces rommelig verliep en dat mensen zich niet gehoord voelden, maar het is interessant om als samenleving te praten over wat het inhoudt om je te verontschuldigen, en hoe je dat moet doen. Dat gaat om de juiste houding, en er werd ook steeds benadrukt dat het niet alleen een geste is naar degene aan wie je je excuses aanbiedt maar ook naar jezelf, het is een manier om in het reine te komen met jezelf. Als individu, en nu als samenleving. Dit soort excuses gaan over het verleden en over de toekomst. Ook goed vond ik dat Rutte het belang van leren benadrukte – door te vertellen dat hij in zijn eigen leven hierover van mening was veranderd, en te benadrukken dat deze excuses een moment zijn in een langer proces van genoegdoening. We moeten zien hoe dat verder gaat, ik ben benieuwd. 

 

 

21 december

Schat

Dag schat, zei ik tegen een zwarte labrador die midden op het pad stond en dacht dat ik afremde om hem gedag te zeggen (terwijl het was omdat ik er niet langskon). O hallo, zei zijn mens, een oudere vrouw met kort haar en een sportieve uitstraling. Dag, zei ik toen maar. 

 

 

20 december

De terugkeer van het nieuwe jaar 

De laatste column van het jaar, over veranderen en het nieuwe jaar dat op je wacht.  

 

 

19 december

Nagekomen vorstberichten





 

 

19 december

IJs 

Ik heb mijn ijsfoto's bijgewerkt, hier

 

 

18 december

Drie keer winters niet-menselijk actorschap    

De vorst tekende een landschap op het ruitje van de schuur. 

Een tekening door het ijs in het ijs. 

Doris overwon haar angst en ging voor het eerst uit eigen initiatief het ijs op.

 

 

18 december

Het paaltje bij de bushalte 

 

 

17 december

Afvalperformancekunstenaars

In Kinshasa hullen performancekunstenaars zich in pakken van afval. Dat ziet er fantastisch uit. Zie hier.

 

 

17 december

 

 

16 december

Instrumenten 

Geef alle elektrische auto's voor tijdens het rijden een zachte toon, dan ontstaat er op de snelweg een soort engelengezang, steeds verschuivend, mensen kunnen tijdens het rijden zoeken naar harmonie, of juist dissonantie, we kunnen het tenminste proberen.  

 

 

16 december

Portret in bomen

Voor de webversie van De Gids maakte ik een beeldessay, Portret in bomen. Lees en bekijk het hier

 

 

15 december

Opening naar die andere wereld

 

 

15 december

Bij iemand zitten

Bij iemand zitten als een manier om diegene te troosten.
Bij iemand zitten als manier om bij iemand te zijn.
Bij iemand zitten als manier om iemand te leren begrijpen.
Bij iemand zitten als manier om aanwezig te zijn.
Bij iemand zitten als manier om diegene te steunen.
Bij iemand zitten als manier om samen te zijn.
Bij iemand zitten als manier om te blijven.  

 

 

14 december

 

 

13 december

Capuchon 

Meerkoeten dobberen in een wak onder een brug, zwarte lijfjes in het zwarte water. Een jongen slaapt in zijn capuchon. Een meisje eet sushi en kijkt naar een film op haar telefoon, dit is de tijd. In een heel grote stal brandt het licht. Het donker komt hoe dan ook, we kunnen er niets aan doen, dat is iets goeds. Een fietser verlaat het bedrijventerrein (dit is haar leven). Auto’s op parkeerplaatsen hebben ijsruiten. Op Schiphol staan er hekken om pilaren, het licht op het perron is er net zo fel als overdag maar feller. 

 

 

12 december

Daar ergens moet het zijn

 

 

10 december

Speaking about farming 

Je hoort veel over de protesterende boeren, maar weinig over protesterende koeien. Toch zijn zij er ook. Over parallellen en verschillen tussen deze twee groepen schreef ik een hoofdstuk, dat is nu open access verschenen en hier te lezen. 

 

 

9 december

Leve de bodem 

Met het Meersoortig Collectief hebben we een aardevlag gemaakt, voor iedereen die wil laten zien dat ze voor een gezonde bodem is. Lees hier meer en bestel de vlag als je wil laten zien dat je solidair bent met de wormen.  

 

 

6 december

Een nieuwe column

Over gesprekken met jezelf en anderen, en nog een keertje over het rondetafelgesprek. Hier.

 

 

3 december

Daar 

 

 

28 november

Dartington, december 1997

Vijfentwintig jaar geleden studeerde ik zang in Dartington aan het Dartington College of Arts, gevestigd in een oud kasteel met een landgoed eromheen met Engelse tuinen. Ik was destijds een goede fotograaf. Ik kwam laatst een fotoboekje tegen van toen met foto's die ik vergeten was. Ik heb ze op flickr gezet - misschien zet ik ze ook nog wel eens op deze site maar dat is wat meer werk. Klik hier.  

 

 

27 november

Boos

Het wolvenessay uit De Groene is nu ook online te lezen

 

 

26 november

Het veld en de bomen

 

 

25 november

Rondetafelgesprek 

Gisteren was ik in de Tweede Kamer voor een rondetafelgesprek over de jacht (klik hier voor meer informatie en de standpunten van de verschillende genodigden, we hebben allemaal een position paper opgestuurd). Het was een enerverende ervaring, onder andere omdat ik me nog steeds niet helemaal goed voel. Maar ook omdat het lijkt alsof zo’n gesprek over mensenbelangen gaat, en de dieren alleen als aantallen, als soort, of in de context van beheer aan bod komen. Ganzen kwamen er het slechtst af, die werden alleen als plaag afgeschilderd. Ik had niet verwacht dat de commissieleden het gesprek zouden gebruiken om de beeldvorming te beïnvloeden – ik dacht dat het een echt gesprek was, om informatie te delen en een beter beeld te krijgen van de situatie. In de filosofie stel je altijd als eerste een vraag aan degene met wie je het niet eens bent, omdat je op die manier dichter bij de waarheid kunt komen, of desnoods uit irritatie. Maar hier stelden commissieleden vooral vragen aan degenen met wie ze het al eens waren, om die zoveel mogelijk spreektijd te geven en de toon van het gesprek te zetten. Alsof herhaling iets waar maakt. Daardoor raakte het gesprek uit het lood. Toch vond ik het ook interessant en goed om met elkaar aan tafel te zitten, ik denk dat er geen andere manier is. 

 

 

24 november

Vandaag in De Groene Amsterdammer 

De wolf. (Het is een aanpassing van mijn Blamanlezing dus jullie kennen hem misschien al; maar de meeste mensen niet. De boekjes van de Blamanlezing zijn trouwens nog te bestellen via de site van de Woordnacht.) 

 

 

23 november

De haan 

Ongeveer twee weken geleden zagen Doris en ik tijdens onze wandeling een haan aan het einde van het woonwijkje. Ik dacht even: hopelijk is hij niet gedumpt. Maar er zijn daar wat tuinen met kippen, dus ik ging ervan uit dat hij was afgedwaald. Op mijn fietsrondje kwam ik vorige week langs een parkeerplaats, niet ver van het woonwijkje, en daar scharrelde hij rond. Zondag zag ik hem weer en ik belde de dierenambulance, die hem niet kon vangen. Maandag belde ik S, die kippen redt en opvangt. Hanen worden veel gedumpt en er is onvoldoende plek voor ze. Er zijn ook te weinig organisaties die zich om ze bekommeren - ik wilde het eigenlijk niet zelf doen omdat ik me nog niet goed voel maar als er niemand anders is dan moet het wel. Toevallig had S. een adres dat op zoek was naar een haan. Ik appte haar de foto bij dit stukje. S. vertelde me hoe ik hem die avond kon vangen, als het niet zou lukken kon iemand me dinsdag helpen. Het lukte niet – hij zat te hoog in de boom, wel op een prachtige plek, veilig en beschut, verstopt tussen bladeren. Dinsdagochtend kwam K. uit Goeree-Overflakkee om te helpen hem te vangen. Ze had hekjes mee en een bench. Hij was een beetje achterdochtig maar uiteindelijk liep hij het eten achterna de bench in. In een kattenmandje bracht ik hem naar S., het was fijn om samen in de auto te zitten, en vandaag gaat hij naar zijn nieuwe huis. Vaak gaat het mis, met zieke, gewonde en gedumpte dieren, maar deze haan gaat het geluk tegemoet, samen met zes vriendinnen die allemaal gered zijn uit de eierindustrie. 

 

 

23 november

 

 

22 november

Misverstanden over veganisme

Mensen denken vaak dat ik het leuk vind om over de andere dieren te schrijven. Dat is niet zo. Ik voel het als een plicht. Ik vind het wel leuk om met wezens van een andere soort om te gaan trouwens, daar leer ik van en ze hebben vaak niet de hindernissen in zich die bij mensen het contact belemmeren. Maar schrijven doe ik omdat anderen het niet doen. 'Dieren' is ook helemaal geen filosofisch onderwerp. Misschien op een heel basaal ethisch niveau, waarop je kunt signaleren dat de andere dieren extreem geweld te verduren hebben en dat mensen daar blind voor zijn. Maar als je het over 'dieren' hebt dan neem je eigenlijk meteen soort te serieus. Soort is maar een factor die bepaalt welke sociale positie je hebt en welke kenmerken, net als gender. Het is voor mij zelf ook niet prettig om over dieren te schrijven, want het leidt direct tot stereotypering en niet serieus genomen worden. Aan de andere kant zijn er genoeg andere redenen om mij niet serieus te nemen. Ik vind het niet zo erg - als ik iets geleerd heb hiervan is het dan mensen ook diertjes zijn die ronddarren in hun eigen leefwereld. Dit gezegd hebbende gaat de column vandaag over veganisme, omdat we het daar meer over moeten hebben en ik mezelf ook niet in de spiegel kan aankijken als ik het niet doe. 'We' zijn de mensen, maar omdat het voor de NRC is ook een bepaald soort kritische lezers. Hier.

 

 

21 november



 

 

19 november

Pech 

Vanwege de corona hebben Doris en ik nog niet naar Den Helder kunnen reizen, maar Gijsje, Miemel en Wiske bewaken het fort/Pompgemaal. Updates zijn te vinden op de site van het Meersoortig Collectief.   

 

 

18 november

Jullie kennen het al

Maar vanavond is echt een avond voor The Red Hand Files.   

 

 

17 november

9 jaar in Nederland 

Negen jaar geleden kwam Olli Meijer aan op Schiphol, bang en stinkend, we hielden meteen van elkaar. Hij is nu ongeveer veertien, en het afgelopen jaar was zwaar omdat hij veel medische klachten had, maar nu gaat het boven verwachting goed. Hij hoort en ziet slecht en veel van zijn vroegere activiteiten, zoals het graven van kuilen, rennen en spelen met andere honden, en badderen in het meer, zijn niet meer mogelijk, maar brokjes zoeken in de tuin gaat goed, en in de kamer heeft hij allemaal manden om lekkere dutjes in te doen. En de bank natuurlijk. Op de foto ligt hij naast Doris, mijn andere grote vriend in coronatijden. Op naar de tien jaar.