archief
evameijer.nl

zaterdag 18 mei

Vlo

In bus tien naar de Radboud Universiteit vroeg een jongen naar mijn ukelele. Hij zei dat ukelele 'springende vlo' betekent en vroeg waar mijn college over ging. Ik vertelde dat het over dieren in de democratie ging en hij zei: 'Ik heb wel wat huisdieren thuis. Vooral opgezette.' Verder hoorde ik dat slechtvalken jagen vanaf het Erasmusgebouw en at ik olijven bij de koffie. In het bushokje regende de verf uit de slingers die er opgehangen waren omdat de universiteit negentig jaar bestaat.
Boven de winkelstraat in Leiden hingen foto's van Maxima en Willem-Alexander.

zaterdag 18 mei

Rianne

'Hoi Max. Ik probeerde Eric te bellen maar die kan ik op alletwee zijn telefoons niet bereiken. Kan ik misschien vanaf (niet verstaan) met jullie meerijden?' .... 'Ja, dat is wel om voor jullie. Ik probeer hem nog even te bellen. Ik wilde hem gisteravond al bellen maar het was al elf uur, dus ik dacht: ik bel hem morgenochtend, dan zal hij toch wel opnemen, maar hij neemt niet op. Misschien kan ik met Tabitha meerijden.' .. 'O, oké. Ik probeer het nog.'
'Max. Nee, hij neemt niet op. Niet op de werktelefoon en niet op de privételefoon. Ik dacht gisteravond nog: zal ik hem bellen, maar het was al elf uur en ik dacht: ik bel hem morgenochtend wel om elf uur, dan zal hij zijn telefoon toch wel aan hebben staan. Zullen we anders afspreken dat ik het nog even probeer en jullie dan later nog even bel.'
'Eric, zou ik misschien met jullie mee kunnen rijden naar Rianne? Goed dat ik je eindelijk te pakken heb. Eric?'
'Eric?'
'Eric, versta je me?'
'Eric, versta je me? Goed. Zou ik met jullie mee kunnen rijden naar Rianne? Tabitha gaat niet vanwege Luuk en ik heb Max ook gevraagd maar zij komen niet langs (niet verstaan).'
'Max, zou jij Rianne kunnen zeggen dat ik later ben? Ik heb Eric gesproken maar er is iets met de telefoon. Ik ga het nog even proberen en dan bel ik jullie. Ik ben bijna in Arnhem.'

vrijdag 17 mei

Natte kauwen, natte schapen

De tramchauffeur nam ons mee terwijl zijn dienst nog niet begonnen was. We waren toen al natgeregend. Ik zag een duif opvliegen, het was net omgekeerd vallen. In de trein gaapten een onbekende man en ik omdat de hond gaapte. De lichtgroene bladeren buiten leken donkergroen tegen de lucht. Op de terugweg verstopte ik briefjes in de treinen. Iemand vertelde over een boek, iemand anders vertelde over ijsschotsen. Ik zat in dezelfde tram, ik weet niet of de chauffeur het zag, de conducteur zat in het hokje te lezen.
De straatlantaarn in de steeg gaf roze licht, ging langzaam aan en uit, ik kon het vanuit bed zien.

donderdag 16 mei

Jaarlingen

Het regent en ik denk alleen halve gedachten. Dat komt omdat ik achter de schermen van dit weblog steeds aan het schrijven ben en dat ook nog op een gestructureerde manier doe. Tussendoor laat ik mijn gedachten los en dan schieten ze meteen schichtig weg, als jaarlingen, in verschillende richtingen. Het is frusterend maar ik wil het denken nu niet vasthouden, nu kan het nog, straks moeten we alles weer recht zetten, nu hebben we af en toe tijd om in het gras naast de weg te lopen en te schrikken van een bloem. En het is goed dat ze in beweging zijn, naar nieuwe dingen zoeken, niet afwachten, ik zie ze wel weer verschijnen.

woensdag 15 mei

Dienstmededelingen

Gisteren hoorde ik dat Het schuwste dier genomineerd is voor de Vrouw&Proza DebuutPrijs, dus dat is mooi. Ook sta ik in de Opzij van deze maand als een van de meest veelbelovende schrijvers (v) van onder de 35. Vrijdag geef ik een college over dierenrechten en dieren in de democratie, wie dat wil lezen kan een mailtje sturen, dan stuur ik het toe (het is wel in het Engels). En vrijdagavond speel ik in Vrijplaats Leiden, met Renée Stevense, die dan ook haar verjaardag viert, dus komt allen.

dinsdag 14 mei

In het tuincentrum

foto door R. Scherpenhuisen

maandag 13 mei

Overal zag ik zwaluwen

Gisteren fietste ik meer dan zeventig kilometer om geld op te halen voor de asieldieren (iedereen die gedoneerd heeft: bedankt!). Eigenlijk verliep de fietstocht heel voorspoedig. Het scheelde dat ik de eerste zestig kilometer wind mee had.

In Waterland zag ik veel wolken en vogels (ik zag onderweg bovengemiddeld veel scholeksters, verder veel zwaluwen en ganzen, maar ook futen, grutto's, zwanen, meerkoeten, eenden en onbekende vogels). En weilanden.

En veel lieve koeien, schapen, honden. Koeien zijn te goed voor deze wereld.

Ik zag aan de kleur van het licht dat ik het Ijsselmeer naderde voor ik het water zag.

Op het bord staat 'Kleintje kermis Warder. Teenwerptoernooi. Nick Single.'

Halfbrutale jongelingen.

Ik zag ook veel onbegrijpelijk design.

Verder was Monnickendam extreem pittoresk en zag ik overal zwaluwen. Mijn moeder fietste mee vanaf Hoorn. Bij Wijdenes zag ik bollenvelden. In de trein terug ontmoette ik een vrouw die hier in de buurt woont en duiven opvangt en verzorgt. Al met al was het een goede dag.

zondag 12 mei

Rood

Het publiek bij de Hannah Arendtfilm was de moeite waard. Een ingezonden brievenschrijver, een echtpaar op sandalen, een man die tegen een vrouw die hij niet kende over Kamagurka vertelde, twee vrouwen die helemaal in het rood gekleed waren (ze waren er onafhankelijk van elkaar), allemaal boven de vijftig.
De film zelf was de moeite waard omdat hij over Arendts denken ging en over wat het betekent om tegen de stroom in te denken - over filosofie dus eigenlijk, en dat lijkt me belangrijk (en de Arendt in de film was wel een leuke vrouw, net als Mary McCarthy - zo vaak zijn er geen intellectuele vrouwen te zien in films). Naast dat het goed is als mensen beelden van het proces tegen Eichmann zien en inzicht krijgen in wat die toen betekenden, en nog betekenen.
Na afloop was het nog niet donker maar dat zou niet lang meer duren. Het regende weer, het was kouder dan dinsdag. De lucht was donkergrijs, nieuwe blaadjes staken licht af tegen donkere bomen. Ik fietste hard, ging over de brug naar rechts toen het stoplicht voor rechtdoor op rood stond, er stond een groepje mensen bij het volgende stoplicht, toeristen, misschien waren ze op weg naar het centrum of juist naar hun hotel om op tijd te gaan slapen. Ze hadden een paraplu bij zich en droegen jacks met capuchons.

zaterdag 11 mei

Dierengeluiden

Hier kun je allerlei dierengeluiden beluisteren (en filmpjes bekijken).

vrijdag 10 mei

Kleine groene

Het mooiste van de week was de regen op dinsdagavond, op de fiets in het donker over de grachten met een boek in mijn hand, half onder mijn jas. Het was warm en de regen rook naar zomer, naar avond. Dezelfde regen maakte dat de tuin woensdagochtend naar natte aarde rook - naar buiten rook. De boom werd in drie dagen helemaal groen, de grond achter het huis raakte bezaaid met kleine groene bloemetjes die ik naar binnen loop. Ik loop veel, ik vang de zon, de wind. Ik merkte vandaag dat de stad meer van mij wordt, of ik meer van de stad. We zijn altijd van elkaar.
Ik zou ook kunnen schrijven dat er lijnen zijn verschoven. Dat de lijnen aan het verschuiven zijn. Soms gebruik ik woorden om een pad te maken - van hier naar daar. Daar is nog steeds ergens anders, daar is per definitie ergens anders. Het zal bestaan maar we zullen er nooit komen. Ik loop veel, ik beschrijf wat ik zie.

donderdag 9 mei

woensdag 8 mei

Tips van vroeger

Klik op de afbeelding voor een vergroting, het plaatje komt uit Vrouwen vooruit, de weg naar gelijke rechten van Anje Boswijck en Dick Couvée.

dinsdag 7 mei

Been

maandag 6 mei

Gesprek II

zondag 5 mei

Herdenken II

Er zijn bij mij in de buurt relatief veel Joodse mensen gedeporteerd (alleen al hier in de straat acht mensen/gezinnen) en vast ook veel andere mensen. Gisteren was er een herdenking bij een ijssalon om de hoek, waar ik met de hond - er zijn in de oorlog ook heel veel dieren vermoord (en dat is sindsdien alleen toegenomen) - naar toe liep. Er was een klein podium, de straat was afgezet door de politie en er waren ook agenten te paard. De hond vond het eng. Er waren ballonnen, trompetten, veel mensen. Dus we hebben van een afstand, bij het hek van de politie, toegekeken. Vlak voor de twee minuten stilte liepen er twee meisjes langs, tegen wie de politie zei dat ze stil moesten zijn. Het ene meisje zei: 'Als ik er niet in geloof dan ben ik niet stil. Ze kunnen me niet verplichten om stil te zijn.' Tijdens de twee minuten stilte liep er een groepje jongens door de stille menigte, pratend. Ze werden genegeerd. Achter me reden auto's door. Een meisje en een jongen aten ijs bij een nieuwe ijssalon. Ze zeiden niets maar ze waren niet stil, ze keken toe.

zondag 5 mei

Look-alikes op een koekblik op de vensterbank

zaterdag 4 mei

Herdenken

Er is een discussie gaande over wie we wel en niet mogen en moeten herdenken (ik weet niet precies waar maar ik lees er af en toe over). Dat is goed, want het zet mensen aan het denken over wat er nu eigenlijk gebeurd is (en nog gebeurt in oorlogen), hoe/wanneer mensen verantwoordelijk zijn voor hun daden, het moedigt aan zelf een besef te ontwikkelen over welk gedrag goed is en slecht en empathie te hebben met anderen, enzovoort. Maar wat ik een beetje mis is de link met het heden en de eigen verantwoordelijkheid. Wanneer je bloemen koopt die onder slechte arbeidsomstandigheden gekweekt zijn (zie het onderstaande stukje), draag je bij aan de instandhouding van die praktijk. Wanneer je burger bent van Nederland en de middelen hebt je stem te laten horen als je praktijken tegenkomt waarmee je het niet eens bent (zoals het opsluiten van mensen die geen strafbare feiten hebben gepleegd) en dat niet doet, is dat een soort impliciete instemming. Wanneer je dieren eet, ben je verantwoordelijk voor hun dood. Ik weet dat dit strenge uitspraken zijn en ik weet ook dat het in onze maatschappij erg moeilijk of zelfs onmogelijk is niet deel te nemen aan bepaalde praktijken. Maar het andere uiterste, achterover leunen en Shell, de banken en de vee-industrie hun gang laten gaan, is ook niet nodig. Het zou al heel mooi zijn als iedereen iets doet. Dus laten we het 'denken' in herdenken niet vergeten.

zaterdag 4 mei

Rozen

Bij het GroenLinks Magazine zat een boekje van ontwikkelingsorganisatie Hivos. Op de voorkant staat: 'Voor jou, voor Moederdag. Vijf kaarten met een verhaal over Afrikaanse moeders die rozen plukken voor een beter bestaan.' In het boekje waren vijf ansichtkaarten te vinden met op de voorkant een vrouw en op de achterkant een slogan (zoals bijvoorbeeld 'One day, you will feel the stinging of these thorns') en een link naar de website. De boodschap onderschrijf ik natuurlijk volkomen - deze vrouwen hebben recht op betere werkomstandigheden en het is goed dat informatie daarover naar buiten komt; voor veel bloemen worden met name vrouwen uitgebuit (hoe en wat is verder op de website te lezen). Maar de foto's zijn verschrikkelijk. Ze zijn (op een na) seksistisch en/of oriëntalistisch (en/of een beetje idioot, zoals die met de roos tussen de benen) en versterken daarmee aan de achterkant het beeld dat ze aan de voorkant zo graag willen veranderen. De (commercieel-kapitalistische) link met moederdag is ook moeizaam, het zal te maken hebben met dat moeders vrouwen zijn en deze vrouwen moeders en dat vrouwen bloemen krijgen op moederdag.

vrijdag 3 mei

Drie jaar

In het park zwemmen twee ganzengezinnen met drie ouders, van gemengde samenstelling; het ene heeft twee huisganzen en een grauwe gans als ouders, het andere twee grauwe ganzen met een huisgans. Er zwemmen veel kleine gansjes bij. De krantenjongen die ongevraagd kranten bij me bezorgde tot ik zei dat ik dat niet meer wilde, vroeg of ik koffie met hem wilde drinken. Hij wilde dus toch iets terug voor de kranten. Ik zing steeds voor de hond om haar op te vrolijken en dat werkt goed, voor ons allebei. Ik belde het verkeerde nummer en kreeg een man aan de telefoon die klonk alsof hij op een tropisch eiland zat en ik dacht: wat is het eigenlijk leuk om verkeerd verbonden te zijn. De buurman vertelde dat hij volgende maand zijn moeder op gaat zoeken in Turkije, hij heeft haar al drie jaar niet gezien. Ze weegt honderdtachtig kilo en heeft diabetes en last van haar knieën. De boom kreeg vorige week opeens bladeren, ze zijn nu groot en groen. Ik droomde dat de muur opengebarsten was, het was niet bedreigend, het gaf juist ruimte.

donderdag 2 mei

Gesprek I

naar Lucebert

woensdag 1 mei

Tussendoor scheen de zon

Het was een heel gemoedelijke Koninginnedag en ik kon er voor mijn doen goed tegen.
Op de radio hoorde ik een vrouw die voor een dag overgekomen was uit Liverpool, ze vierde de dag met haar neven en nichten. Ze had gasten en haar man moest ontbijt voor ze maken, het was de eerste dag in zijn leven dat hij zelf ontbijt moest maken.
Tijdens het hardlopen werd ik omhelsd door een meisje dat hetzelfde jasje droeg en zag ik een man die paardenpoep verzamelde in een rode plastic zak. Hij fietste van drol naar drol. Het leek me onderdeel van een anti-monarchistische actie, maar het kon ook voor zijn moestuin zijn geweest.
In de Jordaan hingen spandoeken met teksten als 'Bea, bedankt, we will always love you.' En er waren veel mensen op straat, veel soorten ook, de individuen leken duidelijk tot soorten te behoren. Toch weet je dat niet zeker, soms zijn mensen anders dan ze eruitzien.
Mensen leken vriendelijker dan normaal en ik kon goed tussen ze door fietsen. Wel bepisten de mannen alle containers en hegjes bij de woonboten en zag ik een dode vis in het water.
's Avonds waren de eenden nerveus vanwege de aanhoudende drukte van boten en muziek. Vooral de vrouwtjes waren steeds aan het kwaken. De hond en ik hebben er een tijdje bij gestaan, tot ze weer rustig waren. Gelukkig was het toen bijna afgelopen. Vanochtend was het meeste vuilnis al opgeruimd.

dinsdag 30 april

Vlag

We waren om half zeven wakker en liepen naar de Amstel. Er was niets te zien maar verderop langs het water vierden mensen feest. Feest is iets droevigs, maar ook iets vrolijks. Hoewel ik niet houd van grote verzamelingen mensen en niet van het instituut monarchie, is vandaag een mooie gelegenheid om te zien hoe mensen, als samenleving en als individuen, hun wereld vormgeven. Ze doen daar hun best op.
In de steeg naast het huis maakte een van de buurmannen bakjes vast aan zijn fiets, waarin hij meer kon meenemen. Op de radio doen ze verslag van wat de mensen in verschillende steden aan het doen zijn. Op Vlieland werden de mensen om zes uur wakker gemaakt door een trompet, in Utrecht speelt de Dom om kwart voor tien een koningslied, de Dam stroomt ondertussen vol.

maandag 29 april

Te doen

Zing een vogel na
Vertel iemand hoe je je voelt
Raak een boom aan
Ga naar links waar je normaal naar rechts gaat (of andersom)
Verleg iets op de route naar huis

maandag 29 april

Levers aller landen, verenigt u

zondag 28 april

Het viel wel mee

'Als ze geen achttien zijn dan neuk ik ze niet,' zei de jongen in de metro tegen zijn vriend. 'Ik word volgende maand negentien, ik ben geen pedofiel.'
'Daar had ik nog niet over nagedacht. Ik chat wel met ze.' De vriend leek me nog geen achttien.
De eerste jongen veranderde het onderwerp. 'Als jij betaalt, bestel ik.'
De vriend knikte. 'Weet je wat lekker is, als je een joint draait met een lijn erin, een aan de binnenkant en een aan de buitenkant.'
We stonden in het halletje van de metro. De hond en ik, de twee jongens en een steeds moeilijker kijkende man wiens vrouw en jonge zoon op de bank schuin achter hem zaten. De man ging moeilijker kijken omdat de jongens openlijk over drugs spraken, daarna over de politie en hun veroordelingen. Ik luisterde half mee, over negentig euro voor zoveel gram, meisjes, de jongens waren aan het opscheppen, tegen elkaar aan het opbieden. De vriend aaide de hond toen ze bij hem kwam staan, glimlachte daarna naar mij, ik glimlachte terug (zag mezelf door zijn ogen, wat alternatiever dan ik in mijn eigen ogen ben). Het viel wel mee.

zaterdag 27 april

Piepschuim

Gisteren zag ik twee meerkoeten op een vlotje van piepschuim, dat langzaam over de Amstel dreef. Ze waren zichzelf aan het poetsen en ze poetsten elkaar. Dat had ik nog nooit gezien, meerkoeten die elkaar poetsen. Het zag er lief uit, ze waren echt samen.

vrijdag 26 april

Haar I en II

vrijdag 26 april

Het wezenlijke glanspunt

Mensen houden ervan als verhalen een clou hebben. Als die ontbreekt (zoals meestal in het dagelijks leven), zijn ze erop gericht toch een verband te vinden en daarmee een boodschap of zin of logica of wat opluchting (dat lukt vaak). We gaan van clou naar clou. Toch lijkt het me de moeite waard om de clou niet heel opzichtig te laten zijn, dan moet er wat meer moeite gedaan worden (dat is in de beeldende kunst meer geaccepteerd dan in de literatuur). Maar ik denk ook dat ik sneller een clou zie dan de meeste mensen omdat ik getraind ben in het kijken en het associëren. En de niet-clou is ook een clou.

donderdag 25 april

Evenwicht

Nu de dieren zo lang ziek zijn geweest en nog steeds meer zorg dan normaal behoeven, merk ik goed hoeveel ze normaal gesproken voor mij zorgen. Dat is aan de ene kant omdat we dingen samen doen en een bepaalde routine hebben, de dingen hebben een volgorde en een tijd (het eten, het wandelen) maar aan de andere kant is het hoe zij handelen, dat ze op me letten, dingen aan me vragen en tegen me zeggen, reageren als er iets met mij is, en gewoon aardig tegen me zijn, lieve dingen doen. (Als ze ziek zijn dan zijn ze natuurlijk ook aardig, maar dan slapen en vragen ze meer, of zijn ze juist stiller.)

woensdag 24 april

Leyweg II

dinsdag 23 april

Leyweg I

maandag 22 april

Gediplomeerd en hulpvaardig

Vanochtend zat ik in de trein naast een jongen die kaartjes las over agressiebeheersing. De tekst op de kaartjes was getypt maar er waren met pen dingen bij geschreven. Hij stopte ze weg, pakte iets uit zijn tas, wendde zich van me af - ik was klaar om me te verdedigen en keek zo stiekem mogelijk naar wat hij aan het doen was. Hij slikte pillen uit een wit doosje, daarna stopte hij het doosje in een zwart etui. In Utrecht wurmde hij zich voor me langs de trein uit.
Bij de kerk op het plein boden zeven jongens in pak me champagne en oesters aan. Het was pas kwart over negen.
Op de terugweg zag ik dat de opticien bij het station adverteerde met de tekst 'Gediplomeerd en hulpvaardig.'

maandag 22 april

Dienstmededelingen

De fietstocht 'Fiets hier voor een asieldier' is afgelast door het asiel omdat er te weinig deelnemers zijn. Ze stelden voor om mee te doen aan een andere actie, maar ik kan ook zelf 70 kilometer fietsen en het geld laten staan. Dus dat lijkt me de beste optie. Ik zal een camera meenemen en achteraf uitgebreid verslag doen.
Verder komen er nog wat optredens aan. 17 mei speel ik (weer met Renée, weer alleen muziek / nieuw werk) in de Vrijplaats in Leiden, 22 juni treed ik met verhalen en liedjes op tijdens de Lange nacht van het korte verhaal in Utrecht, 19 augustus treed ik op tijdens het Noorderzon festival in Groningen. Ik ben de komende maanden ook beschikbaar voor huiskamerconcerten (met liedjes). En in mei doe ik een performance in de openbare ruimte, maar meer nieuws daarover volgt nog.

zondag 21 april

In Amstelveen ontmoette ik een schildpad

De schildpad zat te zonnebaden op het trappetje, met een achterpootje en het hoofd zo ver mogelijk uitgestrekt (op de tekening maakt het dier zich al op om het water in te vluchten).
Ook kwam ik op zoek naar een pen terecht in een oneindig winkelcentrum waar het duidelijk geen crisis was. De mensen die er liepen, leken niet op zoek naar een specifiek voorwerp. Voor sommige mensen is winkelen een hobby.
Onderweg zag ik bloesems. Weinig is zo wrang en treurig als bloesems, die er maar even zijn.

zaterdag 20 april

Twee bomen begroeten een lantaarnpaal

vrijdag 19 april

Vergadering

vrijdag 19 april

Humaan

Iedereen weet allang dat het Nederlandse asielbeleid niet in orde is. Kinderen worden opgesloten, mensen worden op straat gezet zonder dat ze ergens naar toe kunnen, andere mensen worden gevangen gezet zonder dat ze strafbare feiten gepleegd hebben, vluchtelingen worden slechter behandeld dan gevangenen, enzovoort. Wie dit een beetje volgt, leest het ene na het andere schrijnende verhaal. Omdat het een groep betreft die zichzelf (vaak) niet kan vertegenwoordigen (want hee, ze zijn hier illegaal), wordt er weinig aan gedaan. Ik neem aan dat Teeven de verhalen kent, ik neem aan dat Rutte ze ook kent. Oppositiepartijen willen dat het asielbeleid 'humaner' wordt. Humaan is een raar woord (dat ook gebruikt wordt voor de omgang met andere dieren, zo las ik een tijd terug dat de zeehondenjacht humaner zou moeten) omdat het ook gewoon 'menselijk' betekent en het asielbeleid is menselijk, laat zien hoe de mens is, lees de overige krantenkoppen er maar op na.
Het koningslied is in die betekenis ook heel humaan. Ik heb het nog niet durven beluisteren maar ik heb al wel de tekst gelezen (hier) en hoewel ik die niet helemaal begrijp (moeten wij WA veilig houden of hij ons?) en niet alle zinnen een duidelijke betekenis hebben, denk ik dat het veel zegt over hoe mensen in elkaar zitten en over het Nederlandse volk. Net als het taalgebruik van WA zelf (een mix van managementjargon, mislukte studentengrappen, normale Nederlandsheid en Beatrix).
Het mag allemaal wel wat minder menselijk.

donderdag 18 april

Wie ik vandaag onthield

Ik zag een man met vijf dochters, drie in de bakfiets en twee ernaast.
Ik zag de hond Adje en sprak kort met zijn mens.
Ik zag een onbekende bruine hond die te mager was maar wel heel energiek.
Ik zag de man van de Turkse supermarkt. Hij zei 'even de batterij opladen' omdat ik hem verteld had dat ik een tijdje niet bij hem was geweest omdat het zo druk was maar dat het nu rustiger was. Eigenlijk was ik steeds naar de Lidl geweest maar dat wilde ik hem niet vertellen. Hij zegt altijd aardige dingen. Niet alleen tegen mij, maar goed.
Ik zag twee mensen die een straat te ver liepen en weer terug gingen.
Ik zag een vlinder die waaide als een blaadje.
Ik zag bij het congres van de dierenartsen twee mensen die hun hondje mee de RAI in namen.
Ik zag twee nieuwe conducteurs op lijn 4.
Ik zag de aardige pakjesbezorger.
Ik zag de stenen duif op het kippenhok waarvan ik altijd denk dat het een echte duif is.
Ik zag de brutale merel en het koppeltje duiven dat aan de overkant woont.

woensdag 17 april

De setlist van gisteren: Roeiboot, Lauf der Dinge, It is OK, Bosch, The Tree, Dog Heart, Metaphor, Marry Me met Renée

dinsdag 16 april

Nieuwe liedjes

Vanavond speel ik in Nijmegen, samen met de legendarische Renée Stevense, zie voor details hier. Ik zal alleen nieuwe liedjes spelen (ik heb er ondertussen plenty) dus als je niet komt, mis je echt wat.

maandag 15 april

Slakkenlegers

In Florida rukken de reuzenslakken op. Hun huizen zijn zo sterk dat ze een autoband doorsnijden als die over ze heen rijdt. Misschien willen ze ons (net als de steenmarters) helpen in de strijd tegen de auto's.

zondag 14 april

Ze hebben in het Vondelpark heel vieze kabouters ingehuurd om het vuilnis op te ruimen

zaterdag 13 april

Investeer in Human en Filosofie Magazine

Natuurlijk juich ik meer filosofie in de krant en op televisie toe. Maar wat een onzin, dat 'investeer in filosofie' van Human en Filosofie Magazine. Ze hadden het beter 'investeer in Human en Filosofie Magazine' kunnen noemen. Dit gaat niet over denken maar over geld. Dat is prima, maar wees daar eerlijk over. 'U bent geïnteresseerd in filosofie. Dat is de reden dat wij u vragen te helpen om het voortbestaan van Human en zijn programma’s zeker te stellen. Dat kunt u doen door aandeelhouder te worden van Human. U investeert daarmee in filosofie en u helpt Human en Filosofie Magazine met de totstandkoming van het G8-project.' En dat hele 'stem op de filosoof naar uw keuze' - ga ze LEZEN. Ja, jullie zien het goed. Ik gebruik hoofdletters en dat doe ik nooit. Maar dit is echt te kwader trouw. De genoemde filosofen (en een heleboel minder bekende filosofen die ook goed zijn) wisselen al de hele tijd met elkaar van gedachten over de problemen van onze tijd. Je kunt daar toegang tot krijgen door hun werk te lezen, ze schrijven er namelijk over, en erover na te denken. Dat hoeft niet in hapklare brokken uitgespeld in een publieksdebat - mag wel, maar dat debat kan nooit het eigen denken vervangen. En dat filosofie als uithangbord wordt gebruikt om een omroep te redden en een tijdschrift te spekken lijkt me echt dubieus.

zaterdag 13 april

zaterdag 13 april

Confetti

Er ligt vaak confetti voor de ondergrondse afvalcontainer.
In de supermarkt kocht een man die in zichzelf praatte twee blikjes bier en een chocolademuffin.
Iemand wenst me een mooie dag. Mensen wensen elkaar vaak mooie en fijne dagen en op zich zit daar wel iets in - dagen zijn kostbare dingen, veel meer dan dagen hebben we niet, of liever gezegd: zonder dagen hebben we niets anders, ze zijn het scherm waarop dingen geprojecteerd kunnen worden.
Ik vraag me af of er al sinds vanochtend vroeg mensen voor het Rijksmuseum staan te wachten. Misschien fiets ik er straks naar toe om het te zien.
Ik kijk soms op de website van de NS zonder dat ik met de trein hoef omdat ik van treinen houd en het me gerust stelt om te lezen over aanpassingen in de dienstregeling, werkzaamheden en vertragingen.
Ik heb dit jaar meer films gezien dan in de vorige tien jaar bij elkaar. Maar ik houd nog steeds niet erg van film, ik lees liever boeken. Beelden zijn zo dominant en alles wordt getoond.
Op de radio hoor ik steeds een reclame waarin 'de blije lach van een oudere is natuurlijk onbetaalbaar' gezegd wordt. In de reclame is een oudere met een accent aan het woord, ze komt uit de provincie en gaat een dagje naar het strand.
Vannacht heb ik eindelijk goed geslapen. Ik droomde dat iemand me een gans en een kat liet zien die met elkaar bevriend waren. Ze liepen op een veldje bij een sloot, de gans had een vleugel om de schouders van de kat geslagen.

vrijdag 12 april

Raam

Het is warm in huis, we zijn ziek en maken schoon, het raam staat open, de spin is wakker. Het hagelt, eerst regende het, daarvoor was er mist. Ik heb de regen gemist en ik hou van mist. Het is warm en we zijn ziek, we slapen. Ik maak schoon. Ik doe het raam open, ik moet onthouden dat ik op de spin let als ik het later weer dicht doe. Mijn handen zijn verbrand door het hete water, de huid is droog. De hond is schoon, ze slaapt. We zijn nu rustig. Ik was ziek, nu maak ik schoon. Straks kan ik rustig zitten en koffie drinken en naar de regen luisteren die achter het open raam de tuin in valt.

donderdag 11 april

Oma's portemonnee

woensdag 10 april

Secretaressedagboeket

Volgende week donderdag is het weer secretaressedag. En wat is leuker dan je trouwe secretaresse te verwennen met een mooi boeket. Fleurop heeft er een aantal op maat gemaakt, zie hier (het is wel logisch ingewikkeld want 'opgewekt' slaat op de secreteraresse terwijl 'vrolijk' op het boeket slaat, 'georganiseerd' slaat waarschijnlijk zowel op de secretaresse als op het boeket). Mijn favoriet is Secretaressedagboeket Tulpenmand ('Je secretaresse neemt deze tulpenmand gemakkelijk mee naar huis.').

dinsdag 9 april

maandag 8 april

Een nieuw bed

In de wachtkamer zaten twee vrouwen die qua rugproblemen en agressie niet voor elkaar onder deden.
'Heb je het wel onder de kraan gehouden?' vroeg vrouw 1.
'Ja, ik heb het een half uur gekoeld. Maar die blaren krijg ik niet weg,' zei vrouw 2.
'Koelen is belangrijk, anders kan een eerstegraads een tweedegraads brandwond worden of een derdegraads.'
'Ik laat de dokter er zo naar kijken. Die weet het het beste hè.'
'Ja, dat zou je denken.'
(korte stilte)
'Het is bij mij net of er een plank tegen mijn rug getimmerd zit,' zei vrouw 1.
'Zit het ook bovenin?'
'Ja, ook bovenin, van mijn stuitje tot tussen mijn schouders.'
'Bij mij straalt het naar beneden uit.'
'Het zit helemaal vast.'
'Zal wel een ontsteking zijn hè. Daar ben je wel even zoet mee.'
'Ik hou nog even vol dat het gewoon stijf is. Tot de dokter wat anders zegt.'
(vrouw 2 reageert niet, vrouw 1 wacht even en praat dan verder)
'Iedereen zegt wat anders hè. De een zegt dat je een nieuw bed moet kopen, de ander zegt dat je oefeningen moet doen.'
'Ja, als je alles moet doen wat ze zeggen dan blijf je bezig.'
'En ik heb net een nieuw bed. Dus als dat het is kan ik er weinig aan doen.'
'O, je hebt je geld weer aan het verkeerde uitgegeven.'
'Nou, ik heb dat bed al anderhalf jaar. De klachten zijn pas van daarna dus ik denk niet dat het daarvan is.'
(langere stilte)
Vrouw 1 zucht, kijkt op haar telefoon. 'Half twaalf.'
Vrouw 2 kijkt naar de blaren op haar hand.
Vrouw 2 wordt opgehaald door de huisarts.
Vrouw 1 probeert oogcontact te maken met anderen maar iedereen kijkt naar haar of zijn schoenen. Ze zucht nog eens, en nog eens. Uiteindelijk komt de huisarts haar halen. Ze beweegt inderdaad alsof er een plank tegen haar rug getimmerd is.

zondag 7 april

De opdracht van de dag

Beschrijf een gebouw.

zondag 7 april

De vragen van de dag

Hebben we meer of minder onzin nodig, of gewoon betere onzin?
Zou er iemand zijn die genoeg tijd heeft?
Zou er iemand zijn die zich ergens thuis voelt?
(Bonusvraag) Wat is je lievelingswoord?

zaterdag 6 april

Kaal geworden kerstboompje

vrijdag 5 april

Ik voel me altijd net Rousseau als ik zo arm ben

Door aanhoudende / elkaar opvolgende ziektes van hond en kat heb ik sinds november meer dan 1100 euro aan dierenartskosten gehad. Nu geeft dat helemaal niet, maar mijn inkomen schommelt zo rond het bestaansminimum en van minder dan niks kan zelfs ik (toch getraind in armoede) niet leven. Tegen deze achtergrond wil ik nog eens mijn diensten en producten onder de aandacht brengen, dus ik heb ze op een rijtje gezet in de winkel. Kijk rond, koop iets, doe een donatie (zodat ik kan doorwerken aan mijn nieuwe roman) of denk aan mij als je (of het bedrijf waarvoor je werkt, of iemand die je kent) iemand wil inhuren voor een bepaalde opdracht.

donderdag 4 april

Oefening

Tijdens het hardlopen zag ik een groep oudere mensen in fluorescerende jacks die op mountainbikes een voor een van een heuveltje af gingen. Ze werden begeleid door een vrouw in een fluorescerende jas van de politie.

woensdag 3 april

NYC 2007

woensdag 3 april

Grond

In de wachtkamer van de dierenarts ontmoette ik een oudere vrouw. Haar kleindochter was in de spreekkamer met haar kat, de vrouw vertelde dat ze haar had geholpen de kat in het mandje te doen en dat ze ze met de auto had gebracht. De vrouw zag er netjes uit, goed verzorgd, aan haar ogen was te zien dat ze veel had meegemaakt. Ze vroeg naar de kat, ik vertelde dat hij uit Libanon komt en via Frankrijk naar Nederland is gekomen, dat hij hier nu al een tijd is. Ik vroeg waar zij vandaan kwam - we spraken Engels - en ze zei dat ze uit Oekraïne kwam. Ze vertelde dat ze daar een hond had gehad. Toen de hond dertien jaar oud was, werd hij blind en kreeg hij een auto-ongeluk. Het was winter en de grond was zo hard dat ze geen gat konden graven om hem te begraven.

dinsdag 2 april

Het vangen van iets wat door de lucht naar je toe gegooid wordt

Het moment voordat je iets begrijpt (voordat je het helder voor je ziet, zo helder dat je het uit zou kunnen tekenen).
Het moment voor iets valt.
Het moment voor je in slaap valt.
Het moment voor je valt.
Het moment voor iemand iets tegen je zegt wat de situatie verandert (maar waarin diegene je aankijkt zodat je het eigenlijk al weet).
Het moment voor je een besluit neemt (welk besluit dan ook).
Het moment voor je weggaat (ongeacht of je terug komt).
Het moment voor het moment waarop de ander leest wat je geschreven hebt, waarin je weet dat je de waarheid misschien dicht genaderd bent maar weer niet hebt weten te vatten en je opnieuw begint te schrijven, terwijl je weet dat je daarmee alleen uitstelt, terwijl je weet dat je te laat bent.

maandag 1 april

Hazen en schapen

Vanuit de tram zag ik een groep die bestond uit acht mensen, van wie er vier paashaaspakken droegen. De hazen hadden mandjes bij zich. Ze praatten geanimeerd met elkaar bij het stoplicht. Ik zag ze niet oversteken.
Vanuit de trein zag ik twee hazen op een veld voor Hoofddorp, en vlak daarna een groep schapen op een dijk. De schapen stonden in het licht.

zondag 31 maart

Weg

In de schemering maakten we een wandeling door het park. Op het bankje aan de rand van het veld zat een jongen met een iPhone, bij het doel van het voetbalveld stonden twee jongens ruzie te maken. Het mistte en de bomen waren donker. We liepen over het veld naar de vijver, de honden hadden kuilen gegraven, omgekeerde molshopen, het gras was kort en droog. Het water was stil, het waaide niet meer. Er kwam een vader met twee zonen en een hond, de vader en de oudste zoon speelden basketbal, de jongste zoon zocht naar stokken in de bosjes, de hond liep van de een naar de ander. De lucht werd dieper blauw, donkerder. De eenden vlogen in paartjes weg, hoog over de huizen.

zaterdag 30 maart

In plaats van eieren

zaterdag 30 maart

Ongeluk

Vanochtend moest ik aan de jongen denken die eind vorig jaar op station Holland Spoor is doodgeschoten door een politieagent, Rishi. Ik heb me toen verbaasd over het gebrek aan verontwaardiging. Misschien beschouwen mensen het als een tragisch ongeluk - dat is het ook, maar deze jongen lijkt te zijn doodgeschoten omdat hij er uitzag als een crimineel, dat wil zeggen: voldeed aan een bepaald stereotype beeld van een criminele jongen, inclusief de juiste huidskleur. Na zijn dood werd ook gezegd dat hij crimineel was, wat vervolgens niet waar bleek te zijn. Zijn familie heeft aangifte gedaan en het onderzoek loopt nog. Er zijn voor zover ik op internet kan vinden geen excuses aangeboden.

vrijdag 29 maart

Gezicht

donderdag 28 maart

Dagen

Pasen valt vroeg dit jaar. Omdat het koud is en omdat ik voor het eerst in vijf jaar geen vakken volg om het verloop van het jaar aan af te meten, de maanden te ordenen - het lijkt alsof die nog moeten beginnen. Ik denk steeds: ik moet goed opletten, dit weer komt niet vaak voor - het is koud maar tegelijk licht en het licht is lentelicht, geen winterlicht, het ruikt soms naar lente maar soms denk ik dat het weer kerst wordt, dat de afgelopen maanden nog moeten komen. Soms denk ik dat ik dat wil en dat ik dingen anders zou doen, soms denk ik dat ik blij moet zijn dat deze dagen achter de rug zijn en dat ik mijn hoop moet vestigen op wat kan komen.

woensdag 27 maart

meer hier

dinsdag 26 maart

Present

Gisteren zag ik eindelijk The Artist Is Present, de documentaire over de gelijknamige tentoonstelling van Marina Abramovic in het MOMA (hier). Het was natuurlijk een mooie documentaire die op een toegankelijke manier een overzicht geeft van haar werk, en dat is belangrijk. Maar de documentaire laat veel minder zien dan haar werk zelf laat zien, geeft een minder duidelijk beeld van Abramovic dan ze zelf geeft, hoewel het narratiever is, wat natuurlijk te maken heeft met de grootsheid van haar werk maar wat ook iets zegt over hoe in de ervaring van een kunstwerk een kunstenaar en een toeschouwer elkaar kunnen naderen.

maandag 25 maart

Publiek

In de tram waren de bezoekers van de Kamasutrabeurs vrijdag goed te herkennen. Zo goed dat ik dacht: de Kamasutrabeurs is vast begonnen. Mannen en vrouwen droegen leren broeken of strakke spijkerbroeken, sommige vrouwen droegen een te kort spijkerrokje (geen minirokje, een rare tussenlengte) met kousen tot over de knie (van de HEMA). Daarboven droegen ze een jack met een bontkraag of een leren jack. De mannen droegen stevige schoenen, de vrouwen stevige leren laarzen, meestal hoog. Ze straalden enthousiasme en moedeloosheid uit. Het enthousiasme in hoe ze praatten - vaak in dialect, met een zachte g - de moedeloosheid in hun kapsels. De meeste stellen liepen arm in arm over het plein naar de Europahal. Er waren ook mannen alleen, die liepen sneller dan de stellen.
Op zondag was het publiek wat gevarieerder. Er waren vrouwen met dreads en veel make-up en er waren clubjes mannen en gemengde clubjes. Ook zag ik jongeren. Iedereen had er zin in, zoveel was duidelijk.

zondag 24 maart

Om de paar uur

Om twaalf uur waren veel mensen onderweg. Een groepje jongens uit het studentenhuis op hoek stond bij hun fietsen - de jongens lijken zestien of jonger maar ze zullen toch al minstens achttien zijn. De laatste gasten verlieten het restaurant waar je in het donker kunt eten. Het licht was in de meeste woonboten nog aan. Mensen fietsten over de Amsteldijk, over de weg omdat die verderop afgesloten is en auto's op een weghelft geparkeerd zijn waardoor het fietspad moeilijk bereikbaar is. Bij de boten zaten twee eenden op een touw in het water. Uit een huis halverwege de straat klonk muziek.
Om twee uur waren mensen op weg naar huis. Een meisje verstond een jongen niet, ze fietsten achter elkaar en zij riep steeds heel hard 'wat'. Ze riep ook 'je lijkt wel een Turk'. Bij de overburen was het licht nog aan. In de woonboot met de fitnessapparaten was het licht ook nog aan. Toen we terug de straat in liepen, liep er een dronken jongen achter ons aan. De hond blafte. De jongen haalde ons in en zei gedag. Hij probeerde te glimlachen maar zijn gezicht vertrok in een dronken grimas.
Om vier uur was het licht nog aan bij de vrouw die op de bovenste verdieping van het huis naast me woont en die psychische problemen heeft. Dat heeft ze me nooit verteld, we zeggen alleen hallo, maar ik kan het aan haar zien. Verder was het stiller. Er waren nog steeds mensen op weg naar huis maar ze waren met minder en ze riepen minder. Ik hoorde ze niet meer over het water. De wind stond recht op de straat, ons haar wapperde en we gingen er gewoon tegenin.
Om zes uur begon het licht te worden, het donker was blauw geworden en er waren meer kleuren, openingen in de lucht. De boot aan het eind van de straat leek roze. Er liep een man die vroeg of laat was, ik denk vroeg, als ik hem aan had gekeken was hij een gesprek begonnen, hij droeg een degelijke jas en had een degelijke rugzak op zijn rug. Ik zag verder geen mensen die onderweg waren. Er waren wel eenden en meerkoeten onderweg of tenminste in beweging.
Om half acht was het licht en stil. Stil wat betreft mensen, er leken meer dingen te klapperen: borden van huizen die te koop stonden, hoezen van scooters, de bomen en fietsen maakten ook geluid.
Om half negen zag ik een hardloper. In het pand op de hoek waarin de gemeente tijdelijk gevestigd is om informatie te geven over het werk aan de weg en de brug verderop, was een man aan het stofzuigen. Ik zou daar graag eens naar binnen willen om koffie te drinken met de mensen die er werken of deel willen nemen aan een bespreking. Ik zou er zelfs willen werken ook al weet ik dat het tegen zou vallen.

zaterdag 23 maart

Misverstanden over veganisme

Ik heb een stuk geschreven over tien misverstanden over veganisme die ik vaak hoor. Je kunt het hier lezen en delen met je vrienden; het beoogt geen uitputtende lijst met argumenten te zijn maar wat inzicht te geven in hoe het zit, met de klemtoon op zaken die ik zelf belangrijk vind.

vrijdag 22 maart

Of het ergens anders beter zou zijn

Vannacht zag ik een rat bij een vuilniszak. Ik was opgetogen, ik zie ze zelden - toen het sneeuwde zag ik wel hun voetafdrukken in de sneeuw. Het gaat weer sneeuwen, zeggen ze, ze kunnen het weer ondertussen voorspellen maar niet controleren. Het heelal blijkt ouder dan gedacht. Ik was iemands naam vergeten maar nu weet ik hem opeens weer (Janine). Ik ga soep eten. Ik ben vandaag sowieso slecht in namen. De dagen lijken op elkaar. Dat is niet slecht, er zijn plekken om te schuilen, of eigenlijk situaties om in te schuilen. Wel heb ik zoals altijd naar de gekste dingen heimwee.