31 juli
Over het programma
Het programma bestaat deze week uit lezingen en seminars. De lezingen worden opgenomen en zijn beschikbaar via de website van het instituut, de seminars zijn eigenlijk gesprekken met de studenten, die ontzettend nieuwsgierig en open zijn maar weinig weten en bovendien niet allemaal evengoed Engels spreken. Dierethiek bestaat hier eigenlijk niet als vakgebied, net als er vrijwel geen wetten zijn tegen dierenmishandeling (er is een klein beetje wetgeving over wilde dieren en de bescherming van natuurgebieden). (Dat laatste leidt tot praktijken die ik niet kende; zo hoorde ik vanmiddag over de cat abuse industry. Dat houdt in dat katten gemarteld en vermoord worden voor filmpjes die op pornosites worden verspreid. Vaak laten de filmmakers kinderen het werk doen, omdat kinderen sowieso niet vervolgd kunnen worden. Dit is een grote en lucratieve industrie - mensen kijken wereldwijd, ook in Europa.) We praten dus veel over basale ethische principes en hoe die van toepassing zijn op niet-menselijke dieren. Gisteren spraken we tijdens het colloquium ook over Chinese filosofie, waar ik heel geïnteresseerd in ben (vooral het taoïsme; Confucianisme is populairder, maar ook antropocentrischer). In academische kringen wordt de traditionele filosofie hier nauwelijks serieus genomen, het is vooral analytische Westerse filosofie die wordt gedoceerd. Maar de studenten hadden wel veel ideeën over de verhouding tussen dierethiek en traditionele filosofie en hebben me teksten gestuurd, vooral in het Chinees, dus die moet ik als ik thuis ben maar vertalen. Vanmiddag hebben we tijdens het seminar gedichten gelezen, dat werkte ook goed. Het was een oefening in Engels lezen, maar ook een gelegenheid voor de studenten om over hun gevoel te praten, en over hoe we empathie kunnen oefenen. Naast het academische programma gaan Oscar en ik steeds uit eten met de studenten zodat ze ons kunnen leren kennen. Dat is nuttig en ook leuk, maar ontzettend vermoeiend (het is hier bovendien tegen de 40 graden overdag). Ik heb wel heel veel nieuw eten leren kennen. Tussen de middag gaan we naar een zeer uitgebreid buffet in een Boeddhistische tempel, met eindeloos veel gerechten en ingrediënten die ik niet kan thuisbrengen (lotus, onvertaalbare groente en fruit, doorzichtige slierten, paarse rijst die ik erg lekker vind). Het zijn allemaal lokale gerechten. En tijdens het eten praten we over dierfilosofie en manieren om deze tak van de filosofie verder op de kaart te zetten. We leren veel van elkaar.
30 juli
De krekels die in golven zingen
Ik weet niet waarom het geluid vanzelf begint te spelen, maar zo gaat het in het echt ook.
29 juli Jinanse dieren Dit is een van de straatkatten die op de campus woont, vlakbij het hotel. Deze poedel woont in de dierenkliniek, er zijn vleugels in hun/haar/zijn vacht geschoren met gele uiteinden, dat kun je niet echt zien op de foto. 29 juli Natuurnabootsingen 28 juli Eerste impressies uit Jinan Ik geef deze week les op een summer school in dierethiek van het Instituut voor dierenbescherming en dierethiek in Jinan, China (de eerste summer school in dierethiek in China ooit dus dat is wel bijzonder). Het instituut is opgezet door Peng Guo, een legendarische dierenbeschermer hier, en ze heeft enorm veel voor elkaar gekregen. Grote lesprogramma’s op scholen, projecten om wilde dieren te helpen zoals kraanvogels in de provincie Shandong en koeien in Mongolië, vertalingen van boeken over dieren (inclusief dierethiek), conferenties enzovoort. Ze heeft zelf 26 katten en 10 honden en in haar huis bij de zee nog eens 6 honden en 10 katten (hoe dit precies werkt weet ik niet), ook zorgt ze daar voor 13 tot 15 honden die in het bos wonen. Op de campus coördineert ze het voeren van de katten (er wonen er hier een stuk of 100) en ze heeft een asiel opgezet, waar ik later deze week naartoe ga. 27 juli Nis Op het vliegveld werd ik opgehaald door de tweeling Yingfeng en Yingzi. Ze hadden me vooraf een foto gestuurd, zodat ik ze zou herkennen, hoewel het meeviel met het aantal tweelingen dat klaarstond om iemand op te halen. Omdat mijn collega Oscar, die ook les zal geven, pas later op de dag op het vliegveld arriveert en we samen naar Jinan reizen, hebben ze een paar uur in een hotelkamer geboekt. Ze gaven me een zoete boterham en twee appels. De appels droegen netjes. De kamer is een beetje shabby maar er hangt wel een beamer en er is een heel spacey toilet met de naam 'intelligence pilots the future'. Ook is er uitzicht op een nis, bekleed met nepplanten. Zoiets heb ik nog niet eerder gezien. Het helpt een beetje tegen de claustrobische sfeer, maar echt maar een beetje. 26 juli Is dit kunst? Een significant deel van afgelopen week ging op aan het voorbereiden van de colleges in China - vijf keer vijf uur powerpointpresentaties. GC had een goed idee: maak een quiz. Op de vierde dag gaat het college over dieren en kunst en daarvoor maakte ik een quiz met werk van menselijke en niet-menselijke kunstenaars. Zoals deze lijnen, de rechte is van Richard Long en de ellips van Olli Meijer. De studenten mogen stemmen over wat kunst is en wat niet. 25 juli Vriendelijk 'Wij verzoeken u deze trein vriendelijk te verlaten.' 24 juli Melancholy 2014 23 juli Toupet Doris en ik hadden met Miriam gewandeld in de buurt van het Antoni van Leeuwenhoek. Terug stonden we in de file. Voor de afrit Diemen zag ik een toupet langs de snelweg liggen, links naast de linkerbaan. Daar zit natuurlijk een verhaal aan vast. Ineens was de toupetdrager zijn/haar/hun look helemaal zat. Tijd voor bevrijding. Toupet uit het raam! Of, en dit is een scenario van Miriam, misschien reed de persoon in kwestie hard met het dak open in hun/haar/zijn nieuwe sportwagen met een nieuwe date naast zich en waaide de toupet weg. Of misschien had de persoon gewoon net een nieuwe toupet gekocht en wilde hen die meteen op. We zullen het nooit weten. We hadden wel mooi gewandeld, Doris kent de wandeling bij het ALV al goed, we kwamen een jonge labradoodle tegen met wie ze een beetje speelde, en twee oudere mannetjes die mooi blaften, de laatste had een ontroerend hese stem. En Doris was ook heel blij om Miriam te zien, en ik trouwens ook. 22 juli Cadeaus van Miez Vandaag kreeg ik weer een blad en een paar dagen geleden een bonbon. Hier kun je alle cadeaus zien (ik zal de pagina blijven aanvullen). 21 juli De troostlijst Ik heb ontdekt hoe we de troostlijst kunnen aanvullen, dus daar zullen Miriam en ik de komende tijd mee bezig zijn. Hier. 20 juli Zmeu, februari De analoge foto's zijn gemaakt met een Nikon FM3 / TriX 400. 19 juli Landschap, schaap Isle of Mull, april dit jaar 18 juli The Dark / The Light Vandaag stuurde ik de eerste versie van de tekst van The Dark op naar Alexandra Broeder. Zoals ik eerder schreef is The Dark een project van en met jongeren die ervaring hebben met depressie. We hebben vijf bijeenkomsten gehad waarin er heel veel is besproken. Over hoe het voelt om depressief te zijn, over de politieke dimensies ervan, de filosofische, de spirituele. De tekst is een weergave van die gesprekken, en verschillende spelers hebben hun eigen woorden (meestal gesproken en in één geval geschreven) bijgedragen. Ik ben dus niet de auteur maar de co-auteur van het stuk. Ik ben daar blij mee, ik vind deze manier van werken het meest recht doen aan de spelers en de materie. De voorstelling gaat 27 november in première in Frascati en reist daarna door het land (klik hier voor kaartjes in Frascati). Ik ben heel benieuwd naar wat ze ervan zullen gaan maken. 17 juli En ook nog een keer de clip met Wookie bij Revolution 16 juli Lezen in de vakantie Omdat het zomer is deel ik een paar links van boeken en andere teksten die je misschien nog niet had gelezen: 15 juli Drie dagen 14 juli Feestelijk De buren roosteren lijken in de tuin om te vieren dat ze vakantie hebben. Ik denk: hier zou toch een meldpunt voor moeten zijn? Zelfs de kinderen zetten hun tanden in de dode ledematen van anderen, die voor hun dood maandenlang ernstig mishandeld zijn. Maar er is geen meldpunt, het is niet strafbaar, mensen vinden het feestelijk. 14 juli Multispecies Assemblies De vermaarde etholoog Marc Bekoff interviewde me over meersoortig beraad, dat kun je hier lezen. Je kunt de papieren versie ondertussen ook in NL bij boekhandels bestellen, mocht je nog iets zoeken om te lezen deze zomer. 13 juli Haan Een portret van eerder dit jaar. 12 juli Zichtbaarheid en stem In Seoul dacht ik veel aan de mensen in Noord-Korea, die grotendeels vergeten lijken door de internationale gemeenschap. In de dierfilosofie wordt veel geschreven over zichtbaarheid. Vroeger dachten activisten dat als je misstanden maar zichtbaar maakt (zoals de behandeling van dieren in de vee-industrie en slachthuizen) mensen vanzelf veganist zouden worden. Maar nu weten we dat er meer nodig is voor structurele verandering: ook de kennissystemen, wetten en alle andere mechanismen die de onderdrukking van dieren in stand houden en bekrachtigen moeten veranderen. De ideologie die mensen boven de andere dieren stelt, zit overal in: onderwijs, wetenschap, media, en dat houdt tegen dat mensen het onrecht als onrecht zien. Bovendien kunnen bepaalde afbeeldingen van en verhalen over niet-menselijke dieren en de verhouding tussen mensen en dieren averechts werken. Mensen raken afgestompt en beginnen groepen als 'varkens' of 'kippen' te associëren met uitbuiting. Dat er over ze wordt gesproken als slachtoffers versterkt dit. 11 juli Welkom 10 juli Zin Sinds ik terugben uit Australië vind ik het nog onbegrijpelijker dat iedereen doet alsof er niets aan de hand is. De klimaatcrisis wordt vrijwel doodgezwegen in de Nederlandse media, het extreme dierenleed in de vee-industrie ook, kranten propageren het eten van dieren en dierlijke producten niet alleen in hun kook- en restaurantrubrieken maar ook in binnenlands nieuws en zelfs de boekenrubriek, over Oekraïne lees je niks meer, over Gaza weinig, het debat wordt gedomineerd door aandachtzoekende politici en lifestyle. Het zal een vorm van escapisme zijn, in het aangezicht van de winst van het fascisme in Nederland en de ons omringende landen, en de dreiging van de klimaatcrisis (die in Zuid-Europa de zomer al onleefbaar maakt), maar haast iedereen verzaakt hun/haar/zijn plicht op deze manier. Misschien verwachten mensen te veel, verwachten ze een beloning voor als ze iets goeds doen, of dat het iets oplevert, terwijl het goede goed in zichzelf is en daarmee zijn eigen beloning (en terwijl we als mensen nergens recht op hebben, dat is ook een misverstand, dat we recht hebben op comfort of geluk of een beloning). Het is niet altijd eenvoudig om te begrijpen wat je kunt veranderen, maar als je nadenkt kun je er meestal wel achter komen, en uiteindelijk is het toch de bedoeling om te doen wat juist is. Anders leef je niet oprecht. Of het nut heeft kunnen we vaak niet weten, of het zin heeft wel. 9 juli Nieuwe tuinbewoner Gisteren haalde ik deze knappe rakker op bij de Bonte Piet. Als je in Noord-Holland woont en een geschikte tuin hebt (en als ook de omringende tuinen geschikt zijn, want hun territorium is 2 à 3 kilometer groot) dan kun je je ook aanmelden. 9 juli Ontmoetingen in de openbare ruimte 1. 'Goed bezig,' zei ik tegen de vriend van de buurvrouw op de hoek, die de verwaarloosde tuin met veel kapotte meubels erin aan het opruimen is. Van dichtbij zag ik dat het zweet in straaltjes over zijn gezicht liep. Hij bedankte me en vertelde dat zijn vriendin reuma en lymfeklierkanker heeft en dat ze nu zes jaar samen zijn, dus de tuin moet maar eens opgeruimd. Ik zei dat ik het betegelen, waar hij ook mee was begonnen, wel jammer vond voor de de diertjes. 'Ik ben chef,' zei hij. 'Dus ik hou van bijen. Dus die plantjes komen er wel.' Ik wenste hem veel succes en toen gingen we ieder ons weegs, Doris was er blij mee, het was allang tijd voor brokjes. 8 juli Vronski Vronski's vriendin Afrodite is helemaal wit, ze maken deel uit van de gemeenschap in Australië waar ik was. Toen zijn broers nog leefden was hij vrouwonvriendelijk, nu is hij een lieve en zorgzame partner voor Afrodite. Ze worden the royals genoemd. 7 juli The politics of (not) eating animals Mijn Veni-onderzoek bij de UvA loopt deze maand ten einde. Zaterdag heb ik een deel van de publicaties en andere projecten ingevoerd op de NWO-website, het is een hele lijst. Zeker als je bedenkt dat ik van de vier jaar twee jaar ziek was. Je kunt het hier bekijken, veel artikelen zijn te lezen door op de link te klikken. 6 juli Iedereen Mijn moeder over het oude adresboek van mijn vader: 'Iedereen leefde nog en was nog bij elkaar.' 5 juli Cadeau Miez brengt me soms een cadeautje, als hij iets bijzonders tegenkomt neemt hij het voor me mee. Tot nu toe kreeg ik een kartonnen rietje (dat hij eerst plat kauwde), een bruin elastiekje en een blad van een onbekende boom. Vandaag kwam daar een sigaret bij. Ik weet niet waar hij die heeft gevonden. Hij weet heus wel dat ik niet rook, het is het gebaar dat telt. In het huis stopt hij graag dingen in mijn schoenen, vooral maatschepjes, daar is hij dol op (om mee te spelen). Hij steelt ook graag (bruin) brood, dan neemt hij een paar hapjes en eet Doris de rest op. Vanmiddag knipte ik de heg, hij wilde graag meedoen maar wist niet goed hoe, toen klom hij maar in de boom voor het huis. Ik vond het goed bedacht. 4 juli MSJ Onderweg terug naar huis las ik Institutionalising Multispecies Justice, dat open access is verschenen bij Cambridge UP (je kunt het dus zo downloaden, en wel hier). Een aanrader voor wie meer wil weten over wat meersoortige rechtvaardigheid inhoudt en hoe er door verschillende mensen over wordt gedacht. 3 juli Zaden of vruchten Deze dingen vond ik op de grond naast een boom in Sydney. Ik weet niet wat het zijn. 2 juli The Politics of not Eating Animals Zine Na conferenties verschijnen er vaak 'conference proceedings', een soort dikke folder met de presentaties erin, of mensen werken hun praatjes bij tot artikelen voor een bundel of special issue van een tijdschrift. Voor onze conferentie hebben we het anders gedaan. Ik heb de deelnemers om korte bijdragen gevraagd en Denise Jansen heeft voor ons een zine ontworpen. Die is af, je kunt hem hier bekijken en/of downloaden. Het is ook interessant als je geen academicus bent. Veel plezier! 2 juli Revolution In Australië heb ik opnames gemaakt van Wookie om een video te maken bij Revolution, een liedje dat ik al in 2007 opnam (het staat op The things a girl should do) maar dat nu erg van toepassing is qua tekst. 1 juli Gabriel 
Het lesprogramma is tamelijk intens, van 8 uur ’s ochtends tot 9 uur ’s avonds, maar ik deel het werk met een collega dus dat scheelt. Op de campus wonen insecten, ze klinken als krekels maar anders en ze wonen in de bomen. Hun geluid klinkt als de zee, boven je hoofd, het zwelt aan en rolt weer weg als golven. Heel erg bijzonder. Ook wonen er hier vogels die ik niet ken en die ik nog moet opzoeken, en duiven met mooie motiefjes op hun vleugels. De mussen lijken op de Koreaanse (logisch). Langs de straten op de campus staan oude houten objecten, een soort kunst dat ik nog niet kende.
We reden vanavond naar het veganistische restaurant. De verkeersregels zijn interessant, het idee is dat je een beetje om elkaar heen rijdt. Er zijn wel stoplichten maar niet zoveel en als je wil oversteken dan moet je de auto gewoon een beetje door het andere verkeer heen wurmen. Het eten was wel heel bijzonder, met geflambeerde tofu. Op de terugweg zagen we dronekunst, een soort vuurwerk zonder het geknal, maar evengoed afschuwelijk, het was voor het bronnenfestival. Jinan staat bekend om de waterbronnen. Met het festival willen ze toeristen lokken, en het is al zo druk. We luisterden naar Mongoolse rock, want Peng is half Mongools, ze zong zachtjes mee. Dus ik heb alweer heel veel meegemaakt. 
Multispecies Dialogues - verscheen eerder dit jaar bij Amsterdam University Press.
Dieren en kunst - een interview met GC Heemskerk en Jessica Ullrich in Politics and Animals.
Een lijst van dingen die we missen - verscheen tegelijk met Variaties op aanwezigheid bij HetMoet. De long covid conversations zijn ook nog allemaal terug te kijken en wel hier.
The politics of not eating animals - zine van de gelijknamige conferentie.
Je kunt ze allemaal gratis downloaden en meenemen op vakantie. Deel ze vooral met anderen. 
Iets dergelijks gebeurt er nu in de berichtgeving over Gaza, maar ook met wat er aan de hand is in Noord-Korea. Mensenrechtenschendingen zijn daar aan de orde van de dag (van de week las ik in de Guardian over seksueel geweld en marteling in de concentratiekampen daar), maar het hoort bij het verhaal dat mensen over Noord-Korea hebben, het is normaal, en dus kan het weinigen wat schelen. Dit wordt versterkt doordat de mensen daar nauwelijks stem hebben in het internationale debat. Want om structureel iets te veranderen heb je mensen nodig die een claim op anderen kunnen leggen. Dat gaat beter in iemands aanwezigheid dan indirect (via beeld, of mensen die voor anderen spreken). Het is een belangrijk cluster van begrippen, aanwezigheid, zichtbaarheid en stem, ook omdat we het activisme opnieuw moeten uitvinden tegen de achtergrond van polarisatie en technologische dominantie (die leidt tot misinformatie en mensen die alleen met gelijkgestemden praten). Ik moet er een keer een langere tekst over schrijven. 
2. Het was druk op de pont dus ik hield voorop mijn mondkap op. Ik gebruik hem in het OV en als ik ergens binnen ben met mensen, de pont is altijd een twijfelgeval, ik hou hem meestal toch op omdat er wel eens iemand hard staat te hoesten. Twee jongens van een jaar of zeventien lachten me aan het uit en maakten opmerkingen. 'Ik ben twee jaar ziek geweest,' zei ik, en ik legde ze uit dat ik vrijwel niets kon. Een van de jongens had ook lang covid gehad, maar niet zo erg als ik. Daarna bespraken we de effectiviteit van de mondkap, daarover hadden we andere ideeën, maar ze stonden open voor wetenschappelijke inzichten. 'Gewoon doen hoor,' zei de jongen vlak voor we bij de kade waren. 'Trek je maar niks aan van wat anderen ervan vinden.' Daar moest ik erg om lachen. 'Bedankt,' zei ik.
3. 'Wat moet ik hiermee doen?' Een vrouw die me vaag bekend voorkwam hield een emmer omhoog met een naakstslak erin. 'Ik ken jou van de kikkers.' Ze vertelde dat er veel naaktslakken in de tuin zaten en dat ze ze niet wilde vermoorden. Ik was het met haar eens dat dat geen goed idee was. We besloten dat ze ze wel bij de vijver kon uitzetten. Daar wonen ook veel vogels. Deze naaktslakken zijn te groot voor de vogels, maar dat maakt niet uit, het is een prima plekje voor ze. De vrouw was opgelucht en ging de rest halen.
