31 mei
Kindertijd
Er zijn hier veel moeders met een kind. Deze jonge moeder was heel beschermend.
Links een moeder met twee kinderen, rechts twee moeders met een kind.
31 mei
Hondenkunst
Bij het Istanbul Museum of Modern Art zag ik slaapperformances van straathonden en een grote hoeveelheid schaduwkuilen. Ik heb de foto's op het meersoortige blog gezet. Slaapperformances en schaduwkuilen.
31 mei
Meeuwenfontein
31 mei
Walnoten en renpaarden
Mijn Turkse uitgever leeft van de walnoten. Zijn vader fokte renpaarden en toen hij stierf erfde Alsem het bedrijf, maar hij verkocht de renpaarden en begon een walnotenfarm. Het zijn moeilijke bomen, vertelde hij, maar ze onderhouden zijn gezin. Zijn schrijven (hij schrijft romans en scenario’s) en de uitgeverij doet hij ernaast. De uitgeverij samen met zijn vrouw, maar sinds ze een kind hebben is zij vooral daarmee bezig. Alsem leidde me rond door Istanboel, we zijn uren onderweg geweest langs moskeeën, pleinen en torens, en een park. Ik kreeg op de Galatabrug ruzie met vissers die twee kleine vissen op de warme brug lieten creperen en er foto’s van maakten, een afschuwelijk gezicht. We hebben goed vegan Turks gegeten in een zaakje achteraf en veel thee gedronken in steegjes, en zijn met de oudste en kortste metro van de wereld gegaan. Het is hier nogal warm. Aan het eind van de wandeling voegden zijn vrouw en kind zich bij me. Ze is academicus en dichter en wilde over depressie praten. De grenzen van mijn taal is hier nogal populair, niet omdat het veel wordt verkocht maar het raakt mensen, bij de opening werd ik er ook al steeds over aangesproken. Gelukkig ben je niet zo depressief, zeggen ze erbij. Ik heb het gevoel dat de geestelijke gezondheidszorg hier niet goed functioneert, maar het is soms ook lastig om antwoorden op mijn vragen te krijgen, vanwege de taalbarrière en omdat mijn gesprekspartners wel open zijn, maar ook heel ontwijkend kunnen zijn. In elk geval heb ik Istanboel een beetje leren kennen, de vele steden in de stad.
31 mei
Dutje
31 mei
We zijn allemaal muizen
Voor de NRC schreef ik over Kafka's dierenverhalen - hij schreef veel dierenverhalen - en dat was heel fijn om te doen, om ze te lezen met wat ik nu weet en erover na te denken. Je kunt het vandaag in de krant lezen, of hier.
30 mei
Istanboel is van de katten
Ik ben in Istanboel voor een literatuurfestival, ITEF (vijf van mijn boeken zijn in het Turks vertaald). De openingsreceptie was gisteren in de tuin van de Duitse ambassade (een gigantisch gebouw) en daar woonden ook katten. Ze vonden het een beetje opmerkelijk, al die mensen in hun gebied, maar warmden na een tijdje op en wilden graag worden geaaid. Vanochtend ben ik de buurt om het hotel gaan verkennen.
De katten adopteren restaurants en hotels.
Net als auto's en scooters.
Kind en moeder.
En overal staan huisjes (en bakjes water en eten).
Ik had wel wat vlooienpipetten kunnen meenemen, zeker voor de kittens. Sommige katten zagen er goed uit (zoals die bij de ambassade) maar er zijn er ook redelijk wat met huidproblemen. Het fijne van katten is dat je zo makkelijk met ze kunt praten. Behalve als ze net een dutje doen natuurlijk.
Veel honden zag ik nog niet, maar van deze knapperd kreeg ik een kwispel.
28 mei
Portretten
Ik lees dat Bertien van Manen is overleden. Ze was een van de beste fotografen van Nederland. In de necrologie in de NRC zie ik een foto van haar door Eva Besnyö (ook een van de beste fotografen van NL), met een camera, dus er moet er ook eentje zijn die Van Manen op dat moment van Besnyö maakte - die foto's zou ik wel naast elkaar willen zien.
27 mei
Ruimte maken voor long covid
Ik organiseer dit najaar een serie lezingen over long covid (en verwante ziektes), om samen na te denken over de betekenis ervan en solidariteit te creëren. Ik plak de omschrijving hieronder. Mail als je wil meedoen of wil presenteren naar het adres onderaan. Zie ook hier.
THE LONG COVID+ CONVERSATIONS
University of Amsterdam, online
The Covid-19 pandemic caused a spur of philosophical reflection: about biopolitics, anti-vaxxers and vaccination freedom, global multispecies health and many other topics. Long covid, not so much. This is unfortunate, because it raises many philosophical questions. Phenomenological questions, concerning body and mind, rationality, and social isolation. But also political questions, concerning the lack of care in neoliberal societies, or solidarity. Making space for long covid in academia matters not only theoretically: a large number of philosophers, other academics, and students are ill long term or disabled permanently, but this is currently invisible in academic discourse and university policies.
Long covid is not a new or unknown condition: it is a post-viral illness, similar to other multisystem diseases like ME/CFS, Lyme Disease, or Q-Fever Fatigue Syndrom – the + in the name of this series is meant to reflect this similarity and to invite those suffering from these and related conditions to join the conversations. However, because the majority of the patients are female and because patients cannot advocate for themselves (or only to a very limited degree), there is a lack of medical attention for and research about these diseases. This medical-political disinterest is interconnected with a lack of solidarity with those who are ill in academia, activism and society more generally.
This series of online talks is meant to collectively investigate the philosophical meaning of long covid and similar conditions, in relation to phenomenology, politics, gender and other topics, and to contribute to a more caring status quo in academia and beyond. We invite abstracts for a series of short online presentations. All sessions will be recorded and available to watch later for those who subscribe. There will also be opportunity to connect and respond to the talks in written form. The format of the series might be updated as we go along, to be as inclusive and accessible as possible.
Possible topics for talks include:
The phenomenology of long covid: feelings and affect, rationality and long covid, the distortion of experience in multisystem diseases.
The language of long covid: the lack of a vocabulary to describe the experience of fatigue, brain fog, PEM and related symptoms, living without being able to communicate with others, possibilities for improving speaking about and with those who are ill.
Medical gaslighting and medical misogyny.
Long covid and invisibility, long covid and the media, (the absence of) narratives, stories and art.
Long covid and gender, race, and socio-economic status.
Long covid as a zoonosis, One Health, and multispecies health.
Post-viral diseases and solidarity, relations to other long-term illnesses, intersections with other forms of marginalization.
Long covid and social isolation, loneliness, and silence.
Long-term illness and bureaucracy in neoliberal societies, including in academia.
Care in academia and beyond.
The deadline for sending in abstracts/proposals for Fall/Winter 2024-2025 is August 1st. The conversations are organized by dr. Eva Meijer, University of Amsterdam. If you want to present, please send your abstract or idea for a conversation to Eloe Kingma: asca-fgw@uva.nl If you want to attend the talks or stay updated about the events, please email Eloe Kingma: asca-fgw@uva.nl.
26 mei
Gasten
Hier zag ik de sneeuwhoen, maar die zag mij ook.
Op IJsland wonen veel vogels die bij ons niet voorkomen. Zo zag ik bijvoorbeeld een sneeuwhoen en verschillende alken. Koperwieken zijn heel algemeen, ook in de stad. Maar er zijn ook gasten: bonte kraaien, kauwen en roeken broeden bijvoorbeeld niet op het eiland maar komen buiten het broedseizoen wel langs. Ik vind dat heel grappig. Dat je als vogel denkt: laten we vandaag doorvliegen naar IJsland. Ik weet dat ze er soms ook naartoe waaien. Maar dan moeten ze op een gegeven moment toch weer terug.
26 mei
Een schemer
Het wordt deze tijd van het jaar al niet meer erg lang donker op IJsland. Vanochtend moest ik vroeg op - ik werd om drie uur wakker, vijf uur Nederlandse tijd - en het was alweer licht (een zachte schemer). Ik kwam onderweg naar de bus een oude zwarte kat tegen en een paar merels. Ik vraag me af hoe zij het licht en donker door het jaar heen beleven.
25 mei
Vandaag was ik in een bos waar veel huldufolk (verborgen mensen, ook wel elven genoemd) wonen
25 mei
Snæfellsjökul fyrir forseta
Ik ben op IJsland om de mensen te ontmoeten die de Snæfellsjökul (de Snæfellsgletsjer) lieten meedoen aan de presidentsverkiezingen. Door wateroverlast verviel het officiële programma maar ik heb veel leden van het campagneteam ontmoet (waaronder kunstenaars en een filosoof) en geleerd over hoe ze luisteren naar de gletsjer, de gletsjer toestemming hebben gevraagd voor het project en veel meer. De volgende keer zal ik de kandidaat zelf ontmoeten. Ik moet daar niet te lang mee wachten: over zesentwintig jaar zal het grootste deel van de ijskap zijn gesmolten en over honderd jaar is de hele gletsjer weg. Ik bedacht dat het een goed idee is om het smelten te livestreamen, want je kunt de gletsjer vanuit Reykjavik zien, zesentwintig jaar lang, een heel langzaam kunstwerk. Het leek ze een goed idee dus ik hoop dat ze het gaan doen.
24 mei
Een heel zacht mosbospad
24 mei
Ik waaide van een pseudokrater
Windkracht zeven lijkt op IJsland harder dan thuis.
23 mei
In transit
Misschien zijn de gedachten van de mensen hier in een paar simpele categorieën samen te vatten: waar moet ik naartoe, ik heb honger, ik wou dat ik er was, zo hee, die ziet er goed uit. Hun blikken zijn vergelijkbaar, zoekend maar oppervlakkig, grazend. Er loopt een vrouw rond van een reisorganisatie. Ze vraagt of er mensen zijn voor de groepsreis. Ik vind het een prettig idee dat er iemand is met verstand van zaken en nog prettiger dat ik niet mee hoef met de groepsreis. Een printer maakt geluid, het is erg hard, harder dan de bagagekarretjes. Zoveel geluid, zoveel bagage, zoveel mensen, zoveel gedachten. Het is een wonder dat de tijd ons allemaal kan dragen. De vrouw tegenover me zegt tegen haar vriendin: 'Ik wil heel graag papegaaiduikers zien. Daar heb ik geen foto's meer van, die heeft mijn ex.'
22 mei
Een wolk merels
In het Engels hebben groepen vogels prachtige namen. Jullie kennen de murder of crows en het parliament of owls, maar er is bv. ook een mischief of magpies, een congress of eagles, een cloud of blackbirds en een wake of buzzards. Hier staat een hele lijst.
22 mei
Kunnen spreken
In meer dan de helft van de wereld hebben mensen geen vrijheid van meningsuiting. Rechten worden vaak ingeperkt met een beroep op nationale veiligheid of moraliteit. Dat is hier ook een risico (zeker het beroep op veiligheid, maar ook de bescherming van 'onze waarden') - het lijkt alsof burgers zich niet realiseren wat het inhoudt om een extreemrechtse regering te krijgen. In het regeerakkoord wordt voorgesteld de btw op kranten, boeken en kunst te verhogen, dat is al een stapje in de richting van ontoegankelijkheid en het intomen van de persvrijheid, omdat minder mensen een krantenabonnement kunnen nemen of boeken kunnen kopen. Het inperken van de vrijheid van meningsuiting zal geleidelijk gaan. Maar waar wij aan gewend zijn is niet de standaard en niet onaantastbaar.
21 mei
Leven na de monocultuur
De column van vandaag gaat over de Tuinen van de Egel van Stichting Kapitaloceen, waar ik een paar weken geleden op bezoek was. Je leest hem hier.
20 mei
Verkeersslachtoffer
20 mei
Een performance voor de duiven
G.C. Heemskerk is bezig met het samenstellen van een boek over duiven, samen met Shani Leseman, dus ik zocht op mijn computer naar een mogelijke bijdrage. Ik kwam beeldmateriaal tegen van de performance Duif, die ik in 2006 deed voor de duiven die nabij of in winkelcentrum Leyweg wonen. Hier. De vrouw rechtsboven begon mij ook te voeren. Ik weet niet wat ze ervan vond, maar de duiven vonden het prima dat ik er was, ze keken niet op van de performance.
19 mei
Zelfportret van de polaroidcamera
De camera heeft zijn/haar/hun innerlijk gefotografeerd.
19 mei
Het hele dorp verhuizen
Ik las een mooie en droevige reportage over het Servische dorp Krivelj, dat in zijn geheel wil verhuizen omdat een Chinese kopermijn alles heeft vervuild. Vrouwen blokkeren de weg. Het is de eeuwige strijd van arme en onmachtige mensen tegen grote bedrijven. Ze willen ook graag belangrijke gebouwen meenemen. Hier. In Kiruna in Zweden is het stadscentrum inclusief de kerk al verplaatst, ook vanwege een mijn.
19 mei
Het moment vangen
Ik wil weer meer analoog gaan fotograferen en besloot te beginnen met polariod, omdat ik daar nog een oude camera van had die ik nooit had geprobeerd. Hij spuugde de eerste foto uit dus ik denk dat hij misschien zijn beste tijd heeft gehad, maar de tweede ging goed, een portret van Doris, die er mooi voor ging zitten. De kleuren en scherpte zijn in het echt veel mooier (zachter), het lijkt alsof de scanner er niet goed raad mee weet.
18 mei
Simba
Dit is mijn grote vriend Simba, het zonnetje in huis. Hij woonde bij de buren op de hoek, die toen het buiten dertig graden was ineens genoeg van hem hadden en hem buiten zetten in een klein hok dat duidelijk al weken niet was verschoond, met een dekbed erover waardoor hij oververhit was en bijna stikte. Ik ben steeds langsgegaan en uiteindelijk kreeg ik hem mee. Zijn nagels waren helemaal onder zijn pootjes doorgegroeid en in zijn vacht zaten klitten. Dat is nu twee jaar geleden. Hij was toen al zes. Hij heeft hier twee vriendinnen gekregen, Klontje en Kruidje (ze heetten eerder Sugar en Spice). De meiden zorgen goed voor hem, ze likken de tranen van zijn ogen en houden hem warm als het koud is. Hij vrolijkt hun leven op en geeft ze rust, want ze zijn best getraumatiseerd. Ze zitten nu buiten, dat vinden ze heerlijk. Gras is hun lievelingseten en er zijn steeds interessante geuren en geluiden. Binnen is het veel saaier. Kruidje zingt als een vogel, ik heb nooit eerder een cavia gekend die dat deed (chirping in het Engels). Op internet lees ik dat het een reactie is op gevaar, maar het klinkt existentieel - hoe dan ook doet ze het maar heel zelden. Klontje is een zorgenkind, haar tanden groeien te ver door dus die moeten regelmatig worden bijgevijld. Ze vindt het fijn om gedwangvoerd te worden in de dagen na de behandeling, dus het brengt ons wel dichterbij elkaar. Verder willen ze vooral met elkaar zijn, mij vinden ze niet zo. Op Sim na, die houdt van contact.
17 mei
Nieuwe rituelen voor de meersoortige samenleving
Gisteren was de eerste online bijeenkomst van een serie die ik organiseer over de rol van rituelen in het toewerken naar een rechtvaardiger meersoortige samenleving. Ike Kamphof sprak over de paddentrek – een jaarlijks ritueel dat iets anders inhoudt voor de mensen en de padden. Miek Zwamborn sprak over bestaande en nieuwe zeewierrituelen in Schotland, Japan en op andere plekken ter wereld. En ik vertelde over de Dog Dinners, als een nieuw ritueel, ontwikkeld door honden en mensen samen. In de discussie achteraf vertelde Irina Frasin die me vorig jaar zo gastvrij ontving in Roemenië over de rituelen die zij heeft ontwikkeld met de straatkatten voor wie ze zorgt. Ze benadrukte dat rituelen zowel een belangrijke rol kunnen spelen in de omgang met halfwilde dieren (waaronder ook honden) en die met medemensen, omdat ze een positief kader kunnen bieden voor de interactie. Het was vooral een uitwisseling van verhalen, dus we moeten verder doorpraten over wat rituelen precies kunnen inhouden. Sowieso bij de volgende bijeenkomst, maar misschien ook een keer tijdens een persoonlijke bijeenkomst.
16 mei
Monocultuur
Het is een zwarte dag voor Nederland, want het eerste extreemrechtse kabinet gaat er komen. Het is ook een kabinet dat de geïndustrialiseerde dierenmishandeling zal intensiveren en de kunst zal beknotten - financieel en wie weet inhoudelijk, want de hoofdrolspelers weten hoe ze symboliek naar hun hand kunnen zetten en hoe ze de media en cultureel-politieke praktijken moeten beïnvloeden. Het enige wat erop zit is tegenwicht blijven geven. Veel linkse denkers pleiten voor nieuwe coalities, dus misschien is dat ook belangrijk - ik ben nu zelf vanwege de long covid nog niet echt toe aan coalities. Maar voorwaarts moeten we, en de verhaalmakers onder ons moeten zorgen dat het verhaal over de samenleving niet helemaal gekaapt wordt door het rechtsconservatieve angstdenken, dat er geen monocultuur zal ontstaan.
15 mei
Leeslijst Palestina
Het Situating Palestine Collective van de Radboud Universiteit heeft een uitgebreide leeslijst samengesteld over de situatie in Palestina, met nieuws (verdieping) en teksten. Voor wie meer wil leren of doen (vooral gericht op de academische gemeenschap maar ook interessant voor anderen). Hier.
15 mei
De hoeder van mijn ziel
Gisteren was het tien jaar geleden dat Pika doodging. Ik schreef hier toen 'Pika is dood. Pika was de hoeder van mijn ziel. Hoe moet het nu verder met mijn ziel? Ik weet het niet.' Er zijn andere hoeders gekomen, maar niemand zoals zij. Putih en zij hebben me op het rechte pad gezet en geleerd te leven. Ik maakte een fotoserie over Pika's leven, die staat hier, voor als je haar ook een beetje wil leren kennen.
14 mei
Welcome goodbye
14 mei
De schuurberk
14 mei
Nieuwe kunst
Er staat interessant nieuw werk op het meersoortige blog, zoals het meerkoeten-futennest dat Gijsje spotte. Hier.
13 mei
De mudbody
Als alternatief voor de beachbody introduceert Doris Meijer hier de mudbody. Gezond en koel. Dus wie nog een leuke nieuwe look zoekt deze zomer: kies eens voor modder.
13 mei
Een kwestie van schaal
Zaterdag gaf ik een lezing (over verwerelden) bij de aftrap van de Europese verkiezingen van de Partij voor de Dieren. Het was een interessante bijeenkomst, waarin de belofte en de moeilijkheid van Europa duidelijk werden. Voor dieren, natuur, biodiversiteit en behoud van soorten is Europa veel belangrijker dan Nederland. Denk aan de vee-industrie: veel van de dieren die hier worden geboren gaan op transport naar andere landen en vice versa, en behalve dat dat transport afschuwelijk is bepaalt ook de regelgeving elders hoe ze worden behandeld. Of aan gif en landbouwsubsidies: die hebben een enorme invloed op hoe onze voedselvoorziening eruitziet. Veel dieren zijn natuurlijk eerder bewoners van Europa dan van Nederland, zoals vogels of wolven. Maar het is voor mensen moeilijk om op verschillende schalen te denken. Lauren Verster presenteerde de middag en zei dat mensen om haar heen de Nederlandse politiek met een soap vergelijken. Er is veel aandacht voor in de media, we kennen de personages en hun posities. Europa is veel onzichtbaarder, zowel in hoe de politiek daar werkt als wie er deel van uitmaakt. Eigenlijk is het raar dat degenen die zich om niet-mensen bekommeren niet meer met Europa bezig zijn. Ik beschouw mezelf ook meer als Europees dan Nederlands, ook omdat mijn werk buiten Nederland meer wordt gewaardeerd en ik me nu eenmaal nogal met mijn werk identificeer. Ik ga elk geval nadenken over wat voor verhaal we nodig hebben over Europa en hoe we de verschillende schalen (het heel lokale van sommige dieren, het nationale, het Europese) beter met elkaar kunnen verbinden.
12 mei
July en Hanna
Ik doe 's avonds nog weinig maar lees daardoor wel heel veel. De afgelopen dagen had ik geluk: twee goede boeken achter elkaar, dat wil zeggen, een goed boek en een oké boek. Het goede boek is All fours van Miranda July. Daar was ik heel blij mee want ik vind haar werk als geheel goed - ik vind Learning to love you more heel goed en de films en de boeken ook wel, maar ergens waren haar boeken nooit helemaal oprecht (ik moet hier misschien bij zeggen dat ik boeken heel vaak vind tegenvallen). En dat is dit boek wel, het combineert haar licht kokette maar ook wel grappige vreemdheid met een existentiële zoektocht naar oprechtheid. Via seks. Dus het sluit ook goed aan bij wat ik een paar columns geleden schreef, dat we nieuwe verhalen nodig hebben over seks. De roman gaat over een kunstenaar die op July lijkt en van LA naar New York wil rijden maar strandt in een motel vlakbij huis, en daar uit haar leven tot dan toe breekt. Het is een feministische en queer aansporing om oprecht te leven, en grappig bovendien, ik moest er vaak om gniffelen. En voelde me ook aangesproken om hoopvoller te leven.
Het tweede boek is Rebel girl, een memoire van Kathleen Hanna. Hanna is ook een all time favorite - luister als je haar niet kent in elk geval even naar het liedje met dezelfde naam. Het eerste deel van het boek is het interessantst: daarin beschrijft Hanna haar jeugd, wat het zingen voor haar betekent, en hoe de verschillende bandjes waarin ze speelde begonnen. Ze beschrijft ook veel geweld, tegen haar en andere vrouwen. De tweede helft van het boek is meer een bespiegeling op haar muziekcarrière, en haar ziekte (ze had lang Lyme en is vaak en lang ziek geweest). Ook heeft ze een kind, dat wist ik niet, maar er is minder ruimte voor de ziekte en het kind dan voor die begintijd, het is een opsomming van feiten en verhalen. Toch is het wel de moeite waard, ook omdat ze een goed oog heeft voor anekdotes en slogans. Dus wie even terug wil naar de jaren negentig en nul: lees dit boek, en wie weinig weet van deze fase in de feministische geschiedenis, lees het ook.
11 mei
Voor de activisten onder u
Vanmiddag is er een dierenbevrijdingsbijeenkomst in Amsterdam. Lees hier meer.
10 mei
Over de studentenprotesten
Er staat een goed opiniestuk in de NRC van Saskia Bonjour en Eric Schliesser over de reactie op de studentenprotesten. Hier.
10 mei
Een ander soort zorg
In The Guardian zag ik een mooi foto-essay over mensen in Geel (België) die mensen met psychiatrische problemen in hun huis opnemen en samen leven. Dat is al lang een gewoonte in het dorp. Je kunt het hier lezen/bekijken.
9 mei
The green ray
Van Tacita Dean, hier.
8 mei
Hap hap
8 mei
Blokkeren
Ik vind het heel goed dat de studenten en collega’s van de UvA demonstreren om aandacht te vragen voor het geweld tegen de Palestijnen en de genocide in Gaza en Rafah. Ik vermijd mensenmassa’s nog maar steun ze van harte. Net las ik op de NOS dat Wilders en Van der Plas er erg tegen zijn. Van der Plas wordt geciteerd: 'Demonstreren is niks mis mee. Maar wat daar gebeurt, is complete anarchie. Hele straten worden uit elkaar gehaald en er wordt van alles geblokkeerd. Dit gaat mij allemaal veel te ver.' Ik moest lachen om dit citaat – ‘hele straten worden uit elkaar gehaald’ kan zo in een roman, maar ‘er wordt van alles geblokkeerd’ is natuurlijk een vreemde opmerking in het licht van de boerenprotesten, waarbij veel meer werd geblokkeerd dan een straatje in Amsterdam.
7 mei
Kapitaloceen
Ik was vandaag op bezoek bij De tuinen van de egel in Gorssel. Dat is het eerste project van Stichting Kapitaloceen, een postkapitalistisch experiment waarin een groep mensen grond vrijkoopt en in samenspraak met niet-mensen beheert en gebruikt. Het is dus eigenlijk een alternatief voor het huidige systeem van voedselproductie, zowel voor hoe er met geld wordt omgegaan als hoe er met het land wordt omgegaan en met de medebewoners. Ze hebben een mooie website waarop precies staat hoe het werkt, hier.
Dit is de aan voorkant van het kersenbos, dat bestaat uit kersenbomen die intensief werden gebruikt en nu vrij groeien. Ze staan te dicht bij elkaar, dus de mensen onderzoeken nog wat goed voor ze is en voor de rest van de bewoners van het gebied.
Zoals deze klimslak.
Buizen, plastic en palen worden hergebruikt. Het voedselbos is nog maar net aangeplant dus dat moet de komende jaren gaan groeien.
Flip was ook op bezoek. Hij woont in Wageningen.
Dit is het uitzicht, het land ligt tussen twee intensieve landbouwbedrijven in. Een van de buren is jager. Hij vertelde dat als hij op zijn stoel zit met zijn geweer de reeën snel wegspringen en beschutting zoeken tussen de bomen van De tuinen van de egel.
Een kleine bewoner.
Het werk van muizen.
Als je in Gorssel of Amsterdam woont kun je groentepakketten bestellen, zie hier. Je betaalt naar vermogen.
7 mei
Het gesprek openen
De column van vandaag gaat over taalgeesten, over hoe we met elkaar praten en wat we tegen elkaar kunnen zeggen. Hier.
6 mei
Water
Doris is nu acht en blijft zich ontwikkelen. Ze ging zelden in het water omdat ze er bang voor is, alleen als ze met iemand speelde rende ze er wel eens doorheen. Maar nu heeft ze een plek waar ze als het warm is graag met haar voeten in het water staat. Vorige week ging ze er zelfs in liggen om haar buik te koelen, net als Olli altijd deed.
5 mei
Bevrijdingsdag
Gisteravond dacht ik aan de paarden, die oorlog na oorlog voor mensen moeten werken en meehelpen, er niets aan overhouden en veel verliezen - hun gezondheid, hun leven. Ik dacht ook aan de paarden en ezels in Gaza, die nu het werk overnemen van de machines die er niet meer zijn, let maar op de beelden. Tijdens de wandeling vandaag kwam ik langs een manege, of eigenlijk een stalletje met een veldje erbij, waar de paarden en pony's van elkaar worden gescheiden met schrikdraad en een paar meter hebben om heen en weer te lopen. Dat is het nadeel van dieren herdenken, ze hebben geen Bevrijdingsdag.
4 mei
Zelf
Op zoek naar een foto kwam ik andere foto's tegen dus ik heb de serie zelfportretten bijgewerkt. Hier.
4 mei
Als de kraai het zegt, zal het wel zo zijn
3 mei
Orang-oetangezondheidszorg
Rakus, een orang-oetan, gebruikte in 2022 een geneeskrachtige plant om een open wond in zijn gezicht te verzorgen. Hij kauwde op bladeren akar kuning, een plant die bekendstaat om zijn ontsmettende en ontstekingsremmende werking, en smeerde het goedje op zijn wond. Daarna dekte hij het af met bladeren. De wond genas in vijf dagen. Onderzoekers weten niet of hij het zelf bedacht of van anderen leerde, maar het laatste is natuurlijk het meest logische. Je kunt hier meer lezen.
3 mei
Sneeuwkikkers
We hadden vandaag weer een bijeenkomst met de werkgroep dierfilosofie. Promovendus Jin Qian (van de WUR) presenteerde haar veldwerk. Ze deed onderzoek op kikkerfokkerijen van boskikkers in het noordoosten van China. Boskikkers worden ook wel sneeuwkikkers genoemd. Ze worden gedood voor het vetweefsel naast hun eileiders, daarvan maken mensen hasma (hashima in het Chinees), een traditioneel medicijn en ingrediënt van toetjes. Er worden jaarlijks miljarden amfibieën gefokt in China (voor eten en medicijnen), en reptielen trouwens ook. Jins nieuwe onderzoek gaat over weekschildpadden. Het was geen vrolijk stemmende bijeenkomst, maar ik heb ervan geleerd.
2 mei
Een paar topstukken uit oma's portemonnee
Het treinkaartje uit 1977 is mijn favoriet, hoewel de 65+pas met super mooie pasfoto ook niet weg is.
1 mei
Toeval
Paul Auster is dood, hij was zo'n sympathieke schrijver (ik wilde schrijven 'lief' maar ik ken hem niet persoonlijk). Siri Hustvedt, de schrijver met wie hij was getrouwd, schreef al ontroerend over zijn ziekte op instagram. Zijn laatste roman Baumgartner is een aanrader, net als natuurlijk Timboektoe en de New York Trilogie, maar mijn persoonlijke favoriet blijft Oefeningen in waarheid, een kort boekje over toeval en wat geen toeval is.