30 november
Het afwezige aanwezig laten zijn
Het PAIS Protest was heel indrukwekkend. Er waren veel meer mensen dan verwacht (2000-3000 en 1600 op de livestream, die nog online komt). Het was niet alleen een demonstratie, waar veel media op af kwam en de minister plus wat Kamerleden, maar ook een ritueel om verdriet te delen en stil te staan bij de verloren mensen, vroeger en nu. Ik vond vooral de borden die mensen hadden gemaakt heel aangrijpend, naast het podiumprogramma natuurlijk. Het clubje dat het organiseerde (hierboven op de foto gezet door Jared Meijer; Guus en Marijke op de foto's zijn te ziek om te demonstreren) gaat nu uitrusten. Maar dit wordt vervolgd.
29 november
Schaal
Bij Nieuwsweekend werd De schaal van een eiland besproken. Daar hoorde ik ook dat je het boekje via Meet me at the lighthouse kunt bestellen. Je kunt de contactgegevens onderaan deze pagina vinden.
29 november
PAIS in de media
Het lijkt wel alsof de journalisten eindelijk wakker worden. Gisteren stak er een kleine mediastorm op die tot en met maandag nog aanhoudt en hopelijk daarna ook nog even doorraast. Volkskrant, Parool, de Groene, Trouw, EenVandaag, NOS, Hart van Nederland etc etc besteden dit weekend aandacht aan mensen met PAIS en het protest. Via de sociale media van #NietHersteld (zoals Instagram) en onze website kun je op de hoogte blijven. Ik hoop veel van jullie morgen te zien bij de demonstratie. Voor wie niet kan komen: vanuit huis meedemonstreren is net zo goed belangrijk. Ik ben erg ontroerd door alle aandacht, dat voelt als een hart onder de riem voor mensen die soms al decennia aan huis gekluisterd zijn, voor degenen die er niet meer zijn, en voor de kinderen die hopelijk niet meer te maken krijgen met de onverschilligheid en desinteresse die de houding naar PAIS tot nu toe heeft gekenmerkt. Ik ben ook heel trots op mijn mede-organisatoren, die zelf ziek zijn en zich met de weinige energie en kracht die ze hebben toch inzetten voor anderen.
28 november
Een woord voor
Achteloos is het eerste woord dat verdwijnt, en niemand heeft het door. Ekster en geld worden meer gemist. Maar pas bij het verlies van geel ontstaat er echt onrust, als de zonzeggers en kaaszeggers tegenover elkaar komen te staan. Woordenziekte? Taalsabotage? Betekeniscomplot? Niemand weet waar de woorden zijn gebleven of hoe ze moeten worden bewaard. De regering stelt een tijdelijke taal change voor naar het Engels, dat is ook goed voor het bedrijfsleven. Een groepje denkers en dichters legt zich er niet bij neer. De verdwenen woorden drukken iets uit wat niet anders gezegd kan worden, iets wat we nodig hebben om elkaar te bereiken. Maar hoe kun je je verzetten als je de woorden mist om je gedachten vorm te geven? Hoe red je de taal, als het woord taal verdwenen is? En wie heeft er baat bij als mensen voortdurend naar woorden moeten zoeken? In Een woord voor laat Eva Meijer zien wat er gebeurt als we de taal kwijtraken waarin we met elkaar kunnen praten.
Een woord voor verschijnt in februari volgend jaar.
27 november
De eksters
Gisteren zijn de twee hoge wilgen achterin de tuin van de buren gekapt waarin de eksters elke ochtend hun overleg hadden. Ze zijn op dit moment in mijn tuin, springen van tak naar tak, boom naar boom, en roepen naar elkaar - dat moet over die wilgen gaan, ze zijn behoorlijk geagiteerd (nu is dat bij eksters ook een beetje de manier waarop ze met elkaar overleggen). Er staan nog bomen in de tuin van de buren, aan de andere kant, daar vliegen ze ook naartoe terwijl ze met elkaar praten.
27 november
Het donker
Gisteravond was de try-out van The Dark, van Tijd van de wolf, waarvoor ik samen met de spelers de teksten schreef. Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat het een heel bijzondere voorstelling is geworden. Er zijn nog kaarten voor de komende dagen in Frascati, en de tour, bestel ze hier.
26 november
Woorden voor
Deze week staat in het teken van het PAIS Protest en de min of meer laatste inhoudelijke ronde van mijn nieuwe roman, Een woord voor, die in februari verschijnt. Over die roman later meer, voor het protest hebben we nog een paar vrijwilligers nodig op vrijdagmiddag tussen 13 en 16. Je kunt je hier aanmelden. Kom vooral demonstreren zondag, voor zichtbaarheid en politieke verandering. In de column van Ellen Deckwitz van gisteren kun je lezen waarom.
25 november
Als gemeenschap
Gisteren las ik De aarde als gemeenschap van Achille Mbembe uit, en dat is een aanrader. Het is een drieledige analyse van de gemeenschap en het gemeenschappelijke, die zich richt op de aarde, de techniek (inclusief een grappige duiding van onze gehechtheid aan telefoons en schermen als animistisch) en de politiek (inclusief een mooie analyse van het huidige extreemrechtse geweld als laat-Eurocentrisme). Mbembe ontvangt dit jaar de Spinozalens, ik vond in die context een interview in De Groene (hier) dat nogal veel nadruk op hem als persoon legt en te weinig op zijn ideeën, maar evengoed een indruk geeft.
24 november
De carwash
Het was zondagochtend druk bij de carwash. Ik had mijn moeders auto geleend om naar Duitsland te rijden. In de mijne paste het niet met alle dieren. Voor ik hem terugbracht herinnerde mijn moeder me eraan wel door de carwash te gaan en aansluitend de binnenkant te stofzuigen, en dus was ik na het tanken rechtsaf geslagen, en voor de McDonalds nog eens rechtsaf. Er stond een kleine file voor de ingang. Ik had niet verwacht dat dit zo’n populaire bezigheid zou zijn op dit tijdstip, maar wat weet ik van auto’s en weekenden. Doris blafte hard tegen de jongens die de ruiten inzeepten, en ging toen de lichten begonnen achter de voorstoel zitten. De carwash in kwestie bootst een discotheek na, met gekleurde lichten om de ervaring van het wassen en droogblazen een extra impuls te geven. Ik was blij dat mijn prikkelgevoeligheid weer redelijk normaal is en dat ik geen epilepsie had. Na het disco-inferno moet je een heel lange scherpe bocht maken en dan hangen daar de stofzuigers. In het stofzuigergebied waren een stuk of acht mannen van tussen de dertig en vijftig bezig hun heel fancy auto’s spic en span te maken. Ik klopte het dekentje achterin uit en er kwamen wat haren op de auto naast me, dus ik bood snel mijn excuses aan. De man naast me glimlachte, kan gebeuren, zeker bij iemand met een twintig jaar oude Citroën C5. Doris haat stofzuigers, maar gelukkig was het relatief snel voorbij. Voor de oprit zag ik dat er vogelpinnen op de randen van de grote prullenbak zaten. De meeuwen hielden zich op de parkeerplaats op, waarschijnlijk was daar genoeg te vinden.
23 november
Nieuwe performances
Hier.
22 november
In het firnveld
De Wikipediapagina over gletsjers is erg poëtisch. Het is de moeite waard hem helemaal door te lezen.
22 november
Beweging
Donderdag reden we na de conferentie terug naar huis. Ik reed verkeerd en daardoor kwam ik in een dal terecht waar het had gesneeuwd. Even overwoog ik om te stoppen en een logeerplek te zoeken, maar de dieren waren unaniem in hun voorkeur door te rijden. Ik voel me sindsdien nog steeds alsof ik onderweg ben (alsof ik op zee heb gezeten maar dan anders). Vooral de verschillende badkamers lopen door elkaar, in de ene denk ik aan de andere, en de verschillende bedden. Het is geen slecht gevoel, het leven is beweging en bewegen is een voorrecht (als bewegen tenminste deel uitmaakt van de levensvorm die jou door het universum is toebedeeld). Aan dat laatste denk ik nog steeds vaak, in die zin heeft de long covid alles veranderd.
22 november
Buiging
22 november
Schors
Deze boom (in het bos bij het kasteel) is dood, de bliksem is eringeslagen, in en op de stam leven nu allerlei wezens.
21 november
Terra Escola
Op de conferentie ontmoette ik Danilo Olivaz, een Braziliaanse kunstenaar en ontwerper, die momenteel vooral bezig is met het opzetten van een school, de Terra Escola. De filosofie erachter is kinderen leren leven in samenhang met de aarde (in plaats van ze dat afleren, wat nu zo populair is). Ze hebben een website waar alles opstaat (in het Braziliaans maar je browser wil hem vast vertalen).
20 november
Twee en een zijn
19 november
Wit
Er lag een paar uur sneeuw. De ochtend was begonnen met natte sneeuw op Doris’ rug in het donker en koude voeten voor de poezen. De vlokken werden vaster en rond negen uur lag er wit over de skeletten van de bomen aan de bosrand, alsof iemand ze had overgetrokken met een laagje verf. In het bos zelf was het witter. Doordat het geluid werd gedempt en misschien ook door de kleuren leek het een binnenruimte, een kamer, die vreemd genoeg warmer leek dan anders. We zagen en hoorden geen enkel dier, ze spaarden hun energie. Op de terugweg zagen we de regen naderen, grijs en voorzichtig, over niet al te lange tijd was het wit alleen nog een herinnering.
18 november
From Relations to Politics: Pathways Toward a Planetary Praxis
Deze week ben ik op Schloss Rauischholzhausen voor de slotconferentie van het fellowship bij het Panel on Planetary Thinking. Het programma staat online en wel hier.
Het kasteel is geheel ingericht in de sfeer van Agatha Christie, inclusief een bibliotheek met geheime doorgangen en een gordijn met daarachter een heel geschikte ruimte om iemand met een welgemikte klap met een kandelaar om het leven te brengen. Op het landgoed is een heel mooi bos.
17 november
De taak van de schrijver
Als schrijver ben je doorgeefluik tussen de wereld en de lezer. Of misschien ben je vertaler, van de ervaring, de tijd, of wat dan ook, naar tekst die bedoeld is voor de ogen van anderen. Je bent zelf volstrekt niet belangrijk. Schrijvers die denken van wel schrijven boeken die vooral henzelf reflecteren. Vaak is dat niet heel interessant, zoals iemand die in de kroeg alleen over zichzelf praat en zich naarmate de avond vordert steeds meer herhaalt. In onze tijd wordt bijna alles in geld gemeten. De wetten van markt bepalen wat in de mode is. Daarom zeggen recensies en prijzen net als de verkoopcijfers van boeken niets over de kwaliteit ervan. Ze zeggen iets over het volk wil, en wat het volk wil is bepaald door de ideologie. Een goed voorbeeld hiervan is het feit dat vrouwelijke schrijvers en filosofen in hun tijd vaak werden genegeerd en uit de canon werden gehouden. Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Er zijn recensenten en jury’s die oprecht lezen (en lezers lezen vaak oprecht). Maar het is belangrijk om de markt met een korrel zout te nemen. Het is ook dubieus om je als schrijver te verheugen over de aandacht van anderen, omdat dat afleidt van het werk. Het valt in een ander domein dan het schrijven of de kracht van een boek (ik begrijp ook niets van verkiezingen, omdat boeken zich bewijzen door hoe ze zich over de wereld en door de tijd bewegen en de gedachten van mensen, niet door wat een clubje recensenten er toevallig van vindt – dat verschilt ook enorm tussen landen). De domeinen zijn wel verbonden, omdat de invloed van een boek vergroot kan worden doordat het meer wordt gelezen. Dat staat echter los van het prijzen. Bovendien is de persoonscultus uit onze samenleving ontzettend destructief. Voor het kritisch denken, voor de niet-mensen, en meer van wat buiten het ego valt. Te veel aandacht voor de persoon staat haaks op het lezen, waarbij je juist je zelf kunt opschorten en het andere, dat wat je niet bent, kunt ontmoeten. Afgelopen weekend was ik aanwezig bij een gesprek voor een volle zaal waarin een schrijver ongeveer tien minuten vertelde over een prijs die hij had gewonnen en hoe hij daarop reageerde. Dat is genant, en zonde van wat mogelijk is in een gesprek. Toch lijkt het alsof mensen zoiets verwachten. Ze lachen erom en vermaken zich. Terwijl er een enorme crisis is in Nederland, politiek en ecologisch. Niet alles hoeft daarover te gaan, schoonheid is ook belangrijk, net als wat kan tellen in een individueel mensenleven, maar dit is iets anders. Hoe meer zelf, hoe minder ruimte voor de ander en het andere.
16 november
Van wie de woorden van wie de wereld
Vandaag gaf ik de H.H. ter Balktlezing in Nijmegen. Dit is het begin (een gedrukte versie is verkrijgbaar bij het Poëziecentrum).
Er is zoiets droefs in de wijze ogen van varkens
dat zij wel profeten lijken voor de slachttijd.
Uit: Elegie van de varkens
Nederland, 2025. De slachttijd is in volle gang, met immigratieprotesten, een gevallen extreemrechts kabinet, klimaatontkenners, Instagram-influencers die botox, bodybuilding en vleesdiëten promoten. Het recht van de rijkste is vervangen door het recht van de luidste. Wat je zegt raakt in toenemende mate ondergeschikt aan hoe hard je kunt spreken. Met je echte stem of online. Mensen willen minder minder minder nadenken, minder minder minder om zich heen kijken, ze praten liever na. In de kranten, op het internet, in de straten. Wie kijkt er in de ogen van varkens? Mensen volgen de slachttijd liever op hun telefoon.
Afgelopen zomer was ik in Jinan, China om een week les te geven aan de universiteit, een zogeheten summer school. Ik gaf die samen met een Spaanse collega, ons onderwerp was dierethiek en dierfilosofie. Al vrij snel na aankomst kreeg ik het gevoel terechtgekomen te zijn in een dystopische film, waarin camera’s en identificatie ieders beweging monitoren. Van de mensen die ik sprak leerde ik hoe moeilijk het is daar om onrecht aan te kaarten, hoe staatspropaganda narratieven vormt, hoe weinig ruimte de mensen daar hebben om wat dan ook te veranderen.
Toen ik terugkwam dacht ik: we kunnen hier alles veranderen. We mogen nog steeds elk verhaal vertellen dat we willen, ook verhalen die ingaan tegen de gevestigde orde, die andere werelden voorstellen. Maar we doen het niet, of niet genoeg, of niet effectief genoeg. Sterker nog, de PVV was bij de vorige verkiezingen weer de een-na-grootste partij, om te zwijgen van de stemmen op JA21 en het FvD. Een partij die vooral tegen is, die islamofobie en racisme heeft genormaliseerd en heeft laten zien de grondwet niet serieus te nemen. De verhalen over dit land en wat waardevol is in het leven, van partijen als de PVV, bakenen de ruimte af die we hebben om samen te leven met wie anders is dan wij.
15 november
Tussen de woorden door
14 november
Meersoortige ontmoeting tussen mensen en (zee)honden
Het was een enerverende avond, gisteren, in De Stag. Doris was mee en behoorlijk moe van de reis. Ze blafte in het begin alleen bij het applaus, en later ook als er mensen op haar dan wel mij afkwamen. Maar de zaal was behoorlijk accepterend, en we hebben het allemaal overleefd.
Vanochtend was ik mee met de Balgexpres, een soort bus achter een tractor die ons naar het meest oostelijke punt van het eiland bracht. Daar hebben we rondgelopen en terug in de bus heb ik wat voorgelezen. Buiten de bus werden we goed in de gaten gehouden door zeehonden.
De mensen maakten foto's en video's van hen, de zeehonden staken om en om hun hoofden boven het water uit (het zwarte vlekje in de golven is een zeehondenhoofd).
13 november
Van Chili naar Schiermonnikoog
12 november
Let's ask the wolves
Mijn recensie van Wild Diplomacy van Baptiste Morizot is nu online te lezen in Ethics, Policy & Environment en wel hier.
11 november
Tukje
Het is net een droom, zei ik tegen Javiera, een van de mensen van Fundación Derecho y Defensa Animal die samen met de rechtenfaculteit de lezing gisteren organiseerden, toen we naar het restaurant wandelden door de Chileense lente. De bomen staan in bloei in Santiago, met veel lila en hardroze. En steeds de Andes op de achtergrond. Het is een vreemd bestaan, om in een week van de herfst naar de lente te gaan en terug. Om naar plekken toegebracht te worden om over de wereld te praten - over hoe het is en hoe het zou moeten zijn.
Elia kwam ook naar de lezing. Ze is al veertien en vorig jaar uit het asiel geadopteerd door een lesbisch stel, dierenactivisten, dus ze heeft de asielhondenjackpot gewonnen. Tijdens de lezing deed ze een tukje, verstandig. Een van de oudere professoren deed met haar mee.
10 november
Santiago vanochtend vroeg
10 november
Connecting Trans and Critical Animal Studies in an Age of Authoritarianism - call for papers
Organized by Valerie Sofie Tollhopf and Eva Meijer 13 April, University of Amsterdam, Amsterdam
This symposium aims to investigate connections, overlaps and tensions between critical animal studies and trans studies. Currently, there is some engagement with animal studies and posthumanism from a trans studies perspective, and there is some acknowledgement of trans studies from a critical animal studies perspective. However, critical animal studies’ engagement with trans studies remains scarce and at times theoretically shallow, in that it draws on trans studies discourses in a tendentially superficial way. Trans studies’ discussion of nonhuman animals does not always conceptualize their position in critical (political) terms. With this symposium we aim to foster a dialogue between trans studies and critical animal studies. This is beneficial for both fields: CAS can gain important perspectives on a so far under-theorised axis of domination (one that plays an important role in current processes of fascisation and must thus be part of comprehensive political analyses). Trans studies can expand on its current involvement with animal studies, adding a more critical stance towards human-animal relationships and an all too peaceful notion of ‘entanglement’, which considers the material conditions of animal struggles . We also aim to conceptualize and foster political solidarity. In the current age of authoritarianism, both trans studies and critical animal studies are under threat. Furthermore, under the rise of right-wing extremism trans people worldwide are increasingly met with hostility and violence. While not obscuring the differences, better understanding processes of othering and objectification can help shed light and fight the oppression of both groups.
We invite abstracts for 20 minute presentations on the following and related themes:
- Animalization, dehumanization & (racialized) transness
- New materialist and other (e.g. historical) materialist approaches to trans and critical animal studies
- Decolonial and Indigenous approaches to trans and critical animal studies
- Gender nonconforming nonhuman animals, gendering nonhuman animals, multispecies trans solidarity
- Queer and trans ecology approaches
- Trans studies and critical animal studies from a social movement perspective
- Considering trans people and animals jointly in the current political climate (e.g. further exploration of notions like “soy boy” as fascist imaginary of racial and gendered degeneracy, tied to the consumption of plant-based protein)
- Historical perpectives on trans-animal topics - e.g. animal experimentation in endocrinology, the interconnected emergence of the taxonomies of race, species, and gender
- Relations of trans people and nonhuman animals to capitalist relations, to production and reproduction; commonalities and (substantial) structural differences; potential modes of alliance
- Anthropodecentering trans studies: What is at stake by including critical engagement with animals in the field? What are potential objections to the conjunction?
- Total liberation approaches / anarchist perspectives on the connection between trans and critical animal studies
- Trans-exclusive genealogies of critical animal studies via ecofeminism & how to engage with that
- Queering and transing critical animal studies
- Joy, possibility, fluidity, utopia: How to live differently with ourselves and others.
In addition to academic presentations, we also invite artists, activists and organizers to send proposals for presentations. Please note that there is no financial support available for showing art works or performances. The deadline for abstracts is January 15th 2026. You can send your abstract of max. 300 words to transanimalstudies@gmail.com. This is an in person event and there is no opportunity to present or attend online.
9 november
Sitio de memoria
De lezing was in het cultureel centrum, in het gebouwencomplex dat vroeger een gevangenis was. In het witte gebouw zaten de politieke gevangen, mijn chaperone vertelde dat haar vader er onder Pinochet gevangen had gezeten.
Er is nu een tentoonstelling te zien. Chili heeft de grootste Palestijnse gemeenschap van heel Zuid-Amerika.
Op de parkeerplaats op het dak is het redelijk veilig voor de straathonden.
9 november
Wat we verkiezen
Volgende week zijn er verkiezingen in Chili. Het is de eerste ronde, en het gaat om presidentsverkiezingen. De mensen met wie ik spreek zijn er zeker van dat rechts gaat winnen, en hoogstwaarschijnlijk extreemrechts. Er is niet de mogelijkheid dat het kabinet valt, dus ze zouden er dan vier jaar aan vastzitten. Beide extreemrechtse kandidaten die kans maken zijn fan van Pinochet, en de meest rechtse wil de doodstraf opnieuw introduceren, en werkkampen. Op de heenweg las ik De verdwijningen van Londres 38van Philippe Sands, over de vriendschap tussen Pinochet en Walter Rauff, een hooggeplaatste nazi (hij bedacht mobiele gaskamers). Het boek geeft een goed beeld van de dictatuur in Chili en hoe de nazi’s na de oorlog andere regimes adviseerden. En, algemener, van hoe moeilijk het is om rechtvaardigheid te bewerkstelligen na groot onrecht. Het is moeilijk voor te stellen dat er partijen zijn die weer de kant van Pinochet op willen, maar met de ontwikkelingen in Nederland van de laatste jaren in het achterhoofd helemaal niet ondenkbaar. Vanmiddag sprak ik met socioloog Kathya Araujo en academicus/journalist Paula Escobar Chavarría over het verlies van gemeenschap en democratische betrokkenheid dat leidt tot de hang naar rechts, ik heb veel geleerd over hoe dat hier werkt. De democratie is nieuwer dan bij ons en mensen wisselen heel makkelijk van partij. Er is net als bij ons weinig verbondenheid met elkaar en het politieke systeem, maar om andere redenen en vanuit een andere geschiedenis. Gisteren werd ik op het podium en voor CNN geïnterviewd door Paloma Ávila, ook een van de vrouwen die de democratie hier omhooghouden. Voor het interview was er een voorstelling van scholieren die een muziekstuk hadden gecomponeerd over dierentalen. Dat was de beste introductie ooit.
8 november
De honden nemen hier de trein
De hotelkamer kijkt uit op een klein stationnetje met twee perrons, en daar zag ik vanochtend honden in de weer. Eerst een mooie bruin-zwarte herderachtige hond, maar die vertrok na een inspectie van het perron door de straat over te steken. Hij keek goed uit voor het verkeer. Daarna kwam er een zwarte hond met halflang haar. Hen liep wat heen en weer over het perron en ging toen bij de menselijke reizigers staan die op de trein wachtten. De trein stopte, de mensen stapten uit en daarna stapte de hond met de menselijke reizigers in. Het is een van mijn favoriete dingen, niet-menselijke dieren in het OV, dus ik ben blij dat ik dit zag.
Even later zag ik de eerste hond weer. Ik was onderweg met mijn Chileense uitgever. Ik wist niet eens dat ik een Chileense uitgever had, maar ze is ontzettend leuk.
Deze makker heeft maar een oog.
7 november
De Grote Oceaan
Het is lente in Chili en het is vreemd dat het allemaal echt bestaat, die heel grote wereld. Ik zit op een van de twee tweepersoonsbedden in de hotelkamer met oceeanzicht in Valparaiso. In de middenberm van de weg voor het hotel staan enorme palmen. Onderweg zag ik weer eens vogels die ik nooit eerder zag, dat is ook een thema van dit jaar. Ze hadden lange bruin met witte vleugels.
Het is vergane glorie, Valparaiso, ik heb nog nooit ergens zoveel graffiti gezien, alles zit eronder. Je moet geen foto's maken, zei mijn gezelschap toen ik deze foto maakte, want dan stelen ze je telefoon. Ik zag ook heel mooie grote straathonden. Ik hoop dat ze morgen weer zie.
6 november
De theorie
De bus stond in de file. Naast me zat een vrouw van ongeveer mijn leeftijd met haar tong te klakken en ongeduldig te bewegen. Het hielp niet. Ze schreef berichten op haar telefoon, het lettertype stond heel groot ingesteld. De berichten gingen over de file. Toen werd ze gebeld. Het ging over De Theorie. De Theorie had te maken met verkeersborden die ze moest leren. Ik vermoedde dat het om het bromfietsrijbewijs ging, want ze zei tegen de persoon aan de andere kant van de lijn dat ze voor haar autorijbewijs de borden weer helemaal opnieuw zou moeten leren. De persoon leefde mee. We konden het allemaal volgen omdat de telefoon op speaker stond. Toen de bus weer begon te bewegen was het helemaal donker. ‘Vanaf nu rijdt het snel door,’ zei een vader tegen zijn kind, alsof hij er verantwoordelijk voor was.
5 november
Anders samenleven
Het stuk in De groene is nu zonder betaalbarrière te lezen, en wel hier.
4 november
Achter de deur
Achter de deur ligt het onbekende, daarom laat je de deur dicht. Je bent de enige die de deur ziet, dat is ook een reden. Je kunt de deur negeren.
Het onbekende is dus altijd vlakbij. Mensen scheren er rakelings langs. De vogels vliegen eroverheen. Kleine dieren kijken er soms naar, die kunnen er beter tegen.
Je zou erover kunnen praten. Lezingen kunnen geven. Ze zouden je betalen en ophalen bij het vliegveld met een papier met je naam erop. In de hotelkamer liggen slippers voor de spa in een papieren zak, de teenkant steekt eruit.
Je vraagt je af of het onbekende een geheel is, of dat er vele soorten onbekenden zijn. Je zou op onderzoek uit kunnen gaan, zaklamp mee, rugzak met proviand. Je kijkt naar de deur, die soms vaster lijkt, soms vager.
Je denkt: elk leven heeft een deur, dit is de mijne.
4 november
Een Aladdin
Ik las vandaag onderweg Een Aladdin, twee lampen, een essay van Jeanette Winterson over verhalen. Winterson is een van de schrijvers die ik vooral emotioneel lees en ik was bij de laatste boeken de verbinding een beetje kwijt, maar nu was hij er weer. Het is een slim en mooi boekje over hoe verhalen werken, de verhalen die we elkaar vertellen, en de grotere die onze levens en ons samenleven bepalen. Een tip dus, als cadeau voor jezelf of iemand anders.
3 november
Er gebeurt zoveel
En zoveel tegelijkertijd.
2 november
Twaalf manieren om te vergeten wie je bent
Er zijn twaalf manieren om te vergeten wie je bent. De eerste is vergroeien met een oude boom. Dat heeft veel tijd nodig, maar is relatief eenvoudig. De tweede volgt uit het trainen van de concentratie. Zodra de concentratie sterker is dan het zelf ben je verdwenen. De derde draait om stilte. Als je stil genoeg bent, kan de stilte jou betreden. De vierde is de beweging. Het is de bedoeling om precies te bewegen in het tempo van wat om je heen beweegt zodat je erin weg kunt vallen. De vijfde is een schutkleur, werkt net als de beweging. De zesde is het toeval. De zevende is ziekte, die raad ik je niet aan, maar is wel effectief. Je vergeet niet alleen wie je bent, je raakt wie je bent ook kwijt, mits de ziekte fel genoeg is. De achtste is verliefdheid, werkt hetzelfde, maar als het goed is krijg je jezelf weer terug. De negende is de acceptatie. Als je alles accepteert kun je er eindelijk deel van uitmaken. De tiende is de metamorfose. Je kunt het best een vogel worden. De elfde is de deur openen naar het onbekende, dat over je heen laten spoelen, zo lang mogelijk geen antwoord geven. De twaalfde is het vergeten zelf, daar kun je niet voor kiezen, dat overkomt je.
1 november
Schoen
1 november
Speellijst The Dark
Afgelopen zomer sprak ik met de spelers van The Dark, de nieuwe voorstelling van Alexandra Broeder. Op basis van deze gesprekken schreef ik een tekst voor de voorstelling. Lena Claessen, een van de spelers, schreef ook een deel. De uiteindelijke tekst kwam tijdens de repetities tot stand. Het is dus echt een samenwerking. Afgelopen week kreeg ik bericht van Alexandra en van Roald, die de liedjes schrijft voor de voorstelling. Ze schreven dat de voorstelling echt gestalte begint te krijgen. Alexandra stuurde ook mooie foto's mee. Ik kan zelf jammer genoeg niet bij de repetities zijn, maar ben erg benieuwd. De speellijst is online te vinden, op 26 november is de try out, 27 de première (allebei in Frascati in Amsterdam). En daarna gaan ze op tour. Hier kun je een voorstelling in je eigen buurt zoeken.