archief
evameijer.nl

 

 

21 februari

Deze jongen kreeg het deksel van het voerblik en at zich in mijn afwezigheid een paar kilo zwaarder

 

 

20 februari

Kijktip 1 en 2

Het is waar maar niet hier - een leuke goeie documentaire over neo-dadaÔstische kunstenaar Dick Verdult (tot de 28e te bekijken). Heart of a dog van Laurie Anderson is tot en met de 22e via de website van de NPO te bekijken, en wel hier.

 

 

19 februari

Gisteren stonden haar oren voor het eerst allebei overeind

 

 

18 februari

Denken, lezen, schrijven, lezen, denken

Op de website van Athenaeum staat een klein interview over mijn werk. Hier.

 

 

17 februari

Een kamer

In Journal of a solitude, het dagboek dat May Sarton bijhield in 1972 en 1973, lees ik dat de wereld toen ook al zo veranderde, en dat alles zo snel ging. Sarton zoekt steeds naar stilte (in de vorm van afwezigheid van de buitenwereld), omdat haar innerlijke wereld fel is en roerig. Mensen, zeker de meer gevoelige, hebben tijd nodig. Maken heeft ook tijd nodig trouwens, lege ruimte. Ik ben nu mijn proefschrift aan het afmaken (ik ploeg door velden tekst in de hoop de ruimte tussen wat er staat en wat het moet betekenen zo klein mogelijk te krijgen) en die concentratie loopt ook door als ik wat anders aan het doen ben. Lege ruimte is er dus niet. Dat is niet erg: het is een eigen wereld, met eigen wetten. Soms mis ik alleen de kleine nieuwe dingen die me kunnen optillen en alles even op een andere manier laten zien.

 

 

16 februari

Aanbieding

Mijn cd's The things a girl should do en A long way zijn tijdelijk voor maar 5 euro (ex. verzendkosten) te koop. Je kunt ze hier beluisteren.

 

 

15 februari

Cassis

Voor het fietsenrek bij de Media Markt in Osdorp lag een blikje. Het lag precies op de plek waar ik mijn fiets altijd neerzet. De rest van het rek was bijna leeg. Toch wilde ik mijn fiets weer ongeveer daar neerzetten. Ik liep om het blikje, en zette mijn fiets neer zonder het aan te raken, net een beetje schuin (nu lijkt het net alsof ik hierover nadacht, maar eigenlijk ging het vanzelf). Het is een heel lang fietsenrek, heel lang en leeg altijd - ze gaan in Osdorp niet vaak met de fiets -, en mijn fiets stond precies waar het blikje lag, cassis was het, van een B-merk.

 

 

14 februari

 

 

13 februari

Sneeuwbal

Tijdens het hardlooprondje gisteren met D (als deel van haar socialisatie, ze heeft in de tijd dat ze voor mij kwam flinke angst ontwikkeld) gooide een jongen van een jaar of 15 van dichtbij een sneeuwbal tegen haar aan. D schrok zich dood, ik ging naar hem toe en legde hem uit dat zij bang is, dat honden dit niet begrijpen, dat hij moet opletten naar wie hij gooit. De jongen keek me niet aan, liep weg voor ik uitgesproken was, draaide zich even om en gooide nog hard een sneeuwbal naar ons. Ik pakte mijn telefoon om een foto van hem te maken en liep achter hem aan. Op de hoek dacht ik: laat gaan. Ik ben niet te beroerd om met iemand op de vuist te gaan als dat nut zou hebben, maar ik weet niet of dit nut zou hebben en bovendien stond ik daar met een hond die haar staart tussen haar achterbenen geklemd had (ik word altijd heel kwaad als iemand mijn honden - of andere beesten - wat doet en denk vaak: gelukkig heb ik geen vuurwapen).
In de film Heart of a Dog vertelt Laurie Anderson dat haar Boeddhistische leraar zei dat je als je iemand verliest niet moet huilen, niet verdrietig moet zijn, en in plaats daarvan iedere keer als je aan iemand denkt (en eigenlijk moet huilen) iets moet geven. Ik ben niet tegen huilen, maar ik vind het wel belangrijk om iets te doen met bepaalde ervaringen. Toen mijn kat vorige zomer doodging heb ik me aangemeld als vrijwilliger bij de zwerfkattenclub (en een artikel geschreven over dieren en euthanasie). Van gewonde dieren die ik op straat vind maak ik vaak een tekening. Soms organiseer ik een lezing ergens over of een congres of ik schrijf een boek of ik ga de straat op. Geld geven kan ook altijd. Voor de jongen van de sneeuwbal twijfel ik tussen Bont voor Dieren en een educatieprogramma - ik denk dat het een donatie aan het eerste wordt.
Hiermee wil ik niet zeggen dat er altijd iets goeds van iets slechts kan komen want ik denk eigenlijk dat er allerlei dingen zijn die zo slecht zijn (de vee-industrie, de situatie in gebieden in SyriŽ, etc etc - onze samenleving is gedrenkt in geweld) dat er helemaal niks goeds van kan komen. Maar wij zijn ook weer niet machteloos.
Je kunt vaak iets doen, doe iets.

 

 

12 februari

Wortels

De sneeuwmannen op het pleintje voor de school om de hoek maakten hond D. gisteren twee keer ontzettend aan het schrikken. Vannacht heeft iemand ze in elkaar geslagen. De honden renden vanochtend vroeg op de resten af, zochten de wortels die als neus hadden gediend tussen de brokstukken vandaan en knaagden die met smaak op.

 

 

11 februari

Schiedam

Google maps heeft er zin in vandaag.

Schiedam heeft er Łberhaupt zin in.

 

 

10 februari

Op een veld op een woensdagavond

Bij de cursus ontmoetten we een Belgische hond die 3,5 jaar aan de ketting had gelegen en nu constant zijn best deed het begrip 'vreugde' uit te beelden, een mederoemeen die regelmatig in het dierenziekenhuis terecht komt omdat ze junkenpoep heeft gegeten, een klein hondje met enorme oren dat alle oefeningen goed meedoet, een blaffende harige springhond, en nog wat andere honden en mensen. D ging vooral steeds braaf zitten, ze houdt van zitten. Liggen wou ze niet, het was weer even eng, zeker toen er een trein aan kwam en alle andere honden gingen blaffen - ze blafte niet mee maar ging bibberen en daarna was haar aandacht weg. Nieuw was dat ze met de anderen ging spelen, ze voelde zich in ieder geval blijer dan bij aanvang van de vorige cursus.

 

 

9 februari

Omleiding

Het was druk in de tram en hij reed om omdat iemand bij het Leidseplein een handgranaat een cafť ingegooid had. D en ik waren op weg naar de eerste les van onze nieuwe cursus (Vervolg I) en ik was zenuwachtig omdat ik dacht dat we niet op tijd zouden komen - er zijn ergere dingen, maar ik kom niet graag te laat (soms denk ik dat ik dat moet oefenen: anderen zijn heel vaak te laat, ik eigenlijk nooit; ik vind het een onverantwoorde claim op andermens tijd terwijl ik het zelf vaak niet erg vind om te wachten). We waren achterin gaan zitten omdat daar wat ruimte is voor een hond. Toen ik opkeek zag ik in het halletje bij het hokje van de conducteur iemand staan van wie ik ooit veel hield. Zij zag mij ook, we keken elkaar aan - tenminste dat denk ik, zeker weet ik het niet want ze ziet niet goed en is verstrooid. Ik wendde mijn gezicht af, het meisje naast me wilde D aaien dus ik moest haar uitleggen dat dat niet zomaar kon. De tram reed door en na een tijdje vergat ik wie ik had gezien, tot mijn ogen het halletje weer ingingen en haar rug zagen. Ze stapte ergens bij het Leidseplein uit, denk ik, ik zag het niet, op een gegeven moment zat ze er gewoon niet meer.

 

 

8 februari

Mysterie

Toen ik na een lange middag bij de kattenclub thuis kwam, vond ik in de hondenmand een paar snippertjes. Het waren resten van een DHL-briefje. Het deeltje met het nummer van het huis waar het pakketje in mijn afwezigheid bezorgd was, miste. Ik denk dat ze dat opgegeten hebben.

 

 

7 februari

Westfries Museum II

Tafereeltjes uit de tijd dat mensen nog geen gezicht hadden.

 

 

6 februari

Westfries Museum

 

 

5 februari

Wit

Mist trok de bomen steeds terug de verte in, het witte in. Ik ken het stuk dat ik fietste, maar wist doordat ik maar een paar meter vooruit zag steeds minder goed waar ik was. Ik verbood mezelf foto's te maken, ik moest gewoon kijken. Naar een wereld die in de vorm van een paar bomen steeds bij me bleef en steeds veranderde. De clou is je daar thuis te voelen, in die paar meter zicht, nieuwsgierig blijven naar wat erbuiten is maar het niet willen vastpakken. Vastpakken is sowieso vaak geen goed idee: de geschiedenis die aangroeit is niet van jou. Wielrenners doemden op, eenden, en toen vijf vissers, netjes op een rijtje, die ik stuk voor stuk uitschold voor loser - net hard genoeg om het ze te laten horen. Je stuurde een berichtje toen ik langs de volkstuintjes fietste, alweer bijna thuis, ik schreef je terug - het was stil, zondagochtend, ik hoefde maar af en toe op te kijken om nergens tegenaan te fietsen.

 

 

4 februari

Ondertussen in de slaapkamer

 

 

3 februari

Iets ouds dat zich aan het nieuwe hecht

Ik keek lang naar de bloemen en koos uiteindelijk voor anemonen, diep rode. Een oude man in een statige beige jas blokkeerde het pad naar de kassa, ik wrong me langs hem heen. Het stonk, ik rook even aan de bloemen of zij dat waren maar het was de man. Hij deed nog steeds geen stap opzij. 'Het bloed van Adonis,' zei hij. Hij stonk ook verschrikkelijk uit zijn mond. Zijn dochter riep hem, of hij dan geen amaryllissen wou. Ik rekende de anemonen af, met hun donkere gezichtjes, de man keek me niet meer aan, misschien was hij al vergeten dat hij iets gezegd had, ik weet het niet.

 

 

2 februari

Waarschijnlijk is bewaren altijd maar beperkt mogelijk

'Ik probeer de dromen te bewaren,' zei de schrijver die na mij geÔnterviewd werd, en aan die zin bleven mijn gedachten haken. Romans beginnen in het schemerige gebied tussen weten wat je wil zeggen en dat nog niet weten, doemen dan steeds helderder op - maar dat kost tijd en toewijding, vertrouwen in iets dat helemaal nog niet bestaat en dat misschien ook nooit zal doen. En steeds moet je weer terug naar die plek waar je het niet helemaal weet, steeds moet je eigenlijk weer beginnen, pas op het laatst zijn dingen duidelijk, en dan nog maar alleen vanuit mijn perspectief.
Ons publiek bestond vrijwel helemaal uit vrouwen. Een van hen zei tijdens het signeren 'ik vind haar toch zo'n schatje' tegen de anderen - ze klopte erbij op mijn schouder en keek alsof ze me zelf had uitgevonden. Ik voelde me wel gewaardeerd. De andere schrijver en ik kregen een huis van chocola cadeau, of eigenlijk alleen een voorgevel, in de trein at ik de helft ervan op. De andere helft heb ik in het keukenkastje gelegd, ik was het eigenlijk alweer vergeten, tot ik dit nu opschrijf.

 

 

1 februari

Het zingt alleen voor jou

Soms kun je muziek horen in het afremmen van de trein, echt waar, luister maar.

 

 

31 januari

Nieuwe vriendjes

Ruud

Heksje

Toby

 

 

30 januari

384.400

In de Ketelfactory te Schiedam is de tentoonstelling It can talk in any language in 384.400 kilometer van de Weense kunstenaar Sarah Pichlkostner te zien en dat is een echte aanrader. Gaat dat zien mensen, en neem uw vriendjes mee.

 

 

29 januari

I fell for no reason, no reason at all

 

 

28 januari

Hazen

IJs ontdooit traag en onregelmatig. Het wordt hier nooit oud, toch geeft het die indruk. Hetzelfde geldt voor water. Ik fiets langs weilanden waar hazen rennen (alleen - ik zie er twee) en denk aan gras vlak voor mijn neus, de grote open lucht. In een huis zitten een man en een vrouw met allebei een blauw mondkapje op tegenover elkaar aan tafel. In het volgende huis zitten twee blonde koningspoedels naast elkaar op een beige bank. Het licht is blauwer dan de afgelopen dagen, lijkt ouder. Ik probeer de ruimte in mijn hoofd in te laten nemen door wat ik zie (weilanden, huizen, koningspoedels, namen, een dode kuifeend, een meerkoet die een andere meerkoet de weg op jaagt, wielrenners, een wandelende vrouw die lang naar me kijkt) en voel (trui, jas, warmte, kou) - dagen zijn heel vaak als vroeger, het buiten als toen ik vroeger buiten kwam, ze ruiken heel vaak naar vroeger. Bij de brug stop ik om een foto te maken, het water is niet zoals ik het in beeld zou willen en ik fiets door. De stad is er alweer, ze hebben nieuwe fietsrekken bij het station gezet - een trein vertrekt, hij rijdt boven mijn hoofd langs.

 

 

27 januari

Hoe je ons de tijd liet zien

 

 

26 januari

Verderop in de wereld

Noorwegen wil Finland een berg geven.
Een filmpje over de laatste diatomist.
Mensen breien truien voor olifanten die het koud hebben.
Greenpeace activisten hangen een doek met 'resist' boven het Witte Huis. (Ik neem aan dat jullie de beelden van de Women's March allemaal gezien hebben.)

 

 

25 januari

En iedere dag is een nieuwe dag

1. Vandaag is het de eerste verjaardag van Doris. We hebben veel gewandeld - er waren in het park genoeg vrienden om mee te spelen -, ze mocht Pika's verjaardagstuigje aan en kreeg als voorgerecht bij het avondeten een lekkere vegaburger op een mooi bordje. Zij heeft geluk gehad - de meeste straathonden in RoemeniŽ overleven dat eerste jaar niet (en wereldwijd trouwens ook niet). Ze vond het zingen trouwens heel erg leuk, vooral het 'hoera' aan het eind.
2. Ik ben bezig met het afmaken van mijn proefschrift - daar ben ik al even mee bezig en het duurt nog wel even, omdat wat er staat precies moet zijn en alles er zoveel mogelijk in moet staan. Dat klinkt algemeen, maar dat is het niet. Ondertussen lees ik op twitter dat meneer Trump de wetenschap aan banden legt - stukken over klimaatverandering en milieuproblematiek mogen pas gepubliceerd als hij het zegt - en de publicatie van feiten over het milieu via twitteraccount van een National Park heeft gestopt. Het is zo belangrijk om onderzoek te doen dat de macht onwelgevallig is en om dat onderzoek onder de aandacht te brengen - dat laatste is een van de redenen waarom ik zoveel conferenties organiseer.
3. Olli at toen ik weg was een gat in een zak voer die in de hoek van de keuken stond. Ik had de zak niet gezien. Hij at er een kilo brokken uit, ik kreeg hem later nauwelijks over de trap mee naar beneden. Langzaam waggelde hij mee naar huis. Ik sliep zonder oordoppen, zodat ik het zo kunnen horen als hij erge buikpijn kreeg.

 

 

24 januari

Paden

Ik las over de cyanometer, een instrument dat meet hoe blauw de lucht is, en daarna over iemand die probeerde dat in woorden te vangen. Ik zag het blauw ook zelf, voor het dichttrok, grijs over grijs, dikke lagen tot aan het einde van de dag. Het is wel weer langer licht, de dagen rekken zich wat uit.

 

 

23 januari

Voorbij Zaandam

 

 

23 januari

Informatie

In het NRC Handelsblad stond een stuk over informatie als fundamentele bouwsteen van het universum, inclusief de tijd en de zwaartekracht. Die informatie kun je meten en opsporen, maar wat informatie eigenlijk is, weet niemand (de mogelijkheid van structuur of metafoor wordt in het stuk niet geopperd - uiteindelijk zijn alle feiten die in de taal gevangen zijn misschien metaforen). Je kunt het hier lezen.

 

 

22 januari

Openingen naar een andere wereld

 

 

22 januari

Bergen

Vannacht droomde ik dat mijn hond een week op vakantie naar Zwitserland ging met een onbekende vrouw. Ik vond het niet leuk maar het was al geregeld. Ze gingen wandelen in de bergen.

 

 

21 januari

Nieuw sterrenstelsel

 

 

20 januari

Vegan tosti

Ik ben aan het experimenteren met recepten voor een veganistische tosti - de beste vulling is tot nu toe vegan kookroom combineren met vegan mayo (gelijke delen, of wat je lekker vindt), en dan edelgistvlokken toevoegen tot het een stroef papje is. Misschien vind ik de komende tijd nog wat beters, dan laat ik jullie dat weten.

 

 

19 januari

Starry skies

 

 

18 januari

Manieren om een ochtend te beschrijven

1. De verwarming, voetstappen van de buurman van tweehoog op de trap - de voordeur, een brommer door de straat, een auto, de ademhaling van de hond, de geiser, mijn vingers op het toetsenbord, een fiets die van het slot gehaald wordt in de steeg, een merel (het is nog donker), vooral de verwarming eigenlijk, met boventonen, en die vingers op het toetsenbord.
2. De routine: knuffelen met D, knuffelen met O, voer in de week zetten, wandelen, honden eten, koffie, werk, boterhammen roosteren.
3. Een droom die onderbroken wordt - het was iets met jou, ik wist het nog toen ik wakker werd. Iets met een roltrap en dingen die geregeld moesten worden.
4. Ik lees dat dieren in Mexico Stad rechten krijgen, het onduidelijk hoe en welke en wat het betekent, dat nijlpaarden door geur communiceren (in de poep) - dat was al bekend en wordt als nieuws gebracht, Chelsea Manning krijgt gelukkig echt strafvermindering, ik moet C mailen en Y en M, C en L, en dan moet ik enz.
5. De vacht van O is dik en zacht. Ik viel in slaap met de gedachte dat ik zo blij was dat hij hier is, en niet in de kou van RoemeniŽ.

 

 

17 januari

Vriezen

Jinx bleef in zijn rieten mandje vandaag, hij had geen zin in de andere katten.

Gisteren belde een vrouw naar de SAZ omdat er steeds een kat haar tuin in kwam die luid miauwde, ze dacht dat hij van de overleden buurvrouw was. Wij moeten eerst folderen voordat we een kat mogen ophalen en de mevrouw was zelf niet in staat met de kat naar een asiel te gaan. We hebben haar in contact gebracht met een dame van andere organisatie, die naar de mevrouw toe is gegaan - het is ten slotte nogal koud buiten, voor huispoezen. De kat bleek gechipt en bleek al een tijd zoek te zijn. Zijn mens zat op haar werk, begon meteen te huilen en ging naar huis, waar de mevrouw de kat naartoe zou brengen.
Op de fiets onderweg naar het kantoor van de SAZ zag ik eerder vooral vogels die het koud hadden, en zich in het zonnetje geÔnstalleerd hadden: kokmeeuwen op molshopen, nijlganzen grazend op een grasveldje naast de weg. Ik ga de laatste dagen steeds vroeg naar bed, onder stapels dekens, het is makkelijk van de kou te houden als je een huis hebt.

 

 

16 januari

Doris en ik

 

 

15 januari

Tip van de dag

In de Boterhal in Hoorn is momenteel de tentoonstelling Urban Landscapes te zien met o.a. mooie foto's van Gerrit Meijer, gemaakt in Rotterdam. Hij heeft ook een fotoboek gemaakt met die titel, dat helemaal de moeite waard is - je kunt hem als je nieuwsgierig bent tevens volgen op Facebook.

 

 

14 januari

Eindeloze mogelijkheden

Dit woonlandschap-om-in-te-verdwalen kan ook vice versa. In Supreme.

 

 

13 januari

Oranje

Het Indiase restaurant was ingericht als een gaarkeuken, we kregen ons water in plastic flesjes zonder glazen. Het was er wel gezellig en het eten was goed, vooral het brood vooraf en de dingen die op oliebollen leken. De man die aan het tafeltje naast ons kwam zitten had een bekend gezicht. 'Een sportverslaggever van de NOS,' zei L, die nooit naar sport kijkt. Het was eigenlijk iemand die mij niet lang geleden geÔnterviewd had, maar nu veel oranjener leek, en kleiner. Toen we uitgegeten waren liep ik naar hem toe. 'Jij bent toch .....' zei ik. Hij beaamde het, en gaf geen blijk van herkenning (terwijl we toch een halfuur met elkaar hadden zitten praten, maar goed, ik herkende hem in eerste instantie dus ook niet). Ik zei dat het goed ging met Het vogelhuis, en dat ik net de publieksprijs van de BNG Bank Literatuurprijs had gewonnen - Hanna had de juryprijs gewonnen en dat is ook goed. Oja, hij had over de nominatie gelezen, zei hij. Hij had begrepen dat hij me moest kennen.
Het was stil in de Van Woustraat, het regende toen we over de trappen naar beneden liepen. L vroeg of ik het gietijzeren beeldje dat ik gewonnen had terug wilde of dat ze het in de fietstas kon laten zitten. 'Laat nog maar even zitten,' zei ik. Toen fietsten we het beeld uit, het kruispunt over, steeds verder en verder.

 

 

12 januari

Ui

Vanochtend rook ik toen ik de deur van de ijskast open deed de halve ui die in het rekje van de deur lag. Ik moest meteen aan Putih denken - hij vond zijn eten nooit meer lekker als er een andere geur aan zat, en die paar keer dat ik geopende blikjes met een ui of iets anders scherp ruikends in de ijskast had gezet, kon ik het blikje weggooien (aan Olli geven dus). Hij is nu een halfjaar dood en nog niet ver weg - zijn afwezigheid loopt nog met me mee als ik naar bed ga, als ik opsta, als ik 's ochtends op de bank koffiedrink met Olli naast me, als ik thuiskom met de honden. Olli en hij begroetten elkaar ook graag. Naast hoe hij voelde (dat hij altijd op schoot lag als ik schreef) - de zachte witte lange vacht, het langere haar op zijn wangen, tussen de kussentjes onder zijn voeten - is het vooral zijn persoonlijkheid die ik mis. Hij speelde graag, dwong zijn zin af, hield van praten en dingen samen doen, ook met Olli, vond oplossingen - hij was heel slim, deed soms dingen voor mij, zonder dat hij dat zelf nou zo graag wilde. Het is een andere soort nabijheid dan met honden of mensen, woordelozer, minstens even hecht.
Misschien gaat het de komende dagen wel sneeuwen, dat zou mooi zijn. Alles gaat dan evengoed door, maar is toch voor even bedekt.

 

 

11 januari

De liefste vriend

 

 

10 januari

Vogelmuziek

Morgen ben ik te gast bij Opium op radio 4 om over Het vogelhuis te praten. Er werd gevraagd of ik klassieke muziek mee wilde nemen. Ik heb een aantal stukken uitgezocht die over vogels gaan, waarin vogels nagebootst worden en waarin mensen met vogels musiceren. Je kunt de afspeellijst hier vinden - het is work in progress, er zal meer volgen.

 

 

9 januari

Gr

Mocht je nog op zoek zijn naar iemand om je leven mee te delen maar niemand kunnen vinden omdat je een huidskleur of een leeftijd hebt: Eric doet daar niet moeilijk over, en zijn briefje hangt al maanden bij de AH.

Op facebook schreef iemand dat het ook bij de AH in Almere hangt.

 

 

8 januari

Het hertenhoofd dat we op oudejaarsdag vonden

 

 

7 januari

Sporen

Vandaag ben ik jarig en ik voel me nog het meest een boom die weer een ring om zich heen gegroeid heeft - ik zet ook uit, niet alleen in wat ik achterlaat maar ook in wat ik beter begrijp. Beter begrijpen hoe dingen werken (en hoe ik werk) betekent niet meer grip krijgen, want grip bestaat niet, is er hooguit tijdelijk. Beter achteruit kunnen kijken (het landschap overzien) helpt soms bij vooruit kijken, maar de wereld is altijd veel groter dan je denkt. In de sneeuw kun je goed zien waar je nog niet geweest bent.

 

 

6 januari

Sporen

Het mooie van dit bos was dat het nergens eindigde - op bomen volgden bomen, rijen en rijen ver, en de enige manier om er weer uit te komen was door terug te keren naar het begin.

 

 

5 januari

MŰchamps

Verderop vond Doris hertenbloed in de sneeuw, op de terugweg rende ze er weer naartoe.

 

 

4 januari

Verschrijven

Nu dringt zich weer de vraag op waar de geschrapte zinnen naartoe gaan - misschien komen ze in dromen terecht, of in de tekst van een ander, of keren ze terug naar waar ze vandaan kwamen - een plek buiten mijn hoofd, net buiten mijn bereik.

 

 

4 januari

Tita langs de Ourthe

 

 

3 januari

Saint-Hubert









 

 

2 januari

Bosverhaal

Naast de weg, voorbij de greppel met zwerfvuil, lag het hoofd van een hert. Ertegenaan lag een vogel, het leek een fazant (ik zag alleen de veren, warrig en een beetje vies). De hond trok aan de riem om mijn middel, we waren samen een rondje hardlopen - zij vindt het spannend om hier te lopen en wil door, door. Ze rook het hoofd niet, het blijft maar vriezen hier en het lag lager op de helling, op een omgevallen boom. De ogen van het hert waren dicht. We stonden heel even stil, liepen toen verder naar boven, op een drafje, over bevroren bandensporen. Zij kan sneller dan ik, heeft ook meer benen. Pas een eind verderop konden we het bos in. We kwamen daar niemand tegen, zelfs geen vogel.

 

 

1 januari

Nieuwjaarsdag

Voor het nieuwe jaar wens ik jullie hoop, oog voor het goede en het vermogen om om te gaan met de wonderen die je leven inkomen als je even niet oplet.

 

 

31 december

Het blauwe uur





Dat je niets kunt bewaren is deel van de schoonheid.

 

 

31 december

Zomaar een dag in een huisje tegen een heuvel, of: wat mee te nemen naar het volgende jaar / morgen

Hoe het laatste licht van de dag laag tussen de bomen valt, schaduwen trekt, diep en zacht tegelijk.
De geur van vuur (de lucht die ruikt naar wintersportvakanties van vroeger, de kou die te ruiken is).
Kou die in te ademen is.
Je hand in de mijne.
Alles dat nog komt natuurlijk, en het vertrouwen.

 

 

31 december

Prelle

 

 

31 december

Terugkijken en vooruitkijken en naar het hier en nu kijken

We brengen de laatste dagen van het oude en de eerste van het nieuwe door in een huisje met houten muren en een open haard. Achter ons begint het bos: een paar honderd meter kaarsrechte rijen dennen, daarna hoog gras, struiken en allerlei soorten bomen, niet recht maar waar ze zelf willen staan. Er wonen hier herten, misschien wilde zwijnen, de honden roken het gisteren direct. De grote ramen aan de voorkant van het huisje kijken uit over het dal - velden en takken en bomen bedekt met bevroren rijp, bevroren mist.
In de laatste weken van het jaar dringt dat jaar zich nog extra op: de doden die er waren, mijn nieuwe geliefde (een nieuwe wereld dus), ook het werk, maar het werk is er altijd, tilt me hoe dan ook de dagen door.
Vandaag ben ik gewoon hier.

Mijn hand bleef eerder vanochtend in het prikkeldraad hangen, toen ik het optilde voor de honden; we liepen langs de Ourthe en wilden het bovenste pad nemen. Ik voelde het niet, mijn handen waren te koud. Het is goed dat het hier koud is, dat het winter is (een andere wereld). Drie honden slapen, D ligt op het kussen voor het raam, kijkt uit over de vallei, haar kin op haar armen. Groen, lichter groen, mint, wit. De lucht is fel blauw. Op de heuvel tegenover de onze staat een rij dennen, als voetballers op een rijtje, niet helemaal recht. Het was al met al een heel goed jaar.

 

 

30 december

Noordeloos, Waarloos

Olli wilde onderweg eigenlijk het liefst tussen ons in zitten.

 

 

29 december

Onderweg bevallen

In Moskou nemen slimme straathonden de metro om naar de markt te gaan. Een vrouwtje vond het ook een goede plek om kindjes te krijgen.

 

 

28 december

De duiven

 

 

27 december

De kraaien

 

 

26 december

Gezellige kerstsalade

IngrediŽnten: een paar handen spinazie, 2 handjes gesneden rode kool, 1 sinaasappel, geschild en in plakjes, 1 biet, geschild en in plakjes, 1 appel, in plakjes, een bosui, fijn gesneden, geschaafde amandels. Voor de dressing: meng 1 eetlepel vijgenjam, 3 eetlepels balsamicoazijn en 4 eetlepels olijfolie.
Doe de ingrediŽnten in een kom, maak er een leuke kerstafbeelding van, dressing erover en de geschaafde amandels bovenop, en klaar is keesje.

 

 

25 december

 

 

24 december

Indiase bhaji's

Lekkere pannenkoekjes als voor- of bijgerecht, of gewoon als lunch.
IngrediŽnten voor 4 personen: 250 gram kikkererwtenmeel, 2 teentjes knoflook, gesnipperd, 2 tl vers geraspte gemberwortel, 2 volle el grofgehakte koriander, 125 gram sojayoghurt, flinke snuf zout, olie om te bakken.
Je maakt ze door de ingrediŽnten in een bak te gooien en te mengen met 250 ml water, en dan te bakken in de hete olie. Serveer ze met bv tomatensalsa of vegan tzatziki (dat is makkelijk zelf te maken, vervang de yoghurt door sojayoghurt).

 

 

23 december

Een ruimte in een ruimte

Aan het eind van het jaar vertragen de dagen zodat we nog even tijd hebben om te begrijpen wat er gebeurd is, voor alles weer verder gaat - wees stil, mis het niet.

 

 

22 december

Vredesdienst voor dieren

Lieve allemaal, vanavond is weer de jaarlijkse vredesdienst voor dieren (inclusief mensen), met lezingen, muziek en veganistische hapjes. Het is dit jaar in kerk Vrijburg in Amsterdam. Alle informatie vind je hier.

 

 

21 december

Hotel

Een kat op een dak, een deur die niet sluit
Mensen komen binnen, gaan slapen
We bladeren verder, wachten op een wending
(Een man op een dak, een deur die opent)
We leggen koffers op het voeteneinde
Pellen voeten uit hun schoenen
De boom voor het raam is het huis van de duif
Op het dak, van hetzelfde hout als de deur

 

 

20 december

Centjes voor de poezen

Je kunt met kerst cadeaus kopen die je niet nodig hebt of te veel geld uitgeven aan bijzonder eten of dure drank, of weet ik wat, maar je kunt ook aan een goed doel geven. Of je kunt allebei doen als je toch geld zat hebt - dat is natuurlijk het mooiste. Zo'n goed doel is bijvoorbeeld de Stichting Amsterdamse Zwerfkatten. De SAZ helpt katten die buiten wonen, en ondersteunt mensen die in de problemen zijn geraakt, of weinig geld hebben, wanneer er wat met hun katten is. Ik neem er op dinsdagmiddag de telefoon op en kan je verzekeren dat het geld goed terecht komt. De mensen die er werken, werken keihard, en het meeste wordt gedaan door vrijwilligers. Je kunt hier een kat sponsoren of gewoon eenmalig doneren. Alvast bedankt namens de katten.

 

 

19 december

Herder

1. Iemand van vroeger fietste langs - van 10, misschien 15 jaar geleden, en ze was een vrouw geworden, het soort vrouw dat er altijd al in zat dat ze zou worden, maar dat zo te zien was toch een schok. Het duurde hooguit een seconde trouwens, ze fietste hard.
2. Het zijn best toverachtige dagen, met die mist en dat lichte licht en dan die schemering.
3. Tijd is zoiets vreemds, kan zich zo uitrekken om het verleden het heden in te duwen en zich dan weer terugtrekken, in de dag verdwijnen: we zijn hier, er is niks aan de hand.
4. Ik dacht vandaag veel aan Mo, die hier eerder dit jaar een tijdje woonde. Aan zijn zachte oren en dat hij hier maar even was, lange diepe dagen, machteloos en vol van liefde.
5. De oude vrouw die altijd met een oude zwarte herder loopt, liep vandaag alleen.

 

 

18 december

Zomaar een observatie uit het patriarchaat

Voor me fietsten een jongen en een meisje, halverwege de twintig, welgesteld. Het was druk in de stad, we slalomden om toeristen, bakfietsen en trage mensen heen. Na het Spui kwamen we terecht in een kuddetje Engelsen op huurfietsen. De jongen prikte even fel met zijn vingers in de lucht richting het dijbeen van het meisje, een teken dat ik meteen begreep. Het drukte 'ga opzij' uit, en tegelijkertijd 'jij bent mijn eigendom'. Dat laatste zat in de felheid, de woordeloosheid, en in haar reactie, ze gaf meteen volledig gehoor aan wat hij vroeg.

 

 

17 december

Schemer

Het zijn mooie dagen, traag, het jaar slaapt misschien al bijna. Gisteren trok het grijs aan het eind van de dag op, schemer tekende een lijn in de lucht: blauw onder, roze boven. Ik liep op dat moment in het park, en jongens gooiden vuurwerk. Een medehondenmens ging erop af, maar voor Olli was het kwaad al geschied: paniek, staart tussen de benen, proberen plat over de grond zo snel mogelijk naar huis te komen. Later die avond schrok hij weer, we stonden op een groot schoolplein waar de jonge honden nog even konden rennen. Hij wilde alleen maar naar huis. Thuis kan voor hem nu twee dingen betekenen, het hare en dat van ons; in het laatste zijn we meer thuis, maar die dingen verschuiven. Er is de laatste tijd zoveel verschoven (dat is natuurlijk de belangrijkste functie van tijd: het maakt verschuiven mogelijk). Woorden geven houvast, daarom denken mensen ook zo graag dat hun betekenis eenduidig is, terwijl die steeds verandert. Terwijl wij betekenis maken en veranderen. Wij: ook zoiets dat aan verandering onderhevig is. Eerst hoorde Putih daarbij, nu zijn we zonder hem - ik denk altijd aan hem, Olli soms. Ook dat is iets van het einde van het jaar, tellen wie er wel en niet is, en dankbaar zijn, en verdrietig - dat kan best samen, zo is het natuurlijk meestal.

 

 

16 december

Wat mooie/goeie dingen

Patti Smith zong bij de uitreiking van de Nobelprijs, en schreef erover.
Madonna over feminisme (en zichzelf).
Een hondenhiphopplaat van Jeff Sebo / Dog Year.
Plankton met een mooi liedje van Anohni.
Een weblog in ruste over dieren die graag opgegeten worden.

 

 

15 december

Regels en dieren

Afgelopen weekend stond er een interview met me in het Parool. Je kunt het online lezen, en wel hier: deel 1 en deel 2.

 

 

14 december

Omgekeerd vallen

 

 

13 december

Kerstgedachte

In Nederland worden er dagelijks een miljoen niet-menselijke dieren gedood voor voedsel (zoals hun vlees, eieren, melk, etc). De overgrote meerderheid van hen komt uit de vee-industrie en heeft dus naast een rotleven te maken met stressvolle transporten en problemen bij het slachten (zoals onvoldoende verdoving of hardhandige behandelingen - pijnloos slachten bestaat trouwens niet). Wij kunnen ons bij een miljoen weinig voorstellen, mensen kunnen niet op die schaal denken - stel je een kamer met dieren voor, en nog een, en daarachter nog een, het huizenblok aan de overkant, de stad waarin je woont.
Achter het woord 'dieren' zitten talloze individuen, met hun eigen persoonlijkheid, gevoel, gedachten, pijn, angst, soms hoop en liefde. Andere dieren hebben culturen, talen, kunnen nadenken over de toekomst en het verleden. Ze gaan relaties aan met elkaar en soms met ons, die betekenis voor ze hebben. Misschien ken je zelf een hond of een kat, en kun je het innerlijke leven van een ander dier zo leren begrijpen. Vissen, eenden, konijnen, varkens, koeien, kippen en al die anderen zijn net zo belangrijk - het is toeval als welke soort je geboren wordt. Ze hebben alleen niemand die ze helpt.
Mensen denken dat veganisme extreem is, maar het is neutraal - het is het niet schaden van anderen, of zo min mogelijk schaden: we zijn altijd verwikkeld in praktijken die anderen (mens en dier) uitbuiten en het beste wat we kunnen doen is proberen onszelf steeds te verbeteren. Dat kan jij ook. Je kunt als je dieren eet minder dieren eten, als je vegetariŽr bent een paar dagen per week veganistisch eten, als je veganist bent je uitspreken, vrijwilligerswerk doen, en ga zo maar door. Je kunt er met kerst voor kiezen een keer plantaardig te eten, en je vrienden en familie te vertellen waarom. Er zijn op internet genoeg feiten en filmpjes te vinden. Al help je maar een dier - dat is de hele wereld.

 

 

12 december

Aaien

Ik leef sinds eind augustus samen met een hond samen die niet geaaid wil worden. Ze vindt het eng en ziet de aanval als de beste verdediging. Er zijn mensen die dat gewoon respecteren, maar er zijn ook best veel mensen (vooral mannen) die daar moeite mee hebben. Die vallen in grofweg drie categorieŽn: degenen die haar ineens aaien zonder het te vragen, degenen die als ze dan gromt nog doorgaan met aaien, en degenen die daar bovenop met mij in discussie gaan ('ik ben heel goed met honden', 'ik heb zelf honden', 'ze moet het gewoon leren'). De eerste categorie bedoelt het meestal niet slecht en respecteert haar ruimte verder als ik vertel hoe het werkt, maar toch is het vervelend, omdat Doris het echt niet wil en het voor haar onveilig is (wat leidt tot grommen). De tweede categorie is nog vervelender, omdat dooraaien tot de situatie kan leiden waarin ze haar tanden laat zien of wil bijten, en mensen niet begrijpen dat zij degenen zijn die dat dan uitlokken, terwijl zij op deze manier haar grenzen aangeeft. De derde categorie is grenzeloos - die mensen denken dat ze recht hebben om een hond te aaien. Zo denken sommige mannen ook dat ze aan vrouwen mogen zitten, en denken veel mensen dat ze het recht hebben om dieren te doden en op te eten. Voor Doris moet ik misschien een geel sjaaltje kopen, ik weet alleen niet of dat zal helpen, omdat maar weinigen weten wat het betekent.

 

 

11 december

 

 

10 december

December

Wij zien alleen de bomen naast het spoor, gras, en een rij bomen in de verte, wat daarna komt is opgenomen door de mist. Niet wij, trouwens, ik, jij slaapt, met je hoofd op je hand. Tegenover ons zit een man met lang grijs haar en een lange baard, naast hem ligt een klein zwart hondje. Het hondje is vals, vertelde de man; hij slaapt nu en van valsigheid is weinig te merken. De lucht is grijs, vochtig, dik genoeg om huizen op te nemen. Het is mooi weer, zei je eerder, en dat vind ik ook - jij vindt trouwens al het weer mooi. De middag loopt al bijna ten einde, straks gaat het schemeren. Het hondje gaat plat op zijn zij liggen zonder zijn ogen open te doen. De man met de baard sukkelt nu ook in slaap, met zijn armen over elkaar. Dat is een van de manieren waarop we onszelf kunnen vasthouden. De bomen zijn zwart, de takken hard zo tegen het grijs. We zijn nog op de heenweg, buiten zijn de weilanden eindeloos.

 

 

9 december

En daar stond ik dan, het mistte en het werd maar langzaam licht

 

 

9 december

In het park

Voor Vegan Amsterdam werd ik geÔnterviewd over de rol van filosofie in dierenactivisme, veganisme, literatuur en filosofie, enzovoort. Hond Doris speelt een gastrol. Je kunt de video hier zien.

 

 

8 december

Beelden

De fotograaf woonde bij mijn geliefde om de hoek. Dat is vlakbij het park, en omdat er foto's van honden in de kast stonden vroeg ik of ze zelf een hond had. 'Ja,' zei ze. 'Die is nu in Spanje met mijn vader.' Ze vertelde dat het een Afghaanse hazewind is, en die hond ken ik - toen Olli er net was liep ik altijd samen met hem en zijn mens. 'Dat is mijn moeder,' zei de fotograaf. 'Ze is vorig jaar doodgegaan.' Ik stond voor een scherm, zij stond op het balkon met de deur open, zodat we daglicht hadden. 'Daar zijn de duiven weer,' zei ze. Op het balkon aan de andere kant van de binnentuin zette een vrouw haar vuilnis buiten. Ze bleef lang staan om naar ons te kijken. We praatten over haar moeder, een open vrouw, Spaans, expressief. Ik kende haar alleen uit het park, mocht haar graag. En daarna praatten we over hoe verdriet werkt, over verlies, over verder gaan. Ze maakte ook een foto van me, het duurde allemaal misschien maar twintig minuten.
Onderweg naar huis ging ik langs de supermarkt, waar ik een van de buurvrouwen van Cupido tegenkwam. Cupido is een uit de kluiten gewassen chihuahua van zestien, en het gaat niet zo goed met hem. Ze gaan vandaag met hem naar de dierenarts, om halfdrie. We stonden bij het brood, ze vertelde dat hij alles liet lopen, dat hij overal tegenaan liep. 'Je moet er niet aan denken,' zei ze. Haar ogen werden rood.
Thuis zaten de honden op me te wachten, een lief en een stout, ik had kluiven voor ze gekocht, die vielen goed in de smaak.

 

 

7 december

Zachtjes wuiven, de dag is nog jong

 

 

6 december

Over de relatie tussen het vangen van tijd en het vangen van licht

 

 

5 december

Wilde lezing

Morgen is er in de Universiteitsbibliotheek van de UvA (Singel, Amsterdam) een lezing van Christopher Preston die ik namens de OSZW werkgroep milieufilosofie organiseer. Het gaat over of er nog wildheid te vinden is in het Antropoceen, het tijdperk waarin we nu leven en dat door menselijk handelen gedomineerd wordt. Lees hier meer, er is nog ruimte.

 

 

4 december

PoŽzie in Osdorp

 

 

3 december

Een van de plantjes in het kleine kamertje

 

 

2 december

Tip 2

Voor de menstruerende mensen onder u: naast maandverband en tampons zijn er heden ten dage ook zogenaamde menstruatiecups op de markt, plastic cupjes die te hergebruiken zijn. Beter voor het milieu, hygiŽnischer, het zit fijner, en het is goedkoper - met een zo'n ding doe je jaren. Google op menstruatiecup en schaf er eentje aan, je zult er geen spijt van hebben.

 

 

1 december

Tip

Op haar weblog schrijft Elke Geurts prachtige stukjes over haar scheiding. Lees ze hier.

 

 

30 november

Over ratten en beeldvorming

In de NRC van 22 november stond een artikel over ratten, dat fouten bevat en geen enkele ethische kanttekening plaatst bij het martelen en doden van deze intelligente dieren. Ik heb een reactie geschreven maar die wilden ze niet plaatsen, dus schrijf ik er hier wat over. Ratten worden in het stuk onterecht negatief gestereotypeerd als: ĄWrede, opportunistische omnivoren (Ö), (die) blijkbaar behoefte hebben aan genocide tegen hun eigen soortgenoten.Ē Ratten worden veel gebruikt als proefdieren en er wordt door mensen al lang onderzoek gedaan naar empathie bij deze soort. Daardoor is onder andere bekend dat ze eten weigeren als hun soortgenoten daardoor een schok krijgen en dat ze vreemden helpen zonder er zelf beter van te worden Ė iets wat nog bij weinig andere dieren is aangetoond. Het gevaar van ziekte valt ook flink mee: de kans om ziek te worden van een andere mens is vele (duizenden) malen groter. Naar genocide onder ratten is ten slotte geen onderzoek gedaan. Het is jammer dat kranten dit soort dingen schrijven omdat ze feitelijk onjuist zijn, en vooral omdat ze heel schadelijk zijn voor ratten, die voor deze denkbeelden met hun leven betalen.

 

 

29 november

Animal activism and interspecies change

Op de nieuwe dierenrechtenwebsite Animal Liberation Currents staat een stuk van mij over de rol van dieren in dierenactivisme. Je kunt het hier lezen.

 

 

28 november

We never believed what they told us anyway

 

 

27 november

 

 

26 november

Manieren om te verdwijnen (serie 2)

 

 

25 november

De ruimte tussen binnen en buiten

1. Om kwart voor zes vanochtend ging de telefoon bij de kapperszaak om de hoek; om zes uur ging hij nog steeds. Wie belt de kapperszaak zo vroeg, en waarom?
2. Soms is de wereld aan de andere kant van het raam een bron van ontzag (de lichtjes, de warme huizen, de oplossingen die we hebben gevonden), soms is het alleen het product van uitbuiting: van dieren, van de aarde, van mensen verder weg.
3. De duiven komen de tuin in als het licht aan is in huis; ze gaan op de deurklink zitten als de tuindeur op een kier staat.
4. In de lucht hangt winter, in het blauw van de lucht, de zwarte takken, het naar binnen kruipende donker.
5. Ik slaap in een huis dat niet van mij is.
6. Ik neem me voor meer dingen te maken die vergaan.

 

 

24 november

Vroeger en later

Een tijdje terug schreef ik al over een onderzoek dat laat zien dat honden tijd kunnen ruiken, en dus weten hoe laat het is. Vanochtend las ik over een onderzoek naar hondengeheugens waaruit blijkt dat ze een episodisch geheugen hebben (een geheugen voor persoonlijke gebeurtenissen). De aanwezigheid van zo'n geheugen wordt vaak gekoppeld aan zelfbewustzijn en aan het vermogen na te kunnen denken over de toekomst. Onderzoekers denken nog na over hoe ze dat verder kunnen onderzoeken bij honden. Lees hier meer.

Honden dromen vast in geur.

 

 

23 november

Postactie

Lieve mensen, het is weer zover: als je me je adres mailt dan krijg je een ansichtkaart. Zolang de voorraad strekt (en dat is niet zo gek lang).

 

 

22 november

Stemmen

Goed nieuws, jullie kunnen allemaal op me stemmen op 15 maart.

 

 

22 november

De wereld is zo groot

 

 

21 november

Vanochtend versus elke ochtend

Vanochtend: Grijze lucht, gele bladeren.
Elke ochtend: Dan weer dit, dan weer dat.
V: Herfst, regen.
E: Dan weer dit, enzovoort.
V: Deze bladeren hangen er nu en morgen niet meer.
E: We bewegen in een cirkel.
V: Ik ben meer een rechte lijn.
E: Die lijn is oneindig.
V: Ik eindig op het middaguur.
E: Je komt steeds weer terug.
V: Ik ben hier alleen maar nu.
E: Het is altijd nu.
(Enz)

 

 

20 november

Vera op de rug gezien

 

 

19 november

Vogelnieuws

In de Volkskrant staat vandaag een mooie recensie van Het vogelhuis (****) en Dierentalen (***). Je kunt hem hier online lezen. Er staat ook een goed interview in met Will Kymlicka, die vorige week op de Animal Politics conferentie sprak. Tzum besprek Het vogelhuis trouwens ook vandaag, lees dat hier.

 

 

18 november

 

 

17 november

Companions, Neighbours, Strangers: The Politics of Living with Birds

Vandaag kan ik wegens omstandigheden niet bij het Invasion of the Wild symposium zijn in Nijmegen. Wie geÔnteresseerd is, kan ik de tekst van mijn praatje toesturen.

 

 

16 november

Sporen

Mijn tante is vandaag alweer 19 jaar dood. Dat betekent dat ze ver weg is, ik heb haar lang niet gezien, en nog dichtbij - de doden komen als doden ons leven in, begeleiden ons zo verder (als dode, ze groeien niet meer mee). Dit is trouwens iets dat je pas na langere tijd kunt zeggen, denk ik, daarvoor is het te pijnlijk en overschaduwt dat de andere mogelijke betekenissen (overschaduwt het niet het wel).
Het is vandaag misschien best een goede dag om aan de dood te denken, met die lichtgrijze lucht, en die beige bladeren op de grond, en hier in huis de honden die modderig zijn en tevreden, en gemberthee. Om stil te zijn, bedoel ik, en een kaarsje te branden.

 

 

15 november

Talen

Goed nieuws: Het vogelhuis zal in Duitse (btb Verlag) en Engelse (Pushkin Press) vertaling verschijnen.

 

 

14 november

De zieke duif die we in de Waalstraat vonden

 

 

13 november

Achter het conferentiecentrum hielden de bomen ondertussen hun eigen overleg

 

 

12 november

Animal Politics: Justice, Power, and the State

Vandaag begint de Animal Politics conferentie in Leusden - je kunt hier meer lezen, ik verheug me.

 

 

11 november

Doris

 

 

10 november

Het binnensijpelen van de buitenwereld

Weer thuis stond het internet vol met meningen van mensen over Trump - angstige emoticons, woede, verwijzingen naar 9-11. Het is begrijpelijk en terecht om hier kwaad over te zijn - het is verschrikkelijk dat er een klimaatscepticus als wereldleider aangesteld is, die bovendien een homofobe racistische seksist is zonder politieke ervaring, moraal (los van kapitaal), of visie (het zal voor de dieren ook heel slecht uitpakken). Het is goed om daar op internet over te schrijven, om je te uiten en anderen te overtuigen (ook het gedelibereer op internet maakt deel uit van onze democratie). Maar het is belangrijk om het daar niet bij te laten. Als je boos bent of geschrokken of op een andere manier geraakt: probeer het vorm te geven, zet iets in werking. Ga praten met mensen die anders denken, breng mensen bij elkaar, doe vrijwilligerswerk waar het nodig is, help iemand - zorg voor jezelf en voor anderen. Er is in Nederland genoeg mis - in de jeugdzorg, de vee-industrie, met de behandeling van vluchtelingen, in de verdeling van de welvaart, en ga zo maar door. In maart krijgen wij verkiezingen en zullen we te maken krijgen met een zelfde soort polarisatie en ongein. De buitenwereld komt ons leven binnen via de laptop en de televisie, maar die wereld is echt. Hij wordt door ons gemaakt. Het is natuurlijk niet zo dat goed handelen automatisch tot een goed resultaat leidt, maar als je niets doet, weet je zeker dat er niets verandert.
(En als je zelf minder gewelddadig wil leven: word veganist. Je kunt hier zien hoeveel dieren niet voor jou hoeven te sterven (nog los van de voordelen voor de planeet en andere mensen).)

 

 

9 november

Tussen de Noordzee en de Waddenzee

 

 

8 november

Soorten stilte



 

 

7 november

Uit een raam kijken dat beslaat / naar een klok luisteren die seconden tikt

Een huis staat op instorten. In de ruit waardoor ik ernaar kijk zit een put, veroorzaakt door iets dat harder is dan een bal of een vogel (zachter dan een kogel). Jij slaapt. De honden slapen ook, hun oren nog alert. Een dag van zand, die aanspoelt en wegdrijft: tijd is ook gruis. Wij zijn tijd, bestaan uit losse kleine dingetjes, zijn meestal veel minder heel dan we lijken. Ik maak aantekeningen: niet antwoorden maar absorberen, weerkaatsen, iets over een vermoeidheid die warm is en zwaar. Op de stenen vloer staat een stenen tafel.
Aan het eind van de middag komt mist opzetten. Ganzen vliegen over, ik hoor ze voor ik ze zie.

 

 

6 november

Tip (Amsterdam, 16.20 uur)

Ga naar buiten, kijk naar het licht.

 

 

5 november

Het dichtstbijzijnde

1. Gisteren hoorde ik dat een ex-geliefde twee jaar in mijn straat gewoond heeft, of ik in de zijne - ik heb hem in die tijd een keer gezien, bij de supermarkt, hij droeg een pet en zag mij niet. Het is een mooi gegeven voor een roman.
2. Hond D. is de laatste tijd steeds blijer met me. Ik bedoel niet de uitbundige hondenblijdschap als ik terugkom van weggeweest, die was er al snel; nu komt ze soms met haar hoofd tegen mijn buik aan staan, of krult ze haar lichaam in mijn armen.
3. Een blik kan je net zo goed vasthouden als een omhelzing, schept een ruimte die er eerder niet was en weer verdwijnt als je je hoofd afwendt.
4. Ik schreef aan iemand dat de doden nooit ver weg zijn, ook al kunnen we niet meer bij ze, omdat we aan ze denken en van ze houden.
5. Ik ben nu in jouw huis en vanavond ben jij er weer.

 

 

4 november

Verten

1. In de afgelopen twee of drie weken zijn bijna alle blaadjes uit de boom voor het raam gewaaid. Ze waren lang groen, toen geel - diep en overdadig - en nu zijn de overgebleven vijf blaadjes lichtgeel, papierig. Ik zit hier op de derde verdieping, soms vliegen meeuwen langs. Het is rustig in huis, de honden slapen, de wasmachine draait. Ze zeggen dat het kouder wordt.
2. Gisteravond gaf ik een korte lezing over dierenrechten in Nijmegen, voor de film Unlocking the Cage, een documentaire over het werk van Steven Wise. Ik viel tijdens de film een paar keer in slaap, en hoopte niet dat mensen dat zagen. Het was niet omdat de film zo saai was - dat is niet zo - maar omdat ik te weinig slaap. Het voordeel van veel doen is de beweging: ik beweeg en word bewogen. Het nadeel is dat er te weinig tijd is om stil te zijn. Ik heb veel slaap nodig en veel stilte. Na de film moest ik nog vragen beantwoorden. Gelukkig vragen mensen altijd ongeveer hetzelfde.
3. Ik denk dat stilte wit is, net als de dood. Niet dat ik naar de dood verlang (wel naar sneeuw trouwens, ook wit).
4. Maandagavond zagen we in het Westerpark een vos, en later hoorden we hem of haar blaffen, lang. Het geluid was spookachtig, vreemd, leek uit een andere wereld te komen, een wereld die wij als mensen niet goed kennen terwijl hij overal om ons heen is. Zo zie ik soms ook ineens dat bomen levend zijn.
5. Nu valt de zon op de boom voor het raam. Ik zou wel willen slapen, maar de honden moeten uit. Straks is het weer avond, straks wordt het kouder. Ik blijf hier nog heel even zitten en kijken, misschien komt er nog een vogel langs.

 

 

3 november

In de serie hondenachterhoofdjes: Doris in de tram

 

 

2 november

Reiger

 

 

1 november

De komende week

Er komen weer wat activiteiten aan. Donderdag ben ik op het InScience filmfestival in Nijmegen om de film Unlocking the Cage, over het werk van Steven Wise, in te leiden. Zaterdag speel ik een korte voorstelling gebaseerd op Het vogelhuis met violiste Simone Manuputty op Crossing Border in Den Haag. Zondagochtend ben ik te zien bij Denktank (een kinderprogramma van HUMAN), om 11.25 uur op NPO3.

 

 

31 oktober

Portrait of us as old chairs in an old train

 

 

30 oktober

VPRO Boeken

Vanochtend was ik te gast bij VPRO Boeken om te praten over Het vogelhuis. Je kunt de uitzending hier terugkijken.

 

 

29 oktober

Onderweg naar huis na de eerste schooldag

 

 

28 oktober

Hondentijd

Honden kunnen ruiken hoe laat het is. Geuren veranderen door de dag heen en dienen zo als klok. Meer hier.

 

 

27 oktober

De graafwerkzaamheden verliepen voorspoedig



 

 

26 oktober

Verschijnen

Om iemand te kunnen zien, moet je goed naar diegene kijken. Dat betekent er de tijd voor nemen, en jezelf even opzij kunnen zetten. Simone Weil schrijft over aandacht als kern van de menselijke activiteit. Aandachtig zijn kan zoals zij het omschrijft opgevat worden als een moreel appel: aandacht hebben voor anderen betekent het opzij zetten van het eigen ego, vooroordelen en andere voorgevormde gedachten en ideeŽn. Op die manier kunnen we anderen zien, en daarna misschien (leren) begrijpen. Aandacht voor iemand hebben betekent niet meteen proberen diegene te begrijpen of in een mal te duwen, want dan zou je weer uitgaan van je eigen kader, maar zoals Weil zegt: naar diegene te kijken tot het licht daagt.

 

 

25 oktober

Een mooie dag









 

 

24 oktober

Muizen voelen de pijn van anderen

Eerder was al bekend dat ze elkaar helpen en dat ze van elkaar houden, nu blijkt ook dat muizen de fysieke pijn van elkaar overnemen. Jaarlijks worden er in Nederland 300.000 muizen gebruikt als proefdieren en na afloop gedood.

 

 

23 oktober

And none of this, none of this is real

 

 

23 oktober

De vergadering

 

 

22 oktober

De V van

In Leusden gaf ik vandaag de keynote lezing op de Nederlands-Vlaamse Dag van de Filosofie, met de titel: Vogels, verhalen, vertalen, verzet. Over het leven van Len Howard, de rol van taal en verhalen in het samenleven, en anders naar dieren kijken. Mocht je de lezing willen lezen, stuur dan een mailtje, dan stuur ik hem toe.

Het uitzicht uit de zaal - inclusief zingende vogels.

 

 

21 oktober

Male privilege versus dog privilege

 

 

20 oktober

Geel

In de straat achter de mijne staat een boompje dat nu gele bladeren draagt. Het staat ergens halverwege de straat, bij het pleintje, en iedere keer als ik die straat inloop - minstens twee keer per dag op het korte rondje met de honden - word ik even getroost. Door het geel, dat zo diep is, door het daar staan, altijd maar, terwijl het vuilnis zich opstapelt en weer opgehaald wordt, de kinderen die naar school gaan en uit school komen, en iedereen die er verder langskomt, mensen en duiven en honden en weet ik veel wie nog meer. (Het is troost, en troost is niet iets wat ik vaak ervaar - wat de troost precies is weet ik niet - het is iets met blijven en veranderen, en waarschijnlijk iets met schoonheid, en misschien iets met verzoening - en het is voor nu, deze dagen en weken, en dat is al heel wat.)

 

 

19 oktober

My melancholic soul

 

 

18 oktober

Belangstelling

Na de lezing wilde een man met mij en het boek op de foto. 'Ik koop het niet hoor,' zei hij. 'Ik ben geen lezer. Altijd als ik lees, val ik in slaap.'

 

 

17 oktober

De Klaprooslaan bevindt zich aan uw rechterhand

'O, dan zijn we er bijna,' zei ik tegen mijn iPhone, of de stem van de navigatie, of niemand in het bijzonder.

 

 

16 oktober

Ook was er bij die workshop een man die op zijn brillenglas blies alsof hij er een hap uit wilde nemen

 

 

15 oktober

Bij de workshop Responsibility, Freedom and Autonomy in a Non-Ideal World

 

 

15 oktober

Maar even

Ik liep tot de brug en draaide om, omdat ik in de spits niet over de brug wil hardlopen. Voor het botenhuis fladderde iets, iemand, een bruine vogel, een lijster. Zij of hij lag op de grond, ademde zwaar. Ik pakte mijn telefoon: deze vogel lag te sterven, dacht ik en zag ik, maar ik wist het niet zeker, misschien moest ik de dierenambulance bellen, de mensen binnen om een doosje vragen. Ik ging op mijn hurken naast de vogel zitten, die omklapte, fladderde, naar adem hapte. Ik kon het diertje niet helpen, er alleen bij zijn, getuige zijn. Ik zou er in ieder geval voor zorgen dat de kraaien weg bleven tot hij of zij dood was, en ik zou zorgen dat dit niet te lang zou duren. Het duurde niet lang. Misschien niet meer dan een minuut. Ik bleef nog even zitten, sprak tegen de dode vogel, deed mijn koptelefoon weer in mijn oren en liep langs de Amstel terug naar huis, drie bruggen over, in de motregen.

 

 

14 oktober

Recente publicaties

Voor de bundel Intervention or Protest? Acting for Nonhuman Animals schreef ik een hoofdstuk over de rol van dieren in activisme (Animal Activism and Interspecies Change). Meer informatie vind je hier. Er verschijnt ook een bundel over omgaan met andere dieren in het Antropoceen, Animal Ethics in the Age of Humans, waarvoor ik het hoofdstuk Interspecies Democracies schreef. Zie hier.

 

 

13 oktober

Dog Heart

Hier.

 

 

12 oktober

Frans

Mijn artikel Political Communication with Animals is in het Frans vertaald, en als zodanig hier te vinden.

 

 

11 oktober

Jinx

 

 

10 oktober

Onderweg

 

 

9 oktober

Overpeinzingen

 

 

8 oktober

Waiting

 

 

7 oktober

Vera's muis

 

 

6 oktober

Crying hat

 

 

5 oktober

Gisteren werd ik tijdens mijn kantoorwerkzaamheden bij de zwerfkattenclub geassisteerd door een paar kleine pluizige vriendjes

 

 

4 oktober

Dierendag

Help vandaag een dier, als je kan.

 

 

4 oktober

Literat-uur

Gisteren was ik te gast bij Amsterdam FM om een uur over Het vogelhuis te spreken. Je kunt het hier terugluisteren.

 

 

3 oktober

Herfsthond

 

 

2 oktober

De komende tijd

In oktober en november geef ik redelijk wat lezingen, in o.a. Groningen, Den Haag, Eindhoven, Leusden en Nijmegen - het is leuk als je komt, op deze pagina vind je de details. Vrijdag ga ik op het Read my world festival in Amsterdam in gesprek met Poolse dichter Julia Fiedorczuk over talen van dieren, ecokritisch denken en de rol van kunst en literatuur in daarin - ook daarvoor geldt: wees welkom, neem je vrienden mee.

 

 

1 oktober

Hee, hoi, kom eens mee, schiet eens op

Op 24 september schreef ik over een onderzoek waarin paarden symbolen worden aangeleerd. Gisteren las ik een ander interessant onderzoek over paarden, waarin onderzocht is hoe ze mensen naar een gewenste locatie - een emmer met voer - dirigeren. Ze doen dat door te kijken, net als honden, en hoofd- en halsbewegingen te maken. Als de mens in kwestie niet snel genoeg reageert, of niet reageert, geven ze hem of haar een tikje op de schouder en maken ze duidelijk dat aaien niet de gewenste reactie is: de mens moet mee. Lees hier meer.

 

 

30 september

Het kastje met de computer

 

 

29 september

De sprekers







 

 

28 september

Tijd verlopen

'I cannot handle this food.' Een van mijn collega's, een bleke jongen met rood haar, veegt zijn voorhoofd af. 'I'm from Yorkshire. We are just not used to this.' Hij zegt het schertsend, we weten dat het waar is. We zitten aan een lange tafel in een Indiaas restaurant, op de bovenste verdieping, het plafond is zo laag dat we nauwelijks kunnen staan. Het is de afsluiting van een lange dag, die een uur te vroeg begon in het logeerbed - ik leef nog in CET - en me daarna naar de universiteit bracht.
De universiteit van Leeds is gevestigd in een wijkje. De gebouwen zijn huizen, geen nieuwe kolossen of oude hallen; oude huizen, net niet te vervallen, zoals Engelse huizen vaak zijn. De conferentie vond plaats in een kamer met rode stoelen, ingericht zoals al die ruimtes overal op al die universiteiten. Ik loop graag, als ik ergens ben voor een conferentie, van hotel naar universiteit en terug, zodat ik nog wat meekrijg van de stad - anders is het net alsof er maar een universiteit is, die toevallig gevestigd is in gebouwen in verschillende landen. Leeds is weerbarstig, industrieel en somber, met weinig groen. Ik hou best van rauw, alleen is er veel nieuwbouw, veel lelijke nieuwbouw - weinig om lang naar te willen kijken.
De conferentie was warm, met goed eten, genoeg koffie en interessante sprekers. Niet fantastisch, toch inspirerend genoeg, en ik kreeg goede reacties en kritiek op mijn praatje. Er waren oude bekenden en ik maakte nieuwe kennissen. Conferenties zijn tunnels, je gaat erin en komt er na verloop van tijd aan de andere kant weer uit. Met een aantal van de nieuw gemaakte vrienden liep ik naar het Ibis Budget Hotel, geboekt door de organisatoren van de conferentie, dat zijn naam eer aan deed. Een shabby hotel met een hard bed, schone lakens die toch zurig roken en hel licht. Op de gang kwam een vrouw naar me toe, ze kon de afstandbediening niet vinden. Ze schreeuwde bijna, ik kon haar niet helpen.
Ik poetste mijn tanden en ging weer naar beneden, waar ik afgesproken had met mijn collega's. In de lift stuurde mijn redacteur een app, dat ik op televisie was. Meer mensen stuurden me berichten, soms met foto's erbij van een televisiescherm waarin mijn hoofd groot op een tweede televisiescherm tussen echte hoofden te zien was, helder en rond als een lachende maan. Ik vertelde het tegen het meisje met wie ik in de lift stond, die vond dat ik wel wat enthousiaster mocht reageren. 'Je moet nu iets roepen,' zei ze, ze fladderde een beetje met haar armen, zoals Amerikanen dat doen. Mijn collega's arriveerden - een van hen was toevallig ook romanschrijver en filosoof, een Italiaan die in Frankrijk werkt, hij was blij voor me. Ik volgde ze naar het restaurant door een stad die al vertrouwder werd, hoewel het verkeer nog steeds van de verkeerde kant kwam. Het was rustig op straat, de spits was voorbij, onze route naar het restaurant liep langs een industrieterrein. Alle sprekers waren bij het diner, we aten goed en veel. Aan het eind van de avond gingen de filosofen toch weer over filosofische problemen praten, toen werd het tijd om naar huis te gaan. Er liepen nu meer collega's mee naar het hotel dan 's middags, eentje wilde nog wat drinken in de lobby maar de rest, inclusief mij, was te moe. Je kunt over de dood praten alsof het iets abstracts is, maar het blijft wel de dood, de echte dood.
De hotelkamer bleek gehorig, mensen liepen de hele nacht in en uit hun kamers. Ik hoop dat ze leuke dingen deden, dat de rest lekker lag te slapen.

 

 

27 september

Een moonwalkoversteekplaats

 

 

27 september

Leuk Engels patchwork asfalt

 

 

26 september

Amsterdam RAI - Leeds

'Hello love, can I get you anything to eat today?' De railtender heeft een bijna perfect rond hoofd, even rood als de blokjes op zijn overhemd. Ik zit in de trein van Londen naar Leeds, eerste klas omdat dat het goedkoopst was, en ze zijn al drie keer langs geweest om te vragen of ik wat wil eten of drinken. Tegenover me kijkt iemand tentamens na, ik denk tenminste dat dat het zijn; hij drinkt er gin tonic bij en beschrijft kleine gele post-its. Er liggen drie blokjes, hij is heel wat van plan.

De stoelen zijn shabby en lijken op beren.

Het was donker toen ik vanochtend vertrok, in de lucht hing een randje maan, het rook naar herfst. De lucht werd steeds lichter en blauwer, en daarna rood, roze, geel, lila. Mist hing over het land, bedekte de koeien. Later werd het helder.

Voor Roosendaal.

Bij Doncaster ging het regenen. Ik schreef de hele reis, internet ontbrak en dat helpt toch - anders zijn er mails te beantwoorden, dingen te regelen en te beloven en te doen. Leeds is de meest noordelijke stad in Engeland waar ik tot nu toe kwam. Een industriestad, met veel rode baksteen en sjofele huizen. Het waait hier en het is kouder dan in Londen.
Ik schrijf dit in mijn logeerkamer aan de voorkant van een arbeidershuisje, scheef maar schoon. Morgenochtend loop ik naar de universiteit voor een conferentie over dieren en dood (zie hier het programma).

Het uitzicht.

 

 

25 september

Nazomerbomen

 

 

24 september

Dekens

Onderzoekers hebben 23 paarden van verschillende rassen geleerd met symbolen te communiceren. Ze leerden drie symbolen, waarvan een stond voor 'dek op', een voor 'dek af' en een voor 'niets veranderen'. Alle paarden leerden in twee weken wat de symbolen betekenden en kozen afhankelijk van het weer of ze wel of niet een dek op wilden. Er was ook een paard dat altijd koos voor de verandering, waarschijnlijk omdat hij of zij het gezellig vond als het dek op of af gedaan werd. Hier kun je meer lezen over het onderzoek.

 

 

23 september

Animal Politics: Justice, Power, and the State

Op 12 en 13 november organiseer ik met een clubje anderen een conferentie over dieren en politiek op het ISVW landgoed in Leusden. De eerste versie van het programma staat ondertussen online, en wel hier. Op dezelfde pagina kun je je registreren. Het belooft bijzonder te worden.

 

 

22 september

Vogelhuisjes

Het interview met Andrea van Pol ter ere van de boekpresentatie was heel geslaagd (foto Eva Bouman).

We deden ook een voorleesrollenspel (foto Yvette Hofman).

Andrea stuurde me later dit mooie Zwitserse vogelhuisje toe.

Eerder had ik per mail al dit Vogelhaus ontvangen.

 

 

21 september

Gekke vragen

De supermarkt was net open en het meisje van het brood was nog dozen aan het verschuiven toen ik een Waldkornbrood bij haar bestelde. 'Classic of volkoren?' vroeg ze. Ik wilde een classic brood. 'Heel of half?' Ze pakte het brood van de bovenste plank. Soms koop ik er twee, dan vries ik er een in, ik eet veel brood, nu wilde ik er maar een. 'Gesneden?' 'Graag,' zei ik. 'Ik stel gekke vragen, hŤ,' zei het meisje. Ze keek me aan als een hond die bang is dat ze wat verkeerd gedaan heeft maar niet precies weet wat. 'Nee hoor,' zei ik. 'Je stelt heel toepasselijke vragen.' Toen was ze ook het apparaat met het plakband om de zakken dicht te maken nog kwijt. Ik glimlachte en wenste haar bij het weggaan een heel fijne dag en ik hoop dat ze die ook heeft, een fijne dag. Buiten scheen de zon, het was koeler dan de afgelopen dagen en sommige bomen droegen al gele bladeren.

 

 

20 september

Regenboogalgen

Algen kunnen trouwens kleuren zien.

 

 

19 september

Parrhesia

Iemand vertelde me dat ze iemand anders de waarheid geschreven had. Niet zomaar een waarheid, eentje die een einde inhoudt. Ik dacht aan het begrip 'parrhesia', dat zoiets betekent als 'de waarheid spreken zonder iets te verbergen'. Bij Plato heeft parrhesia een negatieve betekenis, daar is het zomaar zeggen wat je voor de mond komt, maar bij anderen - bijvoorbeeld Euripides - is het juist een deugd. Het spreken van de waarheid is verbonden met moed, omdat het een risico inhoudt, sociaal of maatschappelijk, en dus een relatie aangeeft tussen de spreker van waarheid - die de waarheid zo belangrijk vindt dat ze persoonlijke relaties op het spel zet, of de heersende macht uitdaagt - en die waarheid. Het is ook een plicht. Foucault vat dat in een lezingenreeks - die zeer de moeite waard is om eens te lezen - als volgt samen:

'To summarize the foregoing, parrhesia is a kind of verbal activity where the speaker has a specific relation to truth through frankness, a certain relationship to his own life through danger, a certain type of relation to himself or other people through criticism (self-criticism or criticism of other people), and a specific relation to moral law through freedom and duty. More precisely, parrhesia is a verbal activity in which a speaker expresses his personal relationship to truth, and risks his life because he recognizes truth-telling as a duty to improve or help other people (as well as himself). In parrhesia, the speaker uses his freedom and chooses frankness instead of persuasion, truth instead of falsehood or silence, the risk of death instead of life and security, criticism instead of flattery, and moral duty instead of self-interest and moral apathy.' (klik hier voor alle lezingen)

In activisme lijkt ethische of morele betrokkenheid vaak centraal te staan. Terwijl activisme net zo goed over betrokkenheid bij de waarheid gaat - net als in kunst. Mensen houden meer van geleidelijkheid en bevestiging dan van verandering en kritiek. Maar iedere samenleving heeft waarheidssprekers nodig, omdat de rottigheid anders gewoon door kan woekeren. (Terzijde: dit maakt het niet prettig om op deze manier de waarheid te spreken. Op de manege vroeger hadden we een hoefsmid die de paarden sloeg. Hij kwam twee keer per jaar, en de eerste paar keer schrok ik en deed ik niets - behalve de paarden na afloop troosten - tot ik voelde dat ik iets moest zeggen, iets moest doen. Ik was misschien acht of negen en de hoefsmid had een heel harde stem, en grote handen met eelt die grote ijzeren tangen vasthielden (die strepen achterlieten op de paardenbuiken). 'Je moet ze niet slaan,' zei ik, toen hij een van mijn lievelingspony's had geslagen (Carola, een zachte palomino merrie met een brede witte bles). Ik weet niet eens of hij me hoorde, hij sloeg de rest van de dag wel minder hard. Tijdens de keren die volgden hield ik de paarden vast, bleef ik er zo dicht mogelijk bij, in de hoop dat dat zou helpen en om erbij te zijn. Op filosofieconferenties (en elsewhere) verkondig ik tegenwoordig net zo goed impopulaire voor sommigen niet serieus te nemen standpunten, maar ik ben in mijn rol als soldaat gegroeid - zodanig dat ik soms moeite heb degene daarachter terug te vinden, maar daarover een andere keer meer - met soldaat bedoel ik overigens geen star vasthouden aan, maar een betrokkenheid bij iets dat belangrijker is dan ik zelf ben (en ook iets met discipline en motivatie).)
Parrhesia is dus een ander soort waarheid dan de meetbare uit de empirische wetenschappen. En ook een ander soort waarheid dan die van de ideologie - het gaat ook over jezelf ter discussie stellen. Hierin is het belangrijk om te onthouden dat van een handeling het eindresultaat nooit vaststaat - dat de handeling zelf dus waarde heeft, zonder de uitkomst te berekenen. Dat berekenen doen we (als samenleving) veel te vaak. Het lijkt misschien alsof kleine daden geen effect hebben op grotere systemen, terwijl daar ook wel degelijk (effectief) verzet mogelijk is. Anders consumeren is een voorbeeld, of dingen voor anderen doen zonder daar iets terug voor te verlangen, of zeggen wat nodig is, ook al weet je dat het je niet in dank zal worden afgenomen.

 

 

18 september

Tramhonden

 

 

17 september

Slapen II

De dagen en nachten zijn opgedeeld in blokken met dromen, het is niet zo dat die dromen samen een groter verhaal vertellen, ze verdrijven alleen de tijd.

 

 

16 september

Slapen

Ik ben ziek, het lijkt griep, en ik denk aan iedereen van wie hou, aan hoeveel ik van ze hou. Verder wil ik alleen slapen.

 

 

15 september

Nooit meer slapen

Afgelopen nacht was ik te gast bij het radioprogramma Nooit meer slapen. Het Mediapark was best creepy by night. Ergens om een hoekje stond ineens een vrouw in een rolstoel. Ik weet niet op wie of wat zij wachtte.

Ik stond wel leuk bij het tapijt.

Het interview is hier terug te luisteren.

 

  

14 september

Dierentalenpolitiek

Voor de Kring voor Internationale Betrekkingen schreef ik een stuk over mijn onderzoek. Je kunt het hier lezen.

 

 

13 september

Zwerfkatten bij 30 graden

Deze vent bewaakt het object met brokjes.

Iemand vindt het helemaal niet te warm om in een pluchen huis te kruipen.

 

 

12 september

Het vogelhuis is gearriveerd

 

 

11 september

Overkant

We zagen de zon niet, boven het IJ, alleen de strepen in de lucht nadat hij ondergegaan was: lichtblauw, donkerblauw, lila, en daarna van zacht naar fel roze. Er waren allerlei mensen om ons heen bij het terras op het strandje en toch was er vooral het gesprek dat we voerden, het witte luchtbed in onze nek. Toen we wegliepen waren de staten leeg en van ons, ze hadden langer mogen zijn. We kwamen langs een bruiloftsfeest en hoorden de vader van de bruid hartgrondig 'eindelijk heb je iemand gevonden' zeggen - hij was rood en zweette, het spreken maakte hem zenuwachtig - hij bedoelde het waarschijnlijk niet onaardig. We aten friet aan een picknicktafel bij de kade, het was lekkere friet. Het was niet warm meer, maar warm genoeg. De jongen vertelde van welke muziek hij hield, ik stelde vragen, jij at. De bruiloftsgasten liepen langs, ze hadden heel grote witte ballonnen bij zich. De dag boog met ons mee, zich naar ons toe. Op de pont terug naar de stad leken de huizen aan de kant uit een tekenfilm, heel gestileerd, en het dek stond vol met mensen en je stond heel dicht naast me.
Op de kade ging de wereld weer aan, fietste ik door de tunnel naar mijn huis, waar twee honden op me wachtten, onderweg gaf ik bij ieder zebrapad mensen voorrang.


 

10 september

Mijn witte vriendje

Putih is alweer meer dan twee maanden dood, of nog maar, en alles gaat gewoon verder.

 

 

9 september

Lezingen en andere publieke aangelegenheden

De komende maanden heb ik redelijk wat lezingen, interviews en andere dingen - sommige gaan over Dierentalen, andere over Het vogelhuis, en soms doe ik allebei. De volledige lijst is hier te vinden, je bent van harte welkom.

 

 

8 september

Strepen



 

 

7 september

Katten 2

Tijdens het eerste vroege rondje loopt Olli altijd los. Vanochtend liep hij ineens kwispelend de straat op - het was donker en er reden geen auto's, dus het kon geen kwaad, maar hij doet dat eigenlijk nooit. Achter een auto zat een zwarte kat, die het niet zo heel erg leuk vond dat Olli hem een neusje gaf. Hij bleef wel zitten. 'Wat een lieve poes hŤ,' zei ik tegen Olli. 'Dat is net zo iemand als Putih.' Hij kwispelde, keek heel blij. Hij heeft sinds Putih dood is geen kat meer gezien van dichtbij - soms zien we ze in de verte lopen. Ik denk dat hij aan hem moest denken. Thuis kreeg hij brokjes, met een schepje edelgistvlokken erover, dat vindt hij hartstikke lekker.