5 oktober
Mad
Tijdens het herschrijven van Postviral Creatures (een nieuw academisch boek dat volgend jaar uitkomt) kwam ik erachter dat het Routledge International Handbook of Mad Studies open access online staat en wel hier. Interessant voor wie nadenkt over de grens tussen gekte en normaliteit en hoe onze wereld mensen gek maakt.
4 oktober
Ochtend
3 oktober
Een DDR-brood van 36
"Het brood ging altijd mee", aldus Hagedorn. "Het hoorde op een of andere manier bij ons gezin. Het was duidelijk dat niemand er nog van zou eten, maar weggooien was uitgesloten." Hier.
2 oktober
Afdrukken, indrukken
Onderweg terug ben ik langs het Tate Modern gegaan omdat ik de tentoonstelling van Ana Mendieta daar graag wilde zien. Toen ik op de kunstacademie zat werd ik al getroffen door haar werk, en nu op een andere manier. Het is leuk als kunst met je meegroeit en van betekenis verandert. De tentoonstelling is echt een aanrader, het is heel mooi om alles bij elkaar te zien.
1 oktober
Dierenvertalen
Ik ben in Lancaster voor de conferentie 'Natures in Translation: AI, Ethics and Environmental Conservation'. Ik gaf een lezing over de politieke dimensies van het vertalen van dierentalen in de tijd van AI en luisterde naar veel praatjes van anderen over de gevaren van het vertalen met machines; taal, mogelijkheid en macht; (meersoortige) tijd en herinnering; en hoe we de stemmen van de dieren voorop kunnen stellen in onderzoek. Het was interessanter en kritischer dan ik verwachtte, ik ben blij dat ik erbij kon zijn. Het is überhaupt al bemoedigend dat hierover wordt nagedacht; de conferentie maakt deel uit van een groter onderzoeksproject, een samenwerking tussen mensen van vertaalstudies in Lancaster en dieronderzoekers aan de NYU. De dag eindigde met een performance (eigenlijk alleen voorlezen) van dichter Khairani Barokka, een interessante figuur.
30 september
Onderwegtip
Ik stap in Londen vaak over van St Pancras, waar de Eurostar aankomt, naar Euston Station, waar de treinen naar het noorden vertrekken. Dat is tien minuten lopen, maar meestal boek ik de overstap ruim vanwege mogelijke vertragingen. Voor wie dat ook doet heb ik nu een tip, namelijk het museum Wellcome Collection, tegenover Euston Station. Het is een museum over gezondheid en het lichaam, vandaag zag ik o.a. een kleine tentoonstelling over HIV activisme en eentje van Audrey Amiss, een kunstenaar die veel tijd doorbracht in de psychiatrie en daar ook werk over maakte (zie de foto's hierboven, maar ook tekeningen van bomen en huizen). Ze hebben ook een leuk café met betaalbaar vega en vegan eten. Te prefereren boven wachten op het station.
29 september
Vlieg
28 september
Weer een dag
Weer een dag.
27 september
Ilperveld
We hebben de ganzen uitgezwaaid.
26 september
Voor zolang
Tussen de dingen die Gebeuren ligt wat niet Gebeurt en alleen Bestaat. Je bent zo goed in Bestaan, je hoeft er niet eens bij na te denken. Als ik wakker word voel ik je pootjes tegen mijn gezicht.
Onder de tijd die voortgaat ligt de Al-tijd. In de Al-tijd zijn jij en ik voor Al-tijd samen. Ik vraag me wel eens af hoe het werkt, omdat er zoveel wezens samen in moeten zijn, maar dat is de verkeerde vraag. Want ik ken die tijd al, ik leefde erin, hoewel ik nu weer in een andere tijd leef.
Maar wat is leven? Niet wat Gebeurt. Niet wat Bestaat. Dat allebei en iets anders, iets onuitgesprokens. Iets wat ons wiegt en koestert, voor zolang. Voor zolang.
25 september
Tussen soorten
Ik bracht een bliksembezoek aan Hamburg om een lezing te geven op een conferentie met de naam „Zwischen Arten. Multispecies Relations in Philosophical and Religious Hermeneutics“ , georganiseerd door het German Pragmatism Network. Het was een vriendelijk en belangstellend gezelschap met ook veel jonge mensen die graag verder kritisch onderzoek willen doen naar de niet-menselijke dieren met wie we deze planeet delen. Helaas is er weinig institutionele infrastructuur voor wie zich wil verdiepen in dit onderwerp, daarom zijn dit soort conferenties belangrijk. Je vindt hier meer informatie.
24 september
Propagandakrant
Stichting Kapitaloceen (je weet wel) heeft een propagandakrant gemaakt. Ik heb daar ook een stuk voor geschreven, over niet-menselijke boeren. Je kunt de krant nu via hun site bestellen en direct wat land vrijkopen. Hier.
24 september
Sommige dingen zijn zo mooi
23 september
Gehoord in de publieke ruimte
'Ik ga echt geen belasting betalen, ik geef al zoveel aan goede doelen.' (Op de parkeerplaats bij het Twiske, door iemand op hoge leeftijd die er inderdaad uitzag alsof ze veel geld had om aan goede doelen te geven.)
22 september
Verboden
22 september
Ritueel
Een mooi verslag van de ochtendwandeling van Lee Ufan. Hier.
21 september
Acceptatie
In de krant lees ik dat de acceptatie van homoseksualiteit door tienerjongens in vier jaar tijd is gehalveerd. Ik woon in een dorp waarin de fatbike bij die leeftijdsgroep een hoofdrol speelt en er veel wordt gescholden over homo's dus het verbaast me niet, maar het is natuurlijk zorgwekkend en eigenlijk al belachelijk dat dit überhaupt een betekenisvolle vraag is. (Vergelijk de acceptatie van eb en vloed, van regen, van mensen met blond haar, van honden, van seizoenen, van liefde, van dood, van gras. Dingen die bestaan, die er altijd al zijn geweest (behalve mensen met blond haar en honden, die zijn wat recenter) in allerlei vormen, soms goed en soms slecht.) In Antropofascisme pleit ik voor het queeren van onze leefwereld als tegenwicht voor o.a. de manosfeer. We hebben goede (en meer) tegenverhalen nodig.
20 september
Egelthee
Vandaag leerde ik dat egels in de opvang bij De Bonte Piet egelthee te drinken krijgen. Met kruiden voor hun weerstand en spijsvertering. Dat klinkt als een kinderboek. En ook als een fijne herfstdrank voor mensen. Maak je eigen egelthee deze herfst, dat helpt.
19 september
Menigeen
Het waaide heel hard maar deze persoon hield zich stevig vast, hen krijgen ze er niet onder, een voorbeeld voor menigeen.
19 september
Dogs in paradise
Een mooie film van GC Heemskerk en Shani Leseman over de honden op Curacao. Hier.
18 september
Welkom Koos
Hamid (v) had een prognose van een paar weken tot een paar maanden. Het leek dus geen goed idee om haar aan iemand te koppelen omdat het voor haar vooral veel onrust zou opleveren. Dat was in februari en het gaat heel goed met haar, dus ter ere van Zmeu (meer vrienden, meer liefde) heb ik vandaag Koos opgehaald. Hij is bejaard en slechtziend en valt net als Hamid handen aan. Ze vallen elkaar niet aan, het gaat tot nu toe goed, ik hoop dat ze goede vrienden zullen worden.
17 september
In de stromende regen
Kami gaat tegenwoordig mee met joggen. We maken er dan een combinatiewandeling van, waarin hij ook kan snuffelen en spelen. Maar vandaag regende het daar te hard voor. Er was ook helemaal niemand om mee te spelen. We regenden doornat. Op het laatste rechte stuk kwamen we twee kinderen tegen. Een kind droeg een grote regenjas, duidelijk van een volwassene, het andere droeg waarschijnlijk haar jas, want het jack was hem te klein. Het was bovendien open, waardoor zijn judopak ook helemaal nat was. De kinderen renden ook, want ze waren te laat voor judo, en al rennend hadden we een gesprek, in de stromende regen. Het was een leuk gesprek. Ze vroegen zich af waarom Kami meeging met hardlopen en vertelden dat hun oppas te laat was, dat ze daarom nu te laat waren voor de les van de jongen. ‘Daar kan jij niks aan doen,’ zei ik. Het was vreemd dat er geen volwassene bij ze was, dus ik liep voor de zekerheid maar met ze mee naar de judoclub, hoewel ze erg goed leken te weten waar ze mee bezig waren. Kami vond het niet erg. Hij vindt weinig dingen erg en de dingen die hij erg vindt blijken vaak mee te vallen als ze eenmaal gebeurd zijn. Dat is een geluk voor hem.
16 september
White Kite, blue eyes
Maria Martelli, bij wie Zmeu en Miez werden geboren, schreef een mooi gedicht voor Zmeu. Zmeu betekent ook vlieger in het Roemeens.
White Kite, blue eyes
If you're not here, you're not here.
You could be on the windowsill, waiting for your neighbour friend.
You could be on the couch, between the quilts with your brother.
You could be on a fence, listening to a crow's croak,
until you hear the voice of your human and then
you run in leaps, climb on their shoulders and
caress their cheek with your soft tail.
If you're not here, you could be
at an art expo about pigeons.
You could be in the car, on the way to the sea, or
mid-play, belly up in the air.
You could be in the chilly forests of Sweden or
with your head between the teeth of a black dog
who loves you.
In my mind, you climb so high,
I confuse you for a cloud.
Your eyes
merge
with the sky.
Too high,
Kite.
Come winter, over your bat-like ears,
thin snow
might settle.
Come spring, over your white face,
small clovers
might grow.
If you are not here, will any be a four-leaf?
15 september
Het nu
De dierenartsassistente vroeg hoe het ging. Ik weet toevallig dat ze onlangs ook een kat heeft verloren. Ik vertel dat het na Pika's dood twee jaar duurde voor ik weer opknapte. Er is nu voor en na. Het is gewoon een kwestie van doorgaan, iets anders zit er niet op. Ze heeft tranen in haar ogen als we praten. Bij het afrekenen ruikt Kami even goed aan de kont van een man die dieetvoer komt kopen. Hij houdt daarvan, hij vindt het normaal, en omdat hij heel verstandig is laat ik hem zoveel mogelijk zijn gang gaan. Hij houdt ook van schoenen. Eerder die dag liep er een man over het voetbalveld met zijn schoenen in zijn hand, hij beleefde zijn eigen blotevoetenpad. Kami was volkomen geïntrigeerd door het paar in zijn hand, dat zou hij zelf wel willen hebben en hij zou er ook wel een rondje mee willen rennen, dus hij besloot de man te volgen. Omdat de man ook aan de telefoon was kon ik het hem niet uitleggen, maar misschien viel het hem niet eens echt op, zo bezig was hij met zijn beleving, zo helemaal in het nu.
14 september
Serieus nemen
Als iemand doodgaat is er altijd het verdriet van het missen en het verdriet over dat diegene het leven moet missen. Soms is het eerste groter, zoals bij Olli, die zo oud werd en zoveel had meegemaakt. Bij Zmeu is het tweede groter, ik vind het zo erg voor hem dat hij zijn leven moet missen. Tegen C. zei ik dat ik het leven nu niet meer serieus kan nemen. Je geeft het leven toch steeds weer een kans, probeert de logica van dingen in te zien, het noodlot te accepteren als het komt, het geweld en onrecht te verminderen, het leven ten goede te veranderen. Maar dan gebeurt er zoiets en blijkt het allemaal futiel, kan het ergste je zo overvallen, gewoon op een maandagmiddag. C. maakte er een tegeltje van voor de keuken.
13 september
Vorig jaar in Butzbach
12 september
De woordverliezen
Het nieuws kan me niet zoveel schelen op het moment, maar het is frappant om in dezelfde week te lezen dat Jetten een groot deel van zijn toespraken door AI laat schrijven en dat de taalvaardigheid van scholieren steeds verder achteruit gaat. Misschien kunnen scholieren de teksten van Jetten gaan schrijven. Voor wie benieuwd is naar de consequenties van beide ontwikkelingen: lees Een woord voor.
12 september
De kern
Sommigen van jullie vragen zich af hoe het met Miez (Mie-jes) gaat na de plotselinge dood van zijn broertje Zmeu (Zmee-juu). Miez en Storm, Zmeu's buurvriend, hebben allebei gezien wat er is gebeurd. Ik zag het aan hoe ze elkaar de volgende ochtend begroetten, en de buurvrouw vertelde dat Storm erg van streek was. Miez was de eerste dagen gespannen, net als de rest van onze gemeenschap, en sliep in Zmeu's mandje in de caviakamer. Miez betekent kern en het is een toepasselijke naam, hij is de kern van alles. (Zmeu is een Roemeense mythologische figuur die met grote stappen over de wereld loopt.) We hebben een nieuwe gewoonte ontwikkeld, 's avonds op de bank zitten met het zachte dekentje, lezen en dan een beetje samen slapen, en dat vinden we allebei prettig. Ik denk dat hij Zmeu net zo erg mist als ik, maar hij is erg dapper. En er komen duiven op de druiven van de buren af, dat geeft afleiding.
11 september
Hommel
Er zat een aardhommel op het pad. Hen was misschien aan het eind van hun levenscyclus, maar ik nam hen toch maar mee op zoek naar wat bloemen. We kwamen eerst distels tegen, maar die wilde hen niet, boterbloemen vielen meer in de smaak. We gingen van bloem naar bloem, hen dronk uit sommige terwijl andere waarschijnlijk al leeg waren, en liep daarna weer terug op mijn hand. Het was leuk om dat samen te doen. Na een tijdje kreeg hen de geest en vloog hoog op, voorbij de lijsterbessen, de sloot over.
11 september
Familiar
Toen ik achttien was, was The temple of my familiar van Alice Walker een van mijn lievelingsboeken. Een familiar is een dier dat bij je hoort, vriend en gids is, meer dan gewoon een metgezel, een soort spirituele metgezel en leider. Ik heb geen exemplaar meer en heb er een besteld om het weer eens te lezen. Daarna dacht ik: wat was er ook alweer met Alice Walker? Toni Morrison en andere Zwarte feministische schrijvers van die generatie staan volop in de belangstelling maar over Walker hoor je eigenlijk niks meer. Dus ik googelde wat en dat heb ik geweten. Walker verdedigde JK Rowling en werd/wordt gezien als een TERF (ook al kwam ze er later op terug), doet blijkbaar regelmatig antisemitische uitspraken en is fan van David Icke, Britse complotdenker. Dus dat valt een beetje tegen. Met het idee van de familiar heeft dit verder niet te maken, dat gaat vooraf aan het werk van Walker.
10 september
Hoe het gaat
De mensen vragen hoe het gaat. Ze willen bellen, appen, langskomen en dat is heel lief. Maar praten over hoe het gaat is weer een taak erbij en ik heb eigenlijk genoeg aan de andere taken. Wat schrijven, werk dat moet, met de dieren wandelen en zitten. Bij het grafje zitten, dat bijwerken. Ik moet hier uiteindelijk een verhaal van maken, want zo werken we als mensen. Maar nu valt het nog buiten de logische orde. Het lijkt alsof ik in een onechte wereld terecht ben gekomen, iets wat op een nachtmerrie lijkt. En tegelijk is het echter dan andere dingen die gebeuren.
Er zijn ook mensen die niet vragen hoe het gaat - de dood van een vader dwingt medeleven af, voorzichtige mails over of ik dit of dat. 'Mijn kat is doodgereden' betekent voor mensen blijkbaar iets anders, valt in een ander register van rouwverwachtingen, na een paar dagen ga je weer door. Maar door bestaat niet meer, er is nu voor en na en in het na moet alles eerst tot rust komen voor het weer normaal kan leren bewegen.
9 september
Yoga met Zmeutje
Zmeu deed altijd mee met de yoga. Hij vond vooral yin yoga leuk, dan kun je lekker tegen elkaar aan liggen, maar hij zat ook graag onder me als ik een downward facing dog deed of een bridge pose.
8 september
De kleur van zand
De honden en ik gingen vandaag naar Kijkduin, waar ik Pika's as heb uitgestrooid. Pika en ik wandelden er vaak toen we in Den Haag woonden, maar ik ben er sinds 2014 niet meer geweest. (We verhuisden in 2011 naar Amsterdam, ik had toen weinig geld en geen auto, dus daarna kwamen we er nog maar zelden. Maar het was wel een belangrijke plek voor ons.) De promenade is er niet op vooruitgegaan. Van klein en shabby is hij groot en tamelijk lelijk geworden, met allerlei fancy eetgelegenheden. Het strand was ook veranderd, door de Zandmotor, maar niet op een slechte manier. Het was breder en er waren twee meren, waar zeevogels uitrustten (ik zag vooral zilvermeeuwen en kleine mantelmeeuwen maar ook wat strandlopertjes) (en kraaien, maar die waren niet aan het uitrusten, die zochten eten). Het zijn Zmeu's kleuren, op het strand: het wit van het schuim in zijn vacht (berkenwit), de zandkleur van zijn oren, voeten en staart, het blauw van zijn ogen in sommige schelpen. Ik verzamelde nog wat stenen voor op zijn grafje. Doris vond het echt leuk dat we daar liepen, ze kwam het twee keer vertellen. Kami vond het ook voor herhaling vatbaar, hij durft steeds beter het water in.
7 september
Goed op je vriend passen
Iedereen heeft meegeholpen met de begrafenis, maar vooral Kami bekommerde zich erg om Zmeu's lichaam. Miez is meer een binnenvetter en hij heeft ook gezien wat er is gebeurd. Doris begreep het heel goed en ligt het liefst rustig boven om het te verwerken. Maar Kami ging steeds bij hem liggen toen hij een doos op een dekentje in de kamer lag zodat hun pootjes elkaar raakten en toen Zmeu in het grafje lag kroop hij naar de rand, zodat hij hem weer kon aanraken. Ook na het begraven bleef hij op hem passen. Ze waren heel goede vrienden. Zmeu zag iedereen als beste vriend of potentieel beste vriend, en Kami vond dat ook een goed idee.
Kami en Zmeu in betere tijden, mijn uitzicht als ik wakker werd.
7 september
Het omgekeerde van een wonder
Voor Zmeu
Wat is het omgekeerde van een wonder?
O engel met de zachte buik
O lichtste boodschapper van ja, toch, kijk maar, het is er al
Net toen het nooit meer beter zou worden kwam jij
O kleine broer in katvorm
O berkwitte goedheid met je winterblauwe ogen, broer van onze roodgroene broer
Wat is het omgekeerde van een spel?
O spinner van droomdraad
O beste vriend van beste vrienden
Je zette zulke grote stappen op de wereld. Nu kunnen we alleen nog in de afdrukken wonen.
1 september
Zmeu
Mijn liefste vriend Zmeu is dood. Hij is gisteren aangereden door een vrachtwagen voor het huis. Hij was de liefste (met zijn broertje), meest sociale en creatieve kat die ik ooit heb gekend, en de grappigste. Ik zal de komende dagen dus wat minder hier schrijven. Deze foto was vorige week met de honden, hij was heel goed bevriend met Kami (en kon ook goed opschieten met konijn Hamid en de cavia's). Ze sliepen elke nacht samen op het bed, hij sliep in mijn armen. Hier is de reeks foto's met zijn lieve broertje Miez, die nu alleen verder moet. We weten nog niet hoe dat moet.
31 augustus
Kleine passagier
Deze persoon zat op de weg ver van water dus we hebben hen een lift gegeven naar de dichtstbijzijnde sloot.
30 augustus
Mijn favoriete zwam is er weer
Ditmaal aan de andere kant van de stam. Hen begint het seizoen felgekleurd en wordt in de winter wit.
29 augustus
Onderweg
Er liep een kalfje over het fietspad naast de weg. Ik had na meerdere files door google maps een alternatieve route aangeboden gekregen – vijf minuten langer, maar zonder opstoppingen – en die geaccepteerd, ook al zou ik dan een paar minuten te laat aankomen. Ik had een halfuur speling. Maar toen we over een provinciale weg reden, zag ik het kalfje. Eerst dacht ik: wat doet die hond daar, is het een bouvier? Maar ik zag algauw dat het een kalfje was, heel klein nog, zwart, met krullend haar. Ik gaf richting aan en remde af, en reed het fietspad op. Voor me was een andere auto gestopt, de twee mannen die met fietsen achterop onderweg waren, waren al uitgestapt. Het was duidelijk waar het kalfje heen moest, een veld met koeien en kalfjes, dus we bewogen haar in de juiste richting. Toen ze uit de gevarenzone was, ben ik weer in de auto gestapt; de mannen hadden het onder controle (pas later dacht ik: had ik haar mee moeten nemen?).
Bij het festival waren de parkeerplekken vol en ik kwam uiteindelijk precies op tijd voor mijn eigen optreden aan, ik zou als eerste een paar gedichten voorlezen. Kami moest eigenlijk nog een beetje acclimatiseren en hij vond het ook niet heel prettig dat alle ogen op hem gericht waren, maar we kwamen er goed uit samen. Het festival – Het park vertelt – bleek een heel sympathiek groot buurtfestival in een park te zijn in Oosterbeek, met veel aandacht voor kunst, natuur en sociale thema’s. Het tweede optreden sloot daarbij aan, dat ging over spreken voor en met de natuur, aan de hand van een project over de Renkumse beek. Ik ging in gesprek met Mohammed Benzakour. Kami was meer op zijn gemak en vond tijdens het optreden een leuke vriend, een poedelvariatie. Na het gesprek had ik even tijd om backstage een kop thee te drinken – de backstage was in twee partytenten – en toen was het alweer tijd voor het derde optreden, weer met gedichten, op het grote podium in het midden van het park. Na afloop ging het regenen. Ik signeerde een paar boeken, duidelijk in de schaduw van Hans Dorrestijn, die grote witte sneakers droeg en vriendelijk met de personen aan de andere kant van de tafel converseerde. Kami maakte nog een paar vrienden, allemaal met krullen, en daarna reden we weer naar huis.
Het was nog steeds druk op de weg, Kami bleef een tijdje zitten om uit het raam te kijken, en rolde zich daarna op als een vosje om even te slapen.
28 augustus
Lintje
Ik ben tegen lintjes en alle andere koninklijke uitingen, maar was toch ontroerd toen ik las dat Anil van der Zee een lintje heeft gekregen van burgemeester Halsema. Anil is aan bed gebonden door ernstige ME en zet zich al jaren in voor medepatiënten. Hij is heel sterk, grappig, bescheiden en vooral noodzakelijk kritisch (onder andere over beleid dat gebaseerd is op achterhaalde medische ideeën en andere vormen van discriminatie). Op zijn social mediapagina's kun je heel veel informatie vinden, en een inkijkje in het leven van iemand die bijna niets kan en toch volhoudt. Ik vind het ook heel gaaf en ontroerend dat er een mooi stuk over hem op de website van de NOS staat, hier. En ik hoop dat het iedereen doet stilstaan bij de anderen in donkere kamers die liggen te wachten op onderzoek en zorg.
27 augustus
Kusama dood
Ze is wel 97 geworden. In The Guardian staat een mooie necrologie en in de NRC ook. Ik doe vandaag iets met stippen aan.
27 augustus
Euthanasie bij long covid
Eenvandaag besteedt vandaag aandacht aan euthanasie bij longcovidpatiënten. Je kunt het verhaal van Kelvin Latta, een van de mensen die euthanasie overweegt, hier lezen. Het is heel belangrijk dat hier meer aandacht voor komt, het laat zien hoe ondraaglijk het lijden van mensen met ernstige ME is. Zoals Vivienne Matthies-Boon zegt wordt dit lijden versterkt door de maatschappelijke onverschilligheid. We moeten ons echt om deze mensen gaan bekommeren.
26 augustus
Zelf schrijven
In mei was er een kleine literaire rel over Olga Tokarczuk, die op een conferentie had gezegd dat ze AI gebruikt heeft tijdens het schrijven van haar laatste roman. Ze zei ook dat ze na het boek waar ze nu aan werkt geen romans meer wil schrijven omdat die te veel moeite kosten in deze tijd en te weinig opleveren, en alleen nog korte verhalen wil schrijven. Later trok ze de uitspraken in, en zei dat ze AI alleen gebruikte om feiten te controleren (ik weet niet of het daar een goed instrument voor is, maar dat terzijde). Ik werkte vandaag aan Antropofascisme, waar ook een stukje over AI in staat, en moest er weer aan denken. Stel dat Tokarczuk echt met AI samen schrijft, waar zit dan de lol van het schrijven nog in? Schrijven is leven en je schrijft toch niet om een product af te leveren, maar om uit te vinden hoe het leven werkt, wat de moeite waard is, wat je zelf eigenlijk over dingen vindt. Ik vind haar een erg goede schrijver en kan me bijna niet voorstellen dat ze het schrijven zo neoliberaal ervaart. Misschien heeft ze er gewoon even genoeg van, dat zou ik wel begrijpen.
25 augustus
Uit de serie klokken in hotelkamers
24 augustus
Schoenen
Vossen in Canadees park stelen meer dan honderd schoenen van kampeerders. Hier.
24 augustus
Hoe een stervende ster oplost in de kosmos
Hier.
23 augustus
Stoofpeertjes
De buren hebben een boom waar stoofperen aan groeien en dus maakte ik vandaag voor het eerst in mijn leven stoofperen. Het is goed gelukt.
23 augustus
Tand per dag
Vorige keer dat ik in San Francisco was (2005) maakte ik deze website, het is eigenlijk een voorloper van het weblog (dat begon maart 2007, dus is ook alweer bijna twintig jaar oud) (wat een toewijding van ons hè, lezer!). Je kunt op de tanden klikken en op de meeste pagina's ook weer doorklikken naar andere pagina's, er zit van alles in verstopt, foto's en liedjes. Niet alle links werken meer maar wat wil je ook na 21 jaar. Er staan vijf (instrumentele) liedjes op, die kun je zoeken.
22 augustus
De mist boven Nob Hill
Wat hebben we nog te maken met de realiteit? We splitsen ons in tweeën, komen later weer samen met zelf en anderen, voegen en vervoegen ons. We verdwijnen, waaien in vlagen, trekken op, trekken terug. We komen van het water, we maken je onzichtbaar. We bestaan net zo vaak als we worden herhaald, in schrift, in beeld. We delen mede. We keren weder. We zijn steeds ander maar dragen toch een naam. We zijn de realiteit, we zijn echter dan jij, we waren er al, we zullen er zijn. We dragen gedachten, we dragen de pijn. We geven wie wil een gevoel. Zelf wensen we niet, waarom zouden we. Er is geen tijd zonder wij. Nu achterwaarts, wat is nog echt?
21 augustus
Uitkijkpost
21 augustus
Camp Miasma
Om wakker te blijven ging ik naar Teenage Sex and Death at Camp Miasma, een slimme film over hoe films werken en daarnaast een feelgood queer liefdesverhaal met Gillian Anderson (wat wil een mens nog meer). Ik raad deze film aan, het lijkt misschien een horrorfilm maar hij is niet eng.
20 augustus
Huis, dieren
In de NY Times staat een artikel over niet-menselijke dieren die huisdieren hebben. Maar wat ze beschrijven zijn vriendschappen, verstandhoudingen tussen wezens van verschillende soorten, waarin de een voor de ander zorgt of twee/meer wezens voor elkaar zorgen. Niet het systeem van gevangenschap dat mensen hebben opgetuigd. Dus hoewel het op zich interessant onderzoek is naar wie voor wie zorgt en welke vorm gezelligheid kan hebben, wordt het analytisch in een menselijk jasje gegoten. Nou ja, lees zelf maar.
20 augustus
In beeld
20 augustus
Herwaardering van de hippie
Mensen vragen me hoe het gaat met de Amerikanen in deze tijd. Aan A. schreef ik dat ze redelijk gelaten lijken. De mensen die naar het optreden kwamen bekommeren zich om hun buurt, doen aan klimaatactivisme of geven kinderen gratis bijles, onderhouden buurttuinen en ga zo maar door, en verder wachten ze vooral de verkiezingen af. Van taxichauffeurs hoor ik dat alles duurder en slechter wordt ('eerst moest ik zes uur per dag rijden om genoeg te verdienen, nu twaalf'). Als mensen horen dat ik niet uit de VS kom, bieden ze hun excuses aan voor de regering. Maar op straat, in de winkels en de parken en de musea lijkt het verder business as usual. San Francisco is natuurlijk niet representatief voor het hele land: op veel plekken maken hippies de dienst uit, met kleurige panden, die buurttuinen dus, vlaggen, posters en straatkunst. Het is een goed moment om de hippies te herwaarderen, dacht ik steeds. Er is een groter sociaal vangnet dan elders, zo hoorde ik dat daklozen een maandelijkse uitkering kunnen krijgen. Er is gratis yoga en in elke straat wel een buurthuis of plek waar ouderen elkaar kunnen ontmoeten. Taxichauffeur Dhavi (een oudere hippie) vertelde dat ze rondleidingen geeft in het Golden Gate Park, over de jaren zestig. Als mensen de aarde maar ontmoeten, zei ze, dan komt het goed. Ze maakte zich wel zorgen om AI, die zichtbaarder is in het dagelijks leven dan bij ons. Bijna alle posters in bushokjes gaan over digital twins en dat je beter geen mensen kunt aannemen maar AI-bots. Er rijden ook veel zelfrijdende auto's door de stad, soms zonder passagiers, waardoor het lijkt alsof ze auto's zijn die voor hun eigen lol deelnemen aan het verkeer. Dhavi omschreef de huidige politiek als evil, een woord waar ze duidelijk nog aan moest wennen. Ze zou zich het liefst niet bezighouden met politiek, maar nu kon het niet anders. Maar ze had hoop voor de midterms in november. Ik hoop dat die gegrond is.
19 augustus
De oceaan
Bij Sutro Baths, de overblijfselen van een groot binnenzwembad aan de oceaan, zag ik bruinvissen en bruine pelikanen. Op de rotsen net buiten de kust zaten verschillende soorten aalscholvers en op de sequoia's zaten allerlei kleine vogels, zoals gestreepte mussen en vinkachtige types die ik nog moet opzoeken.
Het schijnt dat er coyotes in het park wonen die voor je uit over het pad lopen, zeker als je 's avonds gaat. Nu waren ze er helaas niet.
Maar deze bomen waren er wel, en nog veel meer wezens. Het rook er ook bijzonder, naar voor mij onbekende naaldbomen.
19 augustus
Friet
Gisteravond werd ik geïnterviewd in de bibliotheek hier in San Francisco, samen met Anne Thompson-Melo, de vertaler van Zee Nu/Sea Now. We waren uitgenodigd omdat het Boek van de maand was in de bibliotheek. Ze hadden er een heel programma omheen gebouwd met leesclubs en thema-nieuwsbrieven. Het was een lief en aandachtig publiek, er was een boekhandel met boeken die mensen konden kopen (ze hadden hun best gedaan qua inkoop en bijna al mijn Engelstalige werk lag op de tafel), die waren in mum van tijd uitverkocht. De mensen van de Amerikaanse uitgever (Two Lines Press) hadden toevallig een bijeenkomst waardoor iedereen in de stad was, dus die waren allemaal gekomen. Het is altijd fijn om uitgevers te leren kennen. Na afloop aten we vegan burgers, we zaten in de tuin achter het restaurant en daar liepen behoorlijk wat muizen rond die we friet hebben gevoerd.
18 augustus
Aan de baai
1. Het mist in San Francisco.
2. 'Wanneer ga je weer terug?' vroeg de steward die Nederlands sprak. Helaas hadden we niet dezelfde terugreis.
2. De Uberchauffeur begon meteen nadat ik instapte heel vreemd tegen zijn pols te praten (al rijdend). Ik dacht: a) dit is een religieuze gek b) dit is een acteur die zijn tekst leert of c) hij praat tegen zijn moeder in zijn horloge. Hij keek aardig en open dus ik vermoedde c en dat bleek het ook te zijn. We hadden daarna een lang gesprek over kapitalisme, ongelijkheid, immigratie en zijn moeder. Hij bleek uit Azerbeidzjan te komen en woonde nu drie jaar in de States. Europa was beter, maar hij was hier nu eenmaal. Hij had zijn moeder, zoon en vrouw meegenomen. Zijn moeder wilde terug, ze kon hier niet lopend naar de winkel.
3. Ik ging naar het SF Moma en zag een paar bomen die de kunstwerken naar de kroon staken.
4. Het Moma hier is wel echt de moeite waard en de tijd gedraagt zich prima, kruipt voort, het is nog maar net middag.
5. Respect voor de bomen hier, die zo scheef recht omhoog moeten groeien in de steile straten.
17 augustus
Missen is ook de natuur
Het waren dagen vol dood. Ik gaf de kippen van de buren de afgelopen dagen te eten – Ronja en Pippi – en vond vrijdagochtend een van hen tegenover de pruimenboom, waarschijnlijk vermoord door een marterachtige want haar hoofdje lag aan de andere kant van het pad. Ik heb haar zusje naar haar lichaam laten kijken, maar het werd zo heet, dus ik daarna heb ik haar achter in de tuin begraven. Tijdens de wandeling van zondagochtend maakte Kami een muizensprong en ik dacht nog: een muis is veel sneller, hij zet af en komt neer, maar hij had de muis, die misschien al ziek was, maar nog niet dood, want het lijfje was nog warm. Die middag zag ik bij mijn moeder achter hoe in de binnentuin een tortel een ekster te lijf ging in een boom een paar tuinen verder, maar tevergeefs. De ekster vloog weg met een duivenkind. De tortel bleef nog een tijdje op de tak zitten, zocht, vloog uiteindelijk weg. Mensen zeggen dat dit de natuur is, maar zo is alle dood natuur, en dat maakt het niet minder erg. Ik weet niet goed hoe je kleine dieren moet eren. Over ze schrijven is wel het minste. De muis en de jonge duif kende ik niet. Dat waren gewoon wezens die ook het allerbeste verdiend hadden. Net als de duivenouder die het kind zo dapper verdedigde en hun overige familie en vrienden. De kip kende ik wel, het was een bijzonder vriendelijke en naar mij tamelijk bescheiden persoon. Haar zusje kwam veel meer naar me toe toen ze alleen was, om contact te maken. Er was iets ergs gebeurd, nu is ze alleen. De buren zullen wel nieuwe kippen adopteren. Maar wie altijd samen was met iemand blijft diegene missen, dat is met cavia’s ook zo, en Doris en ik hadden het er laatst nog over dat we Olli zo missen. Dat missen is ook de natuur, maar daar hoor je de mensen die zeggen dat het de natuur is eigenlijk niet over.
16 augustus
Danube
In The Guardian las ik een mooi artikel over de rivier de Danube in Hongarije, waarin de waterstand lager is dan ooit, dat goed laat zien wat er deze zomer met de rivieren (levengevende entiteiten) aan de hand is. Hier.
15 augustus
De schaal van een eiland II
Het nieuwe nummer van Humanimalia is eindelijk uit. Er staat een beeldessay in dat ik maakte als reactie op Scales Political van Sue Donaldson en Will Kymlicka toen ik op het Isle of Mull was in Knockvologan. En ik zag net dat er ook een bespreking in staat van Straying with street dogs. Hier.
14 augustus
Het bomenkantoor in Växjö
Vorige week liepen we langs dit kantoor. Misschien is het een kantoor waar je kunt overleggen met bomen die de bossen in de omgeving vertegenwoordigen. Of een plek waar de bomen zich inleven in de mensen. Of iets heel anders. We hadden helaas geen tijd om naar binnen te gaan en het zag er ook niet heel open uit.
13 augustus
In het pension
12 augustus
Goed nieuws
In The Guardian lees ik dat Britse onderzoekers mini-organen kweken om medicijnen te testen. Dat is betrouwbaarder dan proefdieren gebruiken en voor die proefdieren ook een grote stap vooruit. Hopelijk wordt dit heel snel op grote schaal ingevoerd en verder ontwikkeld en komt er dan eindelijk een einde aan de wrede proefdierindustrie.
11 augustus
Spelen
Omdat Kami heel graag met andere honden speelt, breid ik mijn hondige kennissenkring in rap tempo uit. Het meest populaire ras in mijn omgeving is de labrador. Gisterochtend kwam ik een kleine oudere vrouw tegen met een blonde labrador aan de lange lijn en een ballenwerper. Geroutineerd gooide ze tennisballen in het water, even geroutineerd haalde de hond ze op. Kami wilde met hem spelen, maar hij had geen aandacht voor hem. De vrouw vertelde me dat hij aan de lijn moet zwemmen omdat hij anders het water niet meer uitkomt. 'Vorige keer was ik drie uur bezig.' Kami en ik vonden het indrukwekkend. Een paar dagen geleden ontmoette ik al een labrador die achter speedboten aanging, vanaf de kant dan, en dan ook niet meer voor rede vatbaar was. Er lopen in de buurt ook een paar beagles met gps-trackers en meerdere tuigjes omdat ze achter de konijnen aan gaan. Maar die willen allemaal wel met Kami spelen. En wat buitenlandse honden met wie hij lang rent. Hij vindt kleine hondjes esthetisch heel geslaagd, daar wil hij goed naar kijken. Maar voor het spelen maken uiterlijke kenmerken hem niet uit, dat zit in een bepaalde speelklik. Hij weet trouwens ook honden die normaal niet zo van spelen houden vaak over te halen. En thuis speelt hij verder met Doris, urenlang, bank op bank af.
10 augustus
Variaties gratis te downloaden
De webshop van Uitgeverij HetMoet is gesloten, wat betekent dat Variaties op Aanwezigheid niet meer verkrijgbaar is in gedrukte vorm (voorlopig in elk geval). De pdf is wel gratis te downloaden, hier (ook voorlopig in elk geval).
9 augustus
Jarig en niet jarig
Vandaag zou mijn vader 84 geworden zijn. Hij viert het zelf niet mee, maar we denken aan hem en kijken met zijn ogen.
8 augustus
Stilstaan bij
Vandaag is het Severe ME Day, oftewel een dag om stil te staan bij mensen die ernstig ziek zijn door ME (zoals een deel van de mensen dat long covid kreeg na de pandemie). Je kunt op de ME-pedia lezen wat dat inhoudt, en op diezelfde site veel meer informatie over de ziekte vinden.
7 augustus
Het begin van een verhaal
Onderweg zie ik allerlei verhalen beginnen:
Op het wc-gebouw aan de Duitse snelweg staat in grote rode letters GOD IS DEAD.
Tegen de muur van de kamer in het gasthuis leunt een ladder met vier sporten, tot halverwege, hij gaat nergens naartoe.
In de berm van de snelweg staat een jonge ree te grazen.
Even verderop langs dezelfde snelweg (in Denemarken) nestelen zwaluwen achter de antivogelpinnen in de overkapping van een wegrestaurant.
De pensionhouder in Högsby vertelde dat hij op Erraid geweest is, het getijdeneiland bij Mull waar ik vorig jaar een dag doorbracht om te helpen de schapen op te halen voor hun wormen- en tekenbehandeling.
In Duitsland zoeken de schapen schaduw onder zonnepanelen.
In Denemarken regende het.
Ochtendzon, middagzon, avondzon.
6 augustus
Ode aan de snelwegbomen
Lieve snelwegbomen, jullie zijn met zovelen, staan in kou en hitte, regen en zon, wind en stilte, nacht en dag, seizoen na seizoen naast de wegen om te helpen met zuurstof en uitzicht en goedheid en tegenwicht, en blaadjes, en schaduw, en schors. Het is jullie leven, en het onze, dat voorbijgaat.
5 augustus
We leren de vroege ochtend goed kennen
4 augustus
Arme Odysseus
Wat is The Odyssey een erge film. Ik had al verwacht dat het erg zou zijn, maar het was nog veel erger. Penelope is een met veel overtollige adem pratende huisvrouw die niet zou misstaan in The Bold and the Beautiful in plaats van iemand met een innerlijk leven en actorschap, Odysseus is een vechtgrage maniak met in plaats van de spitsvondigheid die hem kenmerkt een baard die zijn wijsheid moet uitbeelden, Tiresias is een bordkartonnen Suffe Oude Man zonder listigheid of inzicht (wat de clou van dit personage is), de schoonheid van de verhalen is verdwenen in een mengelmoes van zand, lawaai, grote groepen hijgende mannen met veel spieren en gevechten tussen die hijgende mannen. Alle mooie stukjes missen, van de Sirenen horen we niks, het is alleen maar zielig en naar hoe het met de Cycloop gaat, de enige die een beetje door de beugel kan is Circe omdat ze de koppen van mannen heel mooi in varkenshoofden masseert, maar de seks tussen haar en Odysseus die echt uitmaakt voor dit verhaal is verdwenen waardoor ook dit een random ontmoeting is in een serie platgeslagen random ontmoetingen. Het geheel is sowieso overgoten met een heteroseksuele conservatieve patriarchale saus waar G.I. Joe jaloers op zou zijn (terwijl de Grieken juist zo’n rijk begrippenkader hebben voor soorten vriendschap en andere relaties en bovendien een biseksuele standaard hadden). Als je een actiefilm wil zien zijn er veel betere keuzes. Lees hiervan liever het verhaal nog eens.
4 augustus
Kami's staart
3 augustus
Tentoontips
Vandaag zag ik Godsworth van Jesse Darling in de Oude Kerk in Amsterdam en Judy Chicago in het Joods Museum in dezelfde plaats. Als je in de buurt bent en een paar uur over hebt zijn beide tentoonstellingen de moeite waard. Darling maakt van het binnenste van de kerk een bouwplaats met veel zand en takken in ijzeren constructies en dat is eigenlijk heel logisch. Het is de tijd van na de ecopolitieke ramp (of beter gezegd: tussen rampen) en tegelijk is het het afbreken en opbouwen waar we als mensen de hele tijd mee bezig zijn, van religie en cultuur en alles wat we naar onze hand kunnen zetten en niet naar onze hand kunnen zetten. Het werkt echt goed in de ruimte, ik zag daar een paar jaar geleden Meredith Monk maar die kon niet op tegen het gebouw. Van Chicago zijn vooral tekeningen en schilderijen te zien, en werk waarop ze gekleurde rook in natuurgebieden laat stromen. Qua beelden neigt het regelmatig naar kitsch, en zoals anderen schreven zou een dialoog met het werk van kaersenhout en andere kunstenaars die terecht kritisch zijn over wit feminisme het inhoudelijk veel interessanter hebben gemaakt, maar tegelijk heeft ze wel iets verschoven en laat de tentoonstelling zien hoe moeilijk dat verschuiven is (en dat kun je in je hoofd naar andere takken van strijd vertalen). Ik heb er ook om gelachen.
3 augustus
Klimaatbranden
Er staat vandaag een goede column van Carolina Trujillo in de krant, over de tenenkrommende verslaggeving omtrent de bosbranden in Europa, hier. Als aanvulling: de dierlijke slachtoffers ervan worden ook vrijwel nergens genoemd, en de link met de vee-industrie - een van de meest vervuilende industrieën wereldwijd - wordt al helemaal niet gelegd.
2 augustus
O o o o o o
1 augustus
De hele dag samen spelen
1 augustus
Vieren en opeisen
In de NRC lees ik over de Canal Parade: 'Langs de grachten staat het rijendik met uitgedoste feestgangers van over de hele wereld, die hun seksuele en genderidentiteit vieren, of (dagjes)mensen die simpelweg op het kleurrijke feest af zijn gekomen.' Maar je viert echt niet je genderidentiteit of seksuele identiteit, dat slaat nergens op (ik weet dat er ook een feest is voor mensen met rood haar). Wat gevierd wordt en opgeëist wordt is vrijheid - het is in gelijke mate vieren en opeisen. Niet de vrijheid om 'jezelf te kunnen zijn' - dat is epistemologisch dubieus en moreel vaak ook niet aan te raden - maar om keuzes te kunnen maken die tegen de norm indruisen. In een tijd waarin die norm opnieuw gestalte krijgt, inclusief meer vrouwenhaat, homohaat en algemene haat tegen Anderen is dit een belangrijk verschil. Het gaat er niet om binnen het systeem dat draait om identiteit te worden geaccepteerd, de extreme nadruk op identiteit (Ik, Wij, Ons Volk, Ons Land) is deel van het probleem. In het kader van de zichtbaarheid (van de mogelijkheid) is het trouwens wel heel goed dat Rob Jetten meevoer. Moge de vrijheid groeien in alle richtingen, voor alle wezens.
1 augustus
Wereldlongkankerdag
Het is vandaag Wereldlongkankerdag. Een ziekte die vaak pas wordt gediagnosticeerd in het eindstadium, en waar veel vooroordelen over bestaan. Zoals dat alleen oude mensen het krijgen die roken. Terwijl er juist een toename is aan jonge vrouwen die longkanker krijgen (niemand weet waarom, misschien heeft luchtvervuiling ermee te maken), vooral binnen de groep die niet rookt. Ook mensen die wel roken hebben deze ziekte niet verdiend, want verslaving is ook een ziekte. Mijn vader ging eraan dood en nu heeft goede vriendin M deze ziekte. Van haar is de tekening bij deze post. Heb je zelf klachten, laat je niet afschepen. En laten we hopen dat het onderzoek naar behandelingen een beetje opschiet.
